जज्वलुर् वनजालानि पुराणि नगराणि च । मण्डलद्वीपदुर्गाणि जङ्गलानि स्थलानि च
सर्वखानि महाकाशम् आशा दश दिवश् शिरः । श्वभ्रकूपारघट्टाट्टघट्टनोड्डारदिक्तटाः
शृङ्गाणि सिद्धवृन्दानि गिरयस् सागरार्णवाः । सरस्सरस्यस् सरितो देवासुरनरोरगाः
आशाश् शनशनाशब्दैḫ पुरुषैर् अशिवार्चिषाम् । आसन् क्ष्वेडाकुराक्षस्यो ज्वालाजालोज्ज्वलोर्ध्वजाः
भं भं भम् इति भाङ्कारैर् भीषणैर् भूरिभस्मभिः । ज्वालाश् श्वभ्राद्रिभूमीनां गुहाभ्यḫ परिनिर्ययुः
ज्वालोदरस्था अरुणास् समस्ता भूतजातयः । स्थलपद्मोदरालीनाम् आजह्रुश् श्रियम् अश्रियः
सद्योनिस्सृतरक्ताभैस् सिन्दूराम्भोदसुन्दरैः । धग् धग् धग् इति गायद्भिर् ज्वालाजालैर् जगद्गतैः
आसीद् रक्तांशुकैẖ कीर्णं सन्ध्याभ्रैर् इव वा नभः । उत्फुल्लकिंशुकवनैर् उड्डीनैर् इव वावृतम्
और्वेण वावृता आसन् फुल्लाशोकवना इव । स्थलाब्जवलिता रावविरावा इव चार्णवाः
नानावर्णज्वलज्ज्वालाधूमविन्यासबन्धवान् । रूढवान् हिमवान् धातुचित्रसौधतलश्रियम्
अनन्तवनविन्यासनवयौवनपावकः । उदयास्तमयाद्रिभ्यो विन्ध्यो विधुरताम् अगात्
अङ्गारकल्पविटपैर् ज्वालावनविवल्गनैः । शरैर् ईश इव क्षुब्धस् सह्यो ऽसह्यत्वम् आययौ
मध्यमध्यकचत्कार्ष्ण्यं भ्रमद्धूमालिमालितम् । चलज्ज्वालाब्जम् अनिलैर् मृष्टं सर इवाम्बरम्
खे ऽद्रीणां शिखरोर्व्यो ऽग्निशिखाशिखरशेखराः । ननृतुर् नीरसा राम नर्तक्यẖ केतुकुन्तलाः
तलाहितानलज्वाला ब्रह्माण्डोर्ध्वकवाटभूः । भर्जनप्रोत्फलद्भूतधानागाद् भ्राष्ट्रभूमिकाम्
द्वीपाब्धिकङ्कणश्रेणी मृज्जलाङ्गाग्निनारुणा । हृत्प्रकोष्ठे जगल्लक्ष्म्यास् सावतीर्णाभवत् तदा
शैलाश् चटचटास्फोटैर् वृक्षाẖ कटकटारवैः । देशा हलहलोल्लासैर् अलं विदलनं ययुः
अब्धयẖ क्वथिताकाराḫ फेनिलोल्लोलमांसलाः । वीचीकरतलाघातांश् चक्रुर् अर्कमुखे नु खे
अन्योऽन्यवेल्लितैर् लोलभूतलाङ्गारपर्वतान् । जह्रुर् वीचिकरैर् मोहजडाḫ प्रकुपिता इव
आशाकाशाशिनाम् एषां गुहागुलगुलारवान् । प्रपन्नश् शब्द आग्नेयो ज्वालाभडभडोद्भटः
लोकपालपुरापातभग्नाङ्गारादिभित्तयः । दिशो दशापि वैवश्यम् अयुर् उन्मुक्तवृत्तयः
काञ्चनद्रवसान्द्रार्द्रद्रुमाङ्गारगुहागृहः । शनैẖ खर्वाकृतिर् मेरुर् आसीद् धिमम् इवातपे
क्षणेनैवानलात् तस्माद् धिमवान् व्यद्रवद् द्रुतः । सर्वान्तश्शीतलश् शुद्धो दुर्जनाद् इव सज्जनः
तस्याम् अपि दशायां तु मलयो ऽमलसौरभः । आसीत् त्यजत्य् उदारात्मा न नाशे ऽप्य् उत्तमं गुणम्
नश्यन्न् अपि महान् ह्लादं न खेदं सम्प्रयच्छति । चन्दनं दग्धम् अप्य् आसीद् आनन्दायैव जीवताम्
न कदाचन संयाति वस्तूत्तमम् अवस्तुताम् । प्रलयानलनिर्दग्धम् अपि हेम न नष्टवत्
द्वे हेमनभसी तस्मिन् न नष्टे प्रलयानले । तयोर् एव वपुश् श्लाघ्यं सर्वनाशे ऽप्य् अनाशयोः
नभो विभुतयानाशि हेमोत्कृष्टतयाक्षयम् । सत्त्वम् एकं सुखं मन्ये न रजो न च वा तमः
चलदुच्चवनापातविकीर्णाङ्गारवर्षणः । दग्धाब्दाद्रिर् महाधूमजालो ऽभूद् वह्निवारिदः
रसनिस्सरणार्तानां शून्यानां स्फारदेहिनाम् । शुष्कानां व्योमविटपिपत्त्राणां पात्ररूपिणाम्