कालत्रयस्थितजगत्त्रितयाम्बराङ्गी चित् सा तथा कचति तेन तथास्थितेन । रूपेण चित्रकृदुदारमनस्स्थचित्रसंसारजालसदृशेन कचज्जवेन
सर्गात्मकं वपुर् अनेकचिदात्मकत्वात् संशान्तखैकवपुर् एकविदात्मकत्वात् । एकं निमेषणसमुन्मिषितैकरूपं सा बिभ्रती वपुर् अनन्तम् अनादि भाति
तस्यां विभाति तद् अनन्तशिलात्मकोशलेखाब्जचक्ररचनादिवद् एव दृश्यम् । व्योमात्मकं गगनमात्रशरीरवत्यां चित्त्वाद् द्रवाज् जलधिकोश इवोर्मिलेखाः
महती भैरवी देवी नृत्यतḫ पूरिताम्बरा । तस्य कल्पान्तरुद्रस्य सा पुरो भैरवाकृतेः
सिरामर्माश्रितोग्राग्निदग्धस्थाणुवनावनिः । कल्पान्तवातव्याधूता वनमालेव नृत्यति
कुणालोलूखलबृसीहलशूर्पकरण्डकैः । मुसुलोदञ्चनस्थालीकुम्भस्रग्दामधारिणी
एवंविधानां स्रग्दामजालानां कुसुमोत्करम् । किरन्ती संसृजन्ती च नृत्तक्षुब्धाक्षयं ततम्
वन्द्यमानस् तया सो ऽपि तथैवाकाशभैरवः । तथैव वितताकारस् तदोच्चैḫ परिनृत्यति
डिम्बं डिम्बं कुडिम्बं पच मन डुह मा झम् प्रझम् प्रं प्रझम् प्रं तृल्लं तृल्लं तृतृल्लं तृखलु खलुमयं खङ्खमं खङ्खमङ्खम् । गुं हं गुं हं तु गुं हं गुडुलडुडुमुडं डाडिमाडिं डुडेति नृत्यन्ती शब्दवाद्यैḫ प्रलयपितृवने श्रेयसे वो ऽस्तु काली
बद्ध्वा खट्वाङ्गशृङ्गे कपिलम् उरुजटामण्डलं पद्मयोनेẖ कृत्वा दैत्योत्तमाङ्गैस् स्रजम् उरसि शिरश्शेखरं तार्क्ष्यपक्षैः । पूर्णं रक्तासवानां यममहिषमहाशृङ्गम् आदाय पाणौ पायाद् वो वन्द्यमानḫ प्रलयमुदितया भैरवẖ कालरात्र्या
किम् एतद् भगवन् सर्वनाशे नृत्यति केव सा । किं शूर्पहलकुम्भाद्यैस् तस्यास् स्रग्दामधारणम्
किं नष्टं त्रिजगद् भूयẖ किं काल्या देहसंस्थितम् । परिनृत्यति निर्वाणं कथं पुनर् उपागतम्
नासौ पुमान् न चासौ स्त्री न तन् नृत्तं न ताव् उभौ । तथाभूते तथाचारे आकृती न च ते तयोः
अनादि चिन्मात्रनभो यत् तत् कारणकारणम् । अनन्तं शान्तम् आभासमात्रम् आततम् अव्ययम्
शिवं तत् स शिवस् साक्षाल् लक्ष्यते भैरवाकृतिः । तथास्थितो जगच्छान्तौ परमाकाश एव सः
चेतनत्वात् तथाभूतस् स्वभावविभवाद् ऋते । स्थातुं न युज्यते तस्य यथा हेम्नो निराकृतेः
कथम् आस्तां वद प्राज्ञ चिन्मात्रं चेतनं विना । कथम् आस्तां वद प्राज्ञ मरिचं तिक्ततां विना
कटकादि विना हेम कथम् आस्तां विलोक्यताम् । कथं स्वभावेन विना पदार्थस्य भवेत् स्थितिः
विना तिष्ठति माधुर्यं कथयेक्षुरसẖ कथम् । निर्माधुर्यश् च यश् चेक्षुरसो न हि स तद्रसः
अचेतनं यच् चिन्मात्रं न तच् चिन्मात्रम् उच्यते । न च चिन्मात्रनभसो नष्टं क्वचन युज्यते
स्वसत्तामात्रकाद् अन्यत् किञ्चित् तस्य न युज्यते । अन्यत्वम् उररीकर्तुं व्योमावश्यम् असौ किल
तस्मात् तस्य यद् अक्षुब्धं सत्तामात्रं स्वम् आसनम् । अनादिमध्यपर्यन्तं सर्वशक्तिमयात्मकम्
तद् एतत् त्रिजगत् सर्गẖ कल्पान्तो व्योम भूर् दिशः । नाश उत्पादनं राम विरामो भासनं तमः
जननं मरणं माया मोहो मान्द्यम् अवस्तुता । वस्तुता च विवेकश् च बन्धो मोक्षश् शुभाशुभे
विद्याविद्या सदेहत्वं विदेहत्वं क्षणश् चिरम् । चञ्चलत्वं स्थिरत्वं च त्वं चाहं चेतरच् च तत्
सद् असच् चाथ सदसन् मौर्ख्यं पाण्डित्यम् एव च । देशकालौ क्रियाद्रव्यकलना केलिकल्पनम्
रूपालोकमनस्कारकर्मबुद्धीन्द्रियात्मकम् । तेजोवार्यनिलाकाशपृथ्व्यादिकम् इदं ततम्
एतत् सर्वम् असौ शुद्धश् चिदाकाशो निरामयः । अजहद् व्योमताम् एव सर्वात्मैवैवम् आस्थितः
एतत् सर्वं च विमलं खम् एवात्र न संशयः । अस्माद् अनन्यत् स्वप्नाद्रिर् दृष्टान्तो ऽत्राविखण्डितः
चिन्मयḫ परमाकाशो य एष कथितो मया । एषो ऽसौ शिव इत्य् उक्तो भवत्य् एष सनातनः