अथाकृष्टवति प्राणान् स्वयम्भुवि नभोभुवः । विराडात्मनि तत्याज वातस्कन्धस्थितिं स्थिराम्
ते हि तस्य किल प्राणास् तेनाक्रान्तेषु तेष्व् अपि । ऋक्षचक्रस्थितिं को ऽन्यश् चक्रे भूतैकधारिणीम्
वातस्कन्धे समाक्रान्ते ब्रह्मणा प्राणमारुते । शमं गन्तुं परित्यज्य संस्थितिं क्षोभम् आगते
निराधारास् सवाताग्निदेहोल्मुकवद् आपतन् । व्योम्नस् तारास् तरोḫ पुष्पनिकरा इव भूतले
कालपाकगलन्मूला जगत्षण्डफलादयः । प्रशान्तपवनाधारा विमानावलयो ऽपतन्
प्रशमोन्मुखतां याते ब्राह्मे सङ्कल्पनेन्धने । सिद्धानां गतयश् शेमुर् इद्धानाम् अर्चिषाम् इव
प्रभ्रमन्त्यो ऽम्बरे कल्पमारुतैस् तनुतूलवत् । स्वशक्त्यपचये मूकास् सिद्धसन्ततयो ऽपतन्
सकल्पद्रुमजालानि सेन्द्रादिनगराणि च । पेतुर् भूकम्पलोलस्य शिरांस्य् अमरभूभृतः
वक्षि सङ्कल्पमात्रात्मा विराड् ब्रह्मा जगद्वपुः । किम् अङ्गं तस्य भूलोकẖ किं स्वर्गẖ किं रसातलम्
कथम् एतानि चाङ्गानि ब्रह्मंस् तस्य स्थितानि वा । कथं वा सो ऽन्तरे तस्य स्वस्यैव वपुषस् स्थितः
ब्रह्मा सङ्कल्पमात्रात्मा निराकृतिर् इदं स्थितम् । जगद् इत्य् एव जातो मे निश्चयẖ कथयेतरत्
आदौ तावद् इदं नासन् न सद् आस्ते निरामयम् । चिन्मात्रपरमाकाशम् आशाकोशैकपूरकम्
तत् स्वाम् आकाशतां चैतच् चेत्यम् इत्य् अवबुध्यते । स्वरूपम् अजहन् नित्यं चित्त्वाद् भवति चेतनम्
विद्धि त्वं चेतनं जीवं स घनत्वान् मनस् स्थितम् । एतावति स्थिते जाले न किञ्चित् साकृति स्थितम्
शुद्धं व्योमैव चिद्व्योम स्थितम् आत्मनि पूर्ववत् । यद् एतत् प्रतिभातं तु तद् अनन्यच् छिवात् ततः
अथ तन् मन आभोगि भाविताहङ्कृति स्फुरत् । सङ्कल्पात्मकम् आकाशम् आस्ते तिमितम् अव्ययम्
तत् सङ्कल्पचिदाभासनभो ऽहम् इति भावितम् । असन्तम् एवानुभवत् सन्निवेशं खम् एव खे
वेत्ति भावितम् आत्मानं पश्यत्य् अनुभवत्य् अपि । सङ्कल्पकात्मकं शून्यम् एव देह इति स्थितम्
शून्यम् एव यथाकारि सङ्कल्पनगरं भवान् । पश्यत्य् एवम् अजो देहं खे खम् एवानुभूतवान्
संविदो निर्मलत्वात् स यावदिच्छं तथाविधम् । अनुभूयानुभवनं स्वेच्छयैवोपशाम्यति
यदा त्व् अत्र परिज्ञानम् अस्मदादेस् तदाततम् । इदं संसरणं विद्धि शून्यं सत्यम् इव स्थितम्
यथाभूतपरिज्ञानाद् अत्र शाम्यति वासना । अद्वैतान् निरहङ्कारात् ततो मोक्षो ऽवशिष्यते
एवम् एष स यो ब्रह्मा स एवेदं जगत् स्थितम् । विराजो ब्रह्मणो राम देहो यस् तद् इदं जगत्
सङ्कल्पाकाशरूपस्य तस्य या भ्रान्तिर् उत्थिता । तद् इदं जगद् आभाति तद् ब्रह्माण्डम् उदाहृतम्
सर्वम् आकाशम् एवेदं सङ्कल्पकलनात्मकम् । वस्तुतस् त्व् अस्ति न जगत् त्वत्तामत्ते च न क्वचित्
क्व चिन्मात्रे ऽमले व्योम्नि कथं वा केन वा जगत् । किं जायते किम् अत्रास्ति कारणं सहकारि यत्
अतो ऽलीकम् इदं जातम् अलीकं परिदृश्यते । अलीकं स्वदते ऽलीकम् एव नश्यति शून्यकम्
जगदादिकया भासा चिन्मात्रं स्वदते स्वतः । आत्मनात्माम्बरे द्वैतं स्पन्दनेनेव मारुतः
इदं किञ्चिन् नकिञ्चिद् वा द्वैताद्वैतविवर्जितम् । चिदाकाशं जगद् विद्धि शून्यम् अच्छं निरामयम्
शान्ताशेषविशेषो ऽहं तेन राघव संस्थितः । सन्न् एवासन्न् इवातस् त्वम् एवम् एवास्स्व निर्ममः