तत ऊर्मिगिरिव्रातवेगैर् आवलिताखिलैः । विच्छिन्नाẖ कल्पजलदा जल एव विलिल्यिरे
एतस्मिन्न् अन्तरे तत्र दृष्टवान् अहम् अम्बरात् । यावद् अभ्युत्थितं भीमं भूतं किञ्चिन् नभोऽन्तरात्
कल्पान्तजलदाकारं कृष्णम् आपूरिताम्बरम् । आकल्पं सम्भृतं नैशं देहेनेवोत्थितं तमः
तरुणादित्यलक्षाणां तेज आभासुरं दधत् । आदित्यत्रयसङ्काशैस् स्थिरविद्युत्त्रयोल्बणैः
नेत्रैर् आभासुरमुखं ज्वालापुञ्जान् समुद्गिरत् । पञ्चाननं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिकम्
अमान्तम् अन्तमुक्ते ऽपि व्योम्नीव वितताकृतिम् । खम् इवासिवरश्यामं देहम् आदाय संस्थितम्
स्थितम् एकार्णवापूर्णाद् ब्रह्माण्डाद् बहिर् अम्बरे । व्योमेव हस्तपादादिसन्निवेशेन लक्षितम्
घोणानिलपरावृत्तिविधुतैकमहार्णवम् । गोविन्दम् इव दोर्दण्डक्षोभितक्षीरसागरम्
कल्पार्णवजलापूरं पुंस्त्वेनेव समुत्थितम् । मूर्तियुक्तम् अहङ्कारम् अकारणकम् आगतम्
कुलाचलबृहद्वृन्दम् इवोड्डयनडम्बरैः । पक्षौघैर् उत्थितं व्योम समस्तम् अभिपूरयत्
ततस् त्रिशूलनयनैर् मया रुद्रो ऽयम् इत्य् असौ । दूराद् एव परिज्ञाय परमेशो नमस्कृतः
किं स तादृग्विधो रुद्रẖ किं कृष्णẖ किं महाकृतिः । किं पञ्चवदनẖ कस्माद् दशबाहुẖ क्व तिष्ठति
किं त्रिनेत्रẖ किम् उग्रात्मा किम् एकẖ किंप्रयोजनः । केनेरितẖ किम् अकरोत् क्वायासीद् वद मे मुने
काकुत्स्थ रुद्रनामासाव् अहङ्कारस् तथोत्थितः । विषमैकाभिमानात्मा मूर्तिर् अस्यामलं नभः
व्योमाकृतिस् स भगवान् व्योमवर्णामलो महान् । चिद्व्योममात्रसारत्वाद् आकाशात्मा स उच्यते
सर्वभूतात्मभूतत्वात् सर्वगत्वान् महाकृतिः । यानि तस्यानुषक्तानि पञ्चज्ञानेन्द्रियाण्य् अलम्
तानि तस्य मुखान्य् आहुस् तपद्रूपाणि सर्वतः । कर्मेन्द्रियाणि विषयास् ते हि तस्य भुजा दश
सर्वभूतभरैस् सार्धं ब्रह्मणा परम् एयुषा । यदासौ सम्परित्यक्तस् तदासौ मूर्तिम् आगतः
स चाकाशैकरूपात्मा नास्ति तस्य हि साकृतिः । तथा दृश्यत एवासौ भ्रान्तिमात्रं न मूर्तिमान्
चिदाकाशगते स्फारे भूताकाशे स तिष्ठति । देहे च सर्वभूतानां नित्यं वायुर् इवेश्वरः
सर्वभूतपरित्यक्तस् तस्मिन् काले खमूर्तिमान् । क्षोभम् एत्य क्षणं क्षीणḫ परमां शान्तिम् एष्यति
ये गुणा ये त्रयẖ कालाश् चित्ताहङ्कारबुद्धयः । प्रणवस्य च ये वर्णा ये च वेदास् तथा त्रयः
रुद्रस्य तस्य ते नेत्रसन्निवेशेन संस्थिताः । त्रिशूलं तेन त्रैलोक्यं गृहीतं करकोटरे
यस्मात् तद्व्यतिरेकेण सर्वभूतगणेष्व् अपि । अन्यन् न विद्यते किञ्चिद् देहात्मैव ततस् स्थितः
सर्गसत्तोपलम्भात्मा स्वभावो ऽस्य प्रयोजनम् । ईरितश् शिवरूपेण चिन्मात्राकाशरूपिणा
तेनैव च निगीर्णस् सन् परमां शान्तिम् एष्यति । निर्मलाकाशरूपात्मा कृष्ण इत्य् एष ईश्वरः
कृत्वाकल्पं जगत् सर्वं तत् पीत्वैकार्णवं तदा । सम्प्रयाति परां शान्तिम् अभूयस्सन्निवृत्तये
अनन्तरं मया दृष्टस् तत्रासौ यावद् उद्यमात् । प्रवृत्तḫ प्राणवेगेन तम् आक्रष्टुं महार्णवम्
अथ तस्य मुखं स्फारं ज्वालामालाकुलान्तरम् । प्राणकृष्टो महाम्भोधिर् वाडवाग्निम् इवाविशत्
स एव वाडवो भूत्वा वह्निर् आकल्पम् अर्णवे । अहङ्कारḫ पिबत्य् अम्बु रुद्रस् सर्वं तु तत् तदा