दृश्यनद्याम् अथो चित्तजलकल्लोलहेलया । चक्रावर्तोह्यमानेन मयोद्विग्नेन चिन्तितम्
संसारसागरे दृश्यकलोल्लैर् अहम् आकुलः । कालेनोद्वेगम् आयातश् चातको ऽवग्रहे यथा
संविन्मात्रैकसारेषु रम्यं भोगेषु नाम किम् । अवतिष्ठे गतोद्वेगं संविद्व्योम्न्य् एव केवलम्
शब्दरूपरसस्पर्शगन्धमात्राद् ऋते परम् । नेह किञ्चन नामास्ति किम् एतावत्य् अलं रमे
विन्मात्राकाशम् एवैतत् सर्वं विन्मात्रम् एव वा । तत् किम् अत्रासदाकारे रमे नष्टमतिर् यथा
विषया विषवैषम्या वामाẖ कामविमोहदाः । रसा विरसवैरस्या लुठन्न् एषु न को हतः
जीर्णजीवितजम्बालजरच्छफरिकां मतिम् । कायद्रुमगतादातुं जरेच्छति बृहद्बकी
कायो ऽयम् अचिरापायो बुद्बुदो ऽम्बुनिधाव् इव । स्फुरन्न् एव पुरो ऽन्तर्धिं याति दीपशिखा यथा
विविधाकुलकल्लोला चक्रावर्तविधायिनी । मृतिजन्मबृहत्कूला सुखदुẖखतरङ्गिणी
यौवनोल्लासकलिला जराधवलफेनिला । काकतालीययोगेन सम्पन्नसुखबुद्बुदा
व्यवहारमहावाहलेखा जडरयाकुला । रागद्वेषघनोल्लासा भूतलालोलदेहिका
लोभमोहमहावर्ता पातोत्पातविवर्तिनी । हा तप्ता जीविताख्येयं नदी नदनशीतला
अपूर्वाण्य् उपगच्छन्ति तथा पूर्वाणि यान्त्य् अलम् । संसारसरिदम्बूनि सङ्गतानि धनानि च
प्रवृत्ता ये निवर्तन्ते तैर् अलं हतभावकैः । अपूर्वा ये प्रवर्तन्ते तेष्व् अप्य् आस्थेह कीदृशी
सर्वस्यास् सरितो वारि प्रयात्य् आयाति चाकरात् । देहनद्याḫ पयस् त्व् आयुḫ प्रयात्य् आयाति नो पुनः
शतशḫ परिवर्तन्ते प्रतिपिण्डं क्षणं प्रति । कुलालचक्रिकाभावा इव भावा भवाम्बुधौ
चरन्ति चतुराश् चौरा विषमा विषयारयः । हरन्ति भावसर्वस्वं जागर्मि स्वपिमीह किम्
आयुषẖ खण्डखण्डाश् च निपतन्तḫ पुनḫ पुनः । न कश्चिद् वेत्ति कालेन कृतानि दिवसान्य् अहो
इदम् अद्य तथेदं श्वस् तथेदम् इदम् अद्य मे । एवंकलनया लोको गतं प्राप्तं न वेत्त्य् अहो
भुक्तं पीतम् अनन्तासु भ्रान्तं च भवभूमिषु । दृष्टानि सुखदुẖखानि किम् अन्यद् इह साध्यते
सुखदुẖखानुभवनाद् भूयो भूयो विवर्तनात् । अनित्यत्वाच् च भावानां स्थिता निष्कौतुका वयम्
भुक्तानि भोगवृन्दानि दृष्टा चानित्यता भृशम् । नोपलभ्यत एवातिविश्रान्तिर् इह कुत्रचित्
भ्रान्तम् उत्तुङ्गशृङ्गासु मेरूपवनभूमिषु । लोकपालपुरीषूच्चैस् सम्प्राप्तं किम् अकृत्रिमम्
सर्वत्र दारुभिर् वृक्षा मांसैर् भूतानि भूर् मृदा । दुẖखान्य् अनित्यता चेति कथम् आश्वास्यते वद
न धनानि न मित्राणि न सुखानि न बन्धवः । शक्नुवन्ति परित्रातुं कालेन कलितं जनम्
जनो जरढजीमूतजालवद् गिरिकुक्षिषु । यात्य् अन्तश्शून्य एवास्तं पांसूपचयपेलवः
नेमे मनोरमाẖ कामा न च रम्या विभूतयः । इदं मत्ताङ्गनापाङ्गभङ्गलोलं च जीवितम्
क्वेव कस्य कथं नाम कुत आश्वासनं मुने । अद्य श्वो वा पदं पापो मृत्युर् मूर्ध्नि नियच्छति
शरीरं पर्णवद् भ्रंशि जीवितं जीर्णसंस्थिति । धीरधीरतया ग्रस्ता रसा नीरसतां गताः
नीतं मनोरथैर् एव नीरसैर् आयुर् आततम् । न मनस्वि चमत्कारकारि किञ्चिद् अपीहितम्