परमाणुकणं कान्तं सम्पन्नम् अनुभूतवान् । अहं चेतनम् आत्मानं वस्तुतो ऽमलम् एव खम्
यथा स्वभावतो व्योम्नि चलत्य् एवानिशं मरुत् । तथा स्वभावात् सर्वत्र पश्यत्य् एवं वपुश् चितिः
यादृशं चेतितं रूपं शक्त्या परमयानया । तच् छक्नोत्य् अन्यथा कर्तुं नैषा यत्नेन भूयसा
ततḫ पश्याम्य् अहं यावत् सम्पन्नो ऽस्म्य् अणुरूपकः । चित्त्वाच् चेतंस् तद् एवाशु तथाभूतो ऽस्मि संस्थितः
ततो ऽहं बुद्धवान् रूपं तनु तेजẖकणाकृति । तद् एव भावयन् पश्चाद् गतो ऽहं स्थूलताम् इव
प्रेक्षे तावद् अहं किञ्चिद् इति बोधाल् लघोस् ततः । मनाग् आलोकनायेव सम्प्रवृत्तो ऽनुभूतवान् । यन् नाम तत्र तत् किञ्चित् तस्येहाद्य रघूद्वह
शृणु नामानि मुख्यानि कल्पितानि भवादृशैः । द्रष्टुं प्रवृत्तो रन्ध्रेण येन तच् चक्षुर् उच्यते
यच् च पश्यामि तद् दृश्यं दर्शनं तु फलं ततः । यदा पश्यामि कालो ऽसौ यथा पश्यामि स क्रमः
प्रौढा नियतिर् इत्य् अद्य यत्र पश्यामि तन् नभः । स्थितो ऽस्मि यत्र देशो ऽसाव् इत्य् आद्यैषा प्रकल्पना
तदा त्व् अहं विदुन्मेषमात्रम् एतस्य कारणम् । पश्यामीति ततस् तत्र मनाग् बोधो ममोदभूत्
ततो रन्ध्रद्वयेनाहम् अपश्यं यत् तद् अस्ति खम् । याभ्याम् अपश्यं रन्ध्राभ्यां त इमे लोचने स्थिते
ततẖ किञ्चिच् छृणोमीति संविद् अभ्युदिता मम । ततẖ किञ्चिन् मनाङ्मात्रझाङ्कारं श्रुतवान् अहम्
आध्मातस्येव शङ्खस्य शब्दं व्योम्नस् स्वभावजम् । याभ्याम् अहम् अथाश्रौषं त इमे श्रवणव्रणे
प्रदेशाभ्यां विचरता मरुताविरतस्वनम् । स्पर्शसंवेदनं किञ्चिद् अहम् अत्रानुभूतवान्
तत्संवेदनमात्रात्म सो ऽयं वायुर् इति स्मृतः । स्पर्शनेन्द्रियतन्मात्रम् असद् एवेति सत् स्थितम्
आस्वादसंविद् याभून् मे तद् आस्वाद्यरसेन्द्रियम् । घ्राणान् मे घ्राणतन्मात्रम् उदितं व्योमरूपिणः । इत्थं न किञ्चित् सम्पन्नं सर्वं सम्पन्नम् अत्र मे
एवम् इन्द्रियतन्मात्रजालं चेतन्न् अहं स्थितः । यावत् तावद् विदḫ पञ्च बलाद् इव ममोदिताः
शब्दरूपरसस्पर्शगन्धमात्रशरीरिकाः । अनाकारास् तथानाम्न्यẖ खरूपिण्यो भ्रमात्मिकाः
एवंरूपम् अहं जालं भावयन् यत् तदा स्थितः । तद् अहङ्कार इत्य् अद्य कथ्यते त्वादृशैर् जनैः
एष एव घनीभूतो बुद्धिर् इत्य् अभिधीयते । साथ बुद्धिर् घनीभूता मन इत्य् अभिधीयते
अन्तẖकरणरूपẖ खम् एव तत्राहम् आस्थितः । आतिवाहिकदेहात्मा चिन्मयव्योमरूपवान्
पवनाद् अप्य् अहं शून्यẖ केवलाकाशमात्रकम् । सर्वेषाम् एव भावानां शून्याकृतिर् अरोधकः
अथैनं भावयन्न् अहं यदा तत्र स्थिरं स्थितः । तदाहं देहवान् पुष्ट इति मे प्रत्ययो ऽभवत्
तेनाहं प्रत्ययेनाथ शब्दं कर्तुं प्रवृत्तवान् । शून्य एव यथा सुप्तस् स्वप्नोड्डीनो नरो रवम्
अथ पूर्वं कृतश् शब्दो बालेनेव तद् ॐ इति । ततस् स एष ओङ्कार इति नीतḫ पुनḫ प्रथाम्
ततस् स्वप्ने नरेणेव यत् किञ्चिद् गदितं मया । तद् एतद् विद्धि वाचं त्वं पश्चान् नीतां प्रथाम् इह
ब्रह्मैव सो ऽस्मि सम्पन्नस् सृष्टेẖ कर्ता जगद्गुरुः । ततो मनोमयेनैव कल्पितास् सृष्टयो मया
एवम् अस्मि समुत्पन्नो न तु जातो ऽस्मि किञ्चन । दृष्टवान् अस्मि ब्रह्माण्डं तन् न किञ्चन कुत्रचित्
एवं जगति सम्पन्ने ममैतस्मिन् मनोमये । न किञ्चित् तत्र सम्पन्नं तच् छून्यं व्योम केवलम्
इत्थं संशून्यम् एवेदं सर्वं वेदनमात्रकम् । न मनाग् अपि सन्त्य् एते भावाḫ पृथ्व्यादयẖ किल