असङ्ख्यैर् व्योममातङ्गैश् चन्द्रार्कचलचामरैः । उडुम्बरान्तर् मषकैर् इव मद्धृदये स्थितम्
मया पातालपादेन भूतलोदरधारिणा । खमूर्ध्नापि तदा राम न त्यक्ता परमाणुता
दिक्षु सर्वासु सर्वत्र सर्वदा सर्वकारिणा । सर्वात्मनाप्य् असर्वेण शून्यरूपेण संस्थितम्
किञ्चित्त्वं सदकिञ्चित्त्वं साकृतित्वं निराकृति । अनुभूतं सजाड्यं च चेतनत्वम् अलं मया
मैनाकमुग्धमीनस्य सागरस्याप्य् अणुं प्रति । सन्ति सर्गसहस्राणि स्वनुभूतान्य् अथो मया
जगन्त्य् अङ्गे मयोढानि गूढानि प्रकटानि च । प्रतिबिम्बपुराणीव मकुरेणाजडात्मना
एवं जलानिलाग्नित्वं भूमित्वं खात्मना सता । कृतं चितेव स्वप्नेषु बत माया विजृम्भते
अपि तस्याम् अवस्थायां जगन्त्य् आकाशकोशके । मया दृष्टान्य् असङ्ख्यानि परमाणुकणं प्रति
परमाणुं प्रति व्योम परमाणुं प्रति स्थितम् । सर्गवृन्दं यथा स्वप्ने स्वप्नान्तरयुतं पुरम्
खम् एवाहम् अभूवं भूमण्डलं द्वीपकुण्डलम् । सर्वात्मनापि न व्याप्तं किञ्चनापि मया क्वचित्
समुत्पादयताशेषलतातरुतृणाङ्कुरान् । भूतलेन रसाकृष्ट्या मयार्थेनेव जृम्भितम्
अवदाततमे शुद्धबोधाकाशमये मयि । जगल्लक्षाणि तिष्ठन्ति न तिष्ठन्ति च कानिचित्
चिति चारुचमत्कारं चमत्कुर्वन्ति यत् स्वतः । स्वचमत्कृतयो ऽन्तस्स्थास् तद् एतास् सृष्टिदृष्टयः
अनुभूतं कृतं दृष्टं यावत् क्वचन किञ्चन । परमार्थचमत्काराद् ऋते नेहोपलभ्यते
प्रत्येकं विश्वरूपात्मा सर्वकर्ता निरामयः । प्रबुद्धश् शुद्धबोधात्मा सर्वं ब्रह्मात्मकं यतः
सर्वस् सर्वत्र सर्वात्मा सर्वगस् सर्वसंश्रयः । एतत् प्रबुद्धविषयम् अप्रबुद्धं न वेद्म्य् अहम्
आकाशकोशविशदात्मनि चित्स्वरूपे येयं स्वता कचति सर्गपरम्परेति । सान्तस् तद् एव किल ताप इवान्तर् ऊष्मा भेदोपलम्भ इति नास्ति सद् अस्त्य् अनन्तम्
अथैवंरूपसंवित्तेḫ परावृत्य प्रयत्नतः । तम् अम्बरकुटीकोशदेशम् आगतवान् अहम्
यावत् तत्र न पश्यामि स्वदेहं क्वचन स्थितम् । पश्यामि केवलं सिद्धं कम् अप्य् अन्यं पुरस् स्थितम्
उपविष्टं समाधाननिष्ठम् इष्टपदं गतम् । सोम्योदयम् इवादित्यं दग्धेन्धनम् इवानलम्
बद्धपद्मासनं शान्तं समाधाननिरिङ्गनम् । गुल्फद्वितयमध्यस्थवृषणं विषयातिगम्
मृष्टसोम्यसमाभोगस्कन्धबन्धुरकन्धरम् । सुस्थिरोदरविश्रान्तस्थानकस्थितिसुन्दरम्
नाभीनिकटगोत्तानपाणिद्वितयदीप्तिभिः । हृदयाम्भोजतेजोभिर् बहिस्स्थैर् इव भासितम्
श्लिष्टपक्ष्मेक्षणं क्षीणसर्वेच्छं स्वच्छतां गतम् । सरो निमीलिताम्भोजम् इव सुप्तं दिनात्यये
अविक्षुभितम् आशान्तम् अन्तẖकरणकोटरम् । दधानं धीरया वृत्त्या शान्तोत्पातम् इवाम्बरम्
अपश्यता निजं देहं तं मुनिं पश्यता पुरः । इदं मया तदा तत्र चिन्तितं चारुचेतसा
अयं कश्चिन् महासिद्धस् सम्प्राप्तो ऽस्मिन् दिगम्बरे । चिरायाहम् इवैकान्तविश्रमार्थी महाम्बरम्
समाधियोग्यम् एकान्तं लभेयेतीह चिन्तया । कुटी दृष्टेयम् एतेन सत्यसङ्कल्पशालिना
मदागमनम् एतेन ततो ऽचिन्तयताचलम् । तं मद्देहं शवीभूतम् अपास्येह कृता स्थितिः
तद् इहास्ताम् अयं यामि स्वं लोकम् इति निश्चयी । यावद् गन्तुं प्रवृत्तो ऽस्मि तावत् सङ्कल्पनक्षयात्