यैर् अहं सलिलाद् दृष्टḫ प्रोत्थितस् तैर् मुनीश्वरैः । प्रोक्तो वारिवसिष्ठो ऽहम् इति मे जन्मसन्ततिः
ततḫ प्रभृति लोके ऽहं पार्थिवḫ प्रथितẖ क्वचित् । अम्मयẖ क्वचिद् अन्येषां तैजसो मारुतẖ क्वचित्
अथ कालेन मे तत्र तस्मिन्न् एवातिवाहिके । आधिभौतिकता देहे रूढा गूढान्तरिक्षता
यद् एतद् आतिवाहित्वम् आधिभौतिकता च खम् । द्वयम् अप्य् एतद् एकात्म ततẖ कचति मे चितिः
एवमात्मकचिद्व्योमकचनात्माप्य् अहं नभः । परम् एव निराकारं युष्मास्व् आकारवान् अपि
जीवन्मुक्तो व्यवहरन्न् अप्य् आस्ते ब्रह्मखात्मकः । तथैव देहमुक्तो ऽपि तिष्ठति ब्रह्ममात्रकम्
मम न ब्रह्मतापेति तादृग् व्यवहरन्न् अपि । असम्भवाद् अन्यदृशो युष्मदादिष्व् अहं त्व् अहम्
यथाज्ञस्य स्वप्ननरे निर्जन्मनि निराकृतौ । आधिभौतिकताबुद्धिस् तथा मे जगतो ऽपि च
एवम् एवावभासन्ते सर्व एव स्वयम्भुवः । सर्गाश् च न तु जायन्ते प्रजाता इव चोदिताः
एष सो ऽहम् इहाकाशवसिष्ठḫ पुष्टताम् इव । गतो ऽद्य स्वात्मनो ऽभ्यासाद् भवतां चाभवस्थितिः
आकाशात्मान एवैते सर्व एव स्वयम्भुवः । यथा ते मन्मनोमात्रम् इमे सर्गास् तथैव हि
अहमादिर् अयं सर्गस् त्व् अपरिज्ञानदोषतः । वेताल इव बालानां गतो वै वज्रसारताम्
परिज्ञातस् तु कालेन स्वल्पेनैवोपशाम्यति । वासनातानवात् स्नेहो बन्धौ दूरगते यथा
घनत्वम् अहमाद्य् अस्य तथा सर्गस्य शाम्यति । परिज्ञानाद् यथा स्वप्ननिधेर् आदेयभावना
शाम्यन्तीमाḫ परिज्ञातास् सकला दृश्यदृष्टयः । यथा मरुनदीवेगवारिग्रहणबुद्धयः
महारामायणप्रायशास्त्रप्रेक्षणमात्रतः । एतद् आसाद्यते नित्यं किम् एतावति दुष्करम्
संसारवासनाभावरूपसत्या तु यस्य धीः । मन्दा मोक्षे निराकाङ्क्षा स श्वा कीटो ऽथ वानरः
भोगाभोगẖ किलायं यस् स जीवन्मुक्तबुद्धिना । कीदृशो भुज्यमानस् स्यात् कीदृक् स्यान् मौर्ख्यसेविना
महारामायणप्रायशास्त्रप्रेक्षणमात्रतः । अन्तश् शीतलतोदेति पदार्थेषु हिमोपमा
मोक्षश् शीतलचित्तत्वं बन्धस् सन्तप्तचित्तता । एतस्मिन्न् अपि नार्थित्वम् अहो लोकस्य मूर्खता
अयं प्रकृत्या विषयैर् वशीकृतḫ परस्परं स्त्रीधनलोलुभो जनः । यथार्थसन्दर्शनतस् सुखीभवेन् मुमुक्षुशास्त्रार्थविचारणाद् अतः
इत्य् उक्तवत्य् अथ मुनौ दिवसो जगाम सायन्तनाय विधये ऽस्तम् इनो जगाम । स्नातुं सभा कृतनमस्करणा जगाम श्यामाक्षये रविकरैश् च सहाजगाम