व्योमोत्पले कोशचक्रं वाडवं तिमिरार्णवे । ब्रह्माण्डसदने दीपो वृक्षो दिनफलावलेः
रसायनह्रदाकारम् इन्दुत्वं वदनं दिवः । निशानिशाचरीहासो विकासो रजनीदिशाम्
जगल्लावण्यलक्ष्मीनां सर्वासाम् उपमास्पदम् । रजनीरोहिणीनारीकैरवाणां परं प्रियम्
नेत्रवृन्दं खशक्रस्य द्युलतापुष्पजालकम् । स्वर्गौकोमषकव्यूहं तारकापटलं पृथु
वणिङ्मार्गे वणिग्घस्ततलतोलनदोलितम् । रत्नत्वं जलकल्लोलहस्तान्दोलितम् अब्धिभिः
अब्दाब्धौ शफरावर्तम् अब्दागे मञ्जरीगणः । अब्दाद्रौ दावदहनो वैद्युतं द्योतनं तरौ
दारुदारुणदुर्वारं दीप्तं ज्वलनचालनम् । यज्ञाग्निदाहकल्पान्तविस्फोटकठिनारवम्
कचत्काञ्चनमाणिक्यमुक्तामणिमयं महः । तमस्तां नीतम् आक्षिप्य पाण्डित्यम् इव पामरैः
विश्रान्तं स्तनतुङ्गेषु मुक्ताहारतया मया । असुरोरगगन्धर्वनरनायकयोषिताम्
पादाहतिशतं मार्गे तिलकत्वं वधूमुखे । खद्योतेन मया लब्धं पश्यावस्थासु चापलम्
क्वचिद् विद्युत्तयाभ्रेषु शफर्येवार्णवेष्व् इह । खस्थेषु विहृतं चारु वार्यावर्तविराविषु
क्वचिद् दीपतया नीपकलिकाकोमलाङ्गया । अन्तḫपुरेषु कान्तानां सुरतालोकनं कृतम्
क्वचित् कज्जलजालस्य ज्वालात्वेन कचाकृतेः । खे ऽन्तर् निलीनं कूर्माङ्गसङ्घेनेव स्वकोटरे
कल्पान्तेषु क्वचित् सर्वजगद्ग्रासघनश्रमात् । खे कज्जलासिते लीनं रुद्धे ऽभ्र इव विद्युता
क्वचिद् आकल्पम् आपीय वडवाग्नितया जलम् । जगत्सु गगनेनेव न तृप्तं जलराशिषु
क्वचिद् उल्मुकदन्तेन मया ज्वालाभुजात्मना । विलोलधूमावर्तोग्रकुन्तलेनाकुलौजसा
पुरपल्वलवाहेषु कवलीकृतजन्तुना । कृताष् टकाराẖ काष्ठादिपदार्थास्वादनोदिताः
हतेन शस्त्रपाषाणैर् अयḫपिण्डादिवासिना । हन्तृदाहार्थम् उद्गीर्णाẖ कणाẖ कोपलवाẖ क्वचित्
क्वचिन् महाशिलाकोशे पाषाणमणिना मया । समस्तभूतादृश्येन स्थितं युगशतान्य् अपि
मुने तस्याम् अवस्थायाम् अनुभूतं त्वया सुखम् । उत दुẖखम् इति ब्रूहि बोधाय मम मानद
यथा याति नरस् सुप्तो जडतां चेतनो ऽपि सन् । चिद्व्योम गच्छद् दृश्यत्वं तथा जाड्यं प्रचेतति
आत्मानं चेतति ब्रह्म पृथ्व्यादीव यदा तदा । सुप्तं जडम् इवास्ते ऽन्तस् स्याद् अस्य न तद् अन्यथा
वस्तुतस् त्व् अस्य खोर्व्यादि नासद्रूपं न सन्मयम् । द्रष्टृदृश्यम् इवाभाति ब्रह्मैवैतत् समं स्थितम्
एतत् सत्यं परिज्ञानं यस्योत्पन्नम् अखण्डितम् । न तस्य पञ्चभूतानि न द्रष्टृदृश्यविभ्रमः
तदा मयैवं शुद्धेन तत् कृतं ब्रह्मरूपिणा । ब्रह्मरूपाद् ऋते किञ्चिद् एतत् कर्तुं न युज्यते
यदा सर्वम् इदं दृश्यं ज्ञातं ब्रह्म निरामयम् । तदा ब्रह्मपदस्थेन मयात्मैवैवम् ईक्षितः
यदा पुनर् अहं पञ्चभूतानीत्य् एव भावयन् । भवामि जड एवाहं तदा चेतामि किं किल
सुप्तो ऽस्मीति दृढं भावं बुद्धवांश् चेतनो ऽपि सन् । नैद्रम् एवैत्य् अलं जाड्यं न स चेतति किञ्चन
यस् तु प्रज्ञाप्रबुद्धात्मा देहस् तस्याधिभौतिकः । शाम्यत्य् उदेति विमलो बोधात्मैवातिवाहिकः
आतिवाहिकदेहेन तेन बोधात्मनाणुना । बृहता वा यथाकामं निर्वाणात्मा स तिष्ठते