अथोदपतद् उन्नासदिङ्नागवदनध्वनिः । पातालतलताल्वन्तर्विस्फोटामोटनोद्भटः
चञ्चलाचलकीलोर्वी चचाल जलचालिता । लोलशेवालवल्लीव व्यालोलाम्भोधिलङ्घिता
अथ दुर्वारनिर्घोषनिर्घाताडम्बरान्विता । पुस्फोटेव पतन्तीव द्यौर् दिशाम् अमरारवैः
आवर्तवलनाकाराẖ केतवḫ पेतुर् अम्बरात् । हेमरत्नमहीमुक्तास् सिन्दूरभुजगा इव
ककुब्भ्यो नभसो भूमेर् उदगुर् दग्धदिक्तटाः । वलज्ज्वालाजटाटोपा विविधोत्पातपङ्क्तयः
पृथ्व्यादीन्य् अमरादीनि ब्रह्मोन्मुक्तानि सर्वतः । द्विविधानि महाभूतान्य् अलं सङ्क्षोभम् आययुः
चन्द्रार्कानिलशक्राग्निलोका हलहलाकुलाः । परिपातपरा आसन् ब्रह्मलोकगतेश्वराः
कम्पैẖ कटकटारावैḫ पतत्पादपपङ्क्तयः । भूमेर् अन्वभवन् भूरिदोलान्दोलनम् अद्रयः
भूकम्पलोलकैलासमेरुमन्दरकन्दराः । पेतुẖ कल्पतरून्मुक्तरत्नस्तबकवृष्टयः
लोकान्तराद्रिपुरवारिधिकाननानाम् उत्पातकल्पपवनेन मिथो हतानाम् । कोलाहलैर् जगद् अभूत् प्रविकीर्णशीर्णं पूर्णार्णवे त्रिपुरपूर इवाभिपाती
अथाकृष्टवति प्राणान् स्वयम्भुवि नभोभुवः । विराडात्मनि तत्याज वातस्कन्धस्थितिं स्थिराम्
ते हि तस्य किल प्राणास् तेनाक्रान्तेषु तेष्व् अपि । ऋक्षचक्रस्थितिं को ऽन्यश् चक्रे भूतैकधारिणीम्
वातस्कन्धे समाक्रान्ते ब्रह्मणा प्राणमारुते । शमं गन्तुं परित्यज्य संस्थितिं क्षोभम् आगते
निराधारास् सवाताग्निदेहोल्मुकवद् आपतन् । व्योम्नस् तारास् तरोḫ पुष्पनिकरा इव भूतले
कालपाकगलन्मूला जगत्षण्डफलादयः । प्रशान्तपवनाधारा विमानावलयो ऽपतन्
प्रशमोन्मुखतां याते ब्राह्मे सङ्कल्पनेन्धने । सिद्धानां गतयश् शेमुर् इद्धानाम् अर्चिषाम् इव
प्रभ्रमन्त्यो ऽम्बरे कल्पमारुतैस् तनुतूलवत् । स्वशक्त्यपचये मूकास् सिद्धसन्ततयो ऽपतन्
सकल्पद्रुमजालानि सेन्द्रादिनगराणि च । पेतुर् भूकम्पलोलस्य शिरांस्य् अमरभूभृतः
वक्षि सङ्कल्पमात्रात्मा विराड् ब्रह्मा जगद्वपुः । किम् अङ्गं तस्य भूलोकẖ किं स्वर्गẖ किं रसातलम्
कथम् एतानि चाङ्गानि ब्रह्मंस् तस्य स्थितानि वा । कथं वा सो ऽन्तरे तस्य स्वस्यैव वपुषस् स्थितः
ब्रह्मा सङ्कल्पमात्रात्मा निराकृतिर् इदं स्थितम् । जगद् इत्य् एव जातो मे निश्चयẖ कथयेतरत्
आदौ तावद् इदं नासन् न सद् आस्ते निरामयम् । चिन्मात्रपरमाकाशम् आशाकोशैकपूरकम्
तत् स्वाम् आकाशतां चैतच् चेत्यम् इत्य् अवबुध्यते । स्वरूपम् अजहन् नित्यं चित्त्वाद् भवति चेतनम्
विद्धि त्वं चेतनं जीवं स घनत्वान् मनस् स्थितम् । एतावति स्थिते जाले न किञ्चित् साकृति स्थितम्
शुद्धं व्योमैव चिद्व्योम स्थितम् आत्मनि पूर्ववत् । यद् एतत् प्रतिभातं तु तद् अनन्यच् छिवात् ततः
अथ तन् मन आभोगि भाविताहङ्कृति स्फुरत् । सङ्कल्पात्मकम् आकाशम् आस्ते तिमितम् अव्ययम्
तत् सङ्कल्पचिदाभासनभो ऽहम् इति भावितम् । असन्तम् एवानुभवत् सन्निवेशं खम् एव खे
वेत्ति भावितम् आत्मानं पश्यत्य् अनुभवत्य् अपि । सङ्कल्पकात्मकं शून्यम् एव देह इति स्थितम्
शून्यम् एव यथाकारि सङ्कल्पनगरं भवान् । पश्यत्य् एवम् अजो देहं खे खम् एवानुभूतवान्
संविदो निर्मलत्वात् स यावदिच्छं तथाविधम् । अनुभूयानुभवनं स्वेच्छयैवोपशाम्यति