सर्वसंहारखे त्व् आसीद् यद् एव तद् अवस्थितम् । नाधेयं तत्र नाधारो न च दृश्यं न द्रष्टृता
ब्रह्माण्डं नास्ति न ब्रह्मा न च ब्रह्माण्डिका क्वचित् । न जगन् नास्ति जगती शान्तम् एवाखिलं स्थितम्
ब्रह्मैव कचति स्वच्छम् इत्थम् आत्मात्मनात्मनि । चित्त्वाद् द्रवत्वात् सलिलम् इवावर्ततयात्मनि
असद् एवेदम् आभाति सद् इवेहानुभूयते । विनश्यत्य् असद् एवान्ते स्वप्ने स्वमरणं यथा
अथ वाजस्वरूपत्वात् सद् एवेदम् अनामयम् । अखण्डितम् अनाद्यन्तं ज्ञानमात्राम्बरोदरम्
आकाश एव परमे प्रथमः प्रजेशो नित्यं स्वयं कचति शून्यतया समानः । स ह्य् आतिवाहिकवपुर् न तु भूतरूपी पृथ्व्यादि तेन न सद् अस्ति यदा न जातम्
इत्थं जगदहन्तादि दृश्यजातं न किञ्चन । अजातत्वाच् च नास्त्य् एव यच् चास्ति परम् एव तत्
परमाकाश एवासौ जीवतां चेतति स्वयम् । निस्स्पन्दाम्भोधिजठरे सलिलं स्पन्दताम् इव
आकाशरूपम् अजहद् एव वेत्तीव दृश्यताम् । स्वप्नसङ्कल्पशैलादाव् इव चिद्वृत्तिर् आन्तरी
पृथ्व्यादिरहितो देहो यो विराडात्मनो महान् । आतिवाहिक एवासौ चिन्मात्राच्छनभोमयः
अक्षयस्वप्नशैलाभस् स्थिरस्वप्नपुरोपमः । चित्रकृत्स्थितचित्तस्थचित्रसैन्यसमाकृतिः
अनिखातमहास्तम्भपुत्रिकौघसमोपमः । ब्रह्माकाशे ऽनिखातात्मा स्वस्तम्भे सालभञ्जिका
आद्यः प्रजापतिः पूर्वं स्वयम्भूर् इति विश्रुतः । प्राक्तनानां स्वकार्याणाम् अभावाद् अपकारणः
महाप्रलयपर्यन्तेष्व् आद्याः किल पितामहाः । मुच्यन्ते सर्व एवातः प्राक्तनं कर्म तेषु किम्
मोक्तव्य एव कुड्यात्मा दृश्यो ऽदृश्यश् च संस्थितः । न च दृश्यं न च द्रष्टा न स्रष्टा सर्वम् एव च
प्रतिच्छन्दः पदार्थानां सर्वेषाम् एष एव सः । अस्माद् उदेति जीवाली दीपाली दीपकाद् इव
सङ्कल्प एव सङ्कल्पात् किलैति क्ष्मादिवर्जितः । क्ष्मादिमान् इव निष्कुड्यस् स्वप्नात् स्वप्नान्तरं यथा
अस्माद् एव प्रतिच्छन्दाज् जीवास् सम्प्रसरन्त्य् अमी । सहकारिकारणानाम् अभावाच् च स एव ते
सहकारिकारणानाम् अभावे कार्यकारणम् । एकम् एतद् अतो नान्यः परस्मात् सर्गविभ्रमः
ब्रह्मैवाद्यो विराडात्मा विराडात्मैव सर्गता । जीवाकाशस् स एवेत्थं स्थितः पृथ्व्याद्य् असद् यतः
किं स्यात् परिमितो जीवराशिर् आहो अनन्तकः । आहोस्विद् अस्त्य् अनन्तात्मा जीवपिण्डो ऽचलोपमः
धाराः पयोमुच इव शीकरा इव वारिधेः । कणास् तप्तायस इव कस्मान् निर्यान्ति जीवकाः
इति मे भगवन् ब्रूहि जीवजालविनिर्णयम् । ज्ञातम् एतन् मया प्रायस् तद् एव प्रकटीकुरु
एक एव न जीवो ऽस्ति राशीनां सम्भवः कुतः । शशशृङ्गं समुड्डीय प्रयातीतीव ते वचः
न जीवो ऽस्ति न जीवानां राशयस् सन्ति राघव । न चैकः पर्वतप्रख्यो जीवपिण्डो ऽस्ति कश्चन
जीवशब्दार्थकलनास् समस्तकलनान्विताः । न च काश्चन सन्तीति निश्चयो ऽस्तु तवाचलः
शुद्धं चिन्मात्रम् अमलं ब्रह्मास्तीह हि सर्वतः । तद् यथा सर्वशक्तित्वाद् विन्दते यां स्वयं कलाम्
चिन्मात्रानुक्रमेणैव सम्प्रफुल्तां लताम् इव । ननु मूर्ताम् अमूर्तां वा ताम् एवाशु प्रपश्यति
जीवो बुद्धिः क्रियास्पन्दो मनो द्वित्वैक्यम् इत्य् अपि । स्वसत्तां प्रकचन्तीं तां नियोजयति वेदने
साबुद्धैवं भवत्य् एव भवेद् ब्रह्मैव बोधतः । अबोधः प्रेक्षया याति नाशं न तु स बुध्यते