अन्योऽन्यम् अलम् आक्रम्य दिक्तटाङ्गनिपीडनैः । क्वचिद् अद्र्यस्थिनिबिडैर् अर्णवोल्लासवेल्लितम्
शुष्कपल्लवसङ्कोचनिबिडाङ्गनिपीडनम् । अमर्षणैẖ करैर् आर्कैस् स्वरसाकर्षणं क्वचित्
शृङ्गमन्दिरमातङ्गप्रहाराशनिभूरुहाम् । निबिडाङ्गोत्कटस्थैर्यपरुषं पतनं क्वचित्
निमीलितेक्षणामन्दतनून्नामसमक्रमम् । क्वचित् सूक्ष्मरसोल्लेखम् अङ्कुरोल्लसनं नवम्
मक्षिकायौकमषकनिकाषसदृशं क्वचित् । कुद्दालशङ्कुतुङ्गारिहलहेलानिकर्षणम्
शीतं शीतविशीर्णाङ्गजर्जरत्वग्विकीर्णमृत् । पाषाणीभूतसलिलं क्वचित् परुषमारुतम्
उद्गालीभूतमृद्वङ्गमज्जदन्तẖक्रिमिव्रजम् । क्वचिद् उद्भवदब्जादिमूलं जलनिमज्जनम्
शनैर् अन्तर्निलीनाम्बुकृताह्लादं बहिẖखरम् । सोन्नामाङ्कुररोमौघं क्वचिद् धर्षविजृम्भितम्
तनुतरपवनविकम्पितकोमलनलिनीदलास्तरणैः । विरहिण इव मे विहितं सरोभिर् अङ्गेषु निर्वाणम्
पार्थिवीं धारणां बद्ध्वा जगन्ति समवेक्षितुम् । सम्पन्नस् त्वम् अयं भूमेर् लोकẖ किम् उत मानसः
इदं च मानसं चाहं सम्पन्नḫ पृथुभूतलम् । नेदं न मानसं चैव सम्पन्नो वस्तुतस् त्व् अहम्
अमानसं महीपीठं न सम्भवति किञ्चन । यद् असद् वेत्सि यत् सद् वा मनोमात्रकम् एव तत्
चिदाकाशम् अहं शुद्धं तस्य मे ऽनन्यद् आत्मनः । यच् चिन्मात्रात्मकचनं तत् सङ्कल्पाभिधं स्मृतम्
तन् मनस् तन् महीपीठं तज् जगत् स पितामहः । सङ्कल्पपुरवद् व्योम्नि कचत्य् एतन् मनोनभः
एवं सङ्कल्पमात्रं मे मनोमात्रं तद् आततम् । धारणाभ्याससम्पुष्टं भूमण्डलम् इति स्थितम्
नेदं भूमण्डलं तद् वै तदन्यद् धि मनोमयम् । आकाशमात्रकचनम् अचेत्यं कचनं चितेः
तद् एवाकाशमात्रात्म तथाभूतं चिरस्थितेः । इदम्प्रत्ययलब्धत्वान् मानसत्वं समुज्झति
इदं स्थिरं सुकठिनं विततं भूमिमण्डलम् । अस्तीति जायते बुद्धिर् व्योम्न्य् एव चिरवेदनात्
न्यायेनेदम् इवानेन तत् स्थितं वसुधातलम् । इदं न चैवम् एवाद्य सर्गस्यादाव् उपागतम्
यथा स्वप्ने पुरत्वेन चिद् एव व्योम्नि भासते । तथा चिद् एव सर्गादाव् इदं जगद् इति स्थिता
विद्धि चिद्रूपबालस्य मनोराज्यं जगत्त्रयम् । महीतलादिकं दृश्यम् इदं सर्गं च सर्वदा
चिद्रूपस्यात्मनो नान्यस् सङ्कल्पस् तन्मयं जगत् । वस्तुतस् तु न पिण्डात्म न सत्यात्म न भासुरम्
दृश्यम् अस्त्य् अपरिज्ञातं परिज्ञातं न विद्यते । परिज्ञानं तद् एवास्य शृणोषि यद् इदं चिरम्
सर्वं चिन्मात्रम् आकाशं प्रकचत्य् आत्मनात्मनि । भूमण्डलात्म दृश्यात्म द्वैतैक्याभ्यां विवर्जितम्
मणिर् यथा स्वभावेन शुक्लपीतादिकास् त्विषः । अकुर्वन्न् एव कुरुते चिदाकाशस् तथा जगत्
यतो न किञ्चित् कुरुते न च रूपं समुज्झति । तस्मान् न मानसं नेदं किञ्चिद् अस्ति महीतलम्
महीतलम् इवाभाति चिद्व्योमैव निरन्तरम् । आत्मन्य् एवातलं व्योम यथामलतलं स्थितम्
स्वभावमात्रकचनं तत् तदा मे तथा स्थितम् । भूमण्डलम् इवात्यच्छं खम् एव विततान्तरम्
इदं भूमण्डलं तच् च द्वयम् एतन् महाचितेः । स्वरूपम् एव कचति तव स्वप्नपुरं यथा
चिरकालप्रत्ययतस् स्थिरम् इत्य् अवगम्यते । परिज्ञातं यथाभूतं चिद्व्योमैव निरन्तरम्