आकाशत्वाद् यदाद्यायं पराकाशो भवाम्य् अहम् । तदा महाप्रलयता वासनायाश् च सङ्क्षयः
तेनैषा विरसीभूता मन्मार्गम् अभिधावति । नानुगच्छति को नाम निर्मातारम् उदारधीः
इहाद्यायं कलेर् अन्तश् चतुर्युगविपर्ययः । प्रजामन्विन्द्रदेवानाम् अद्यैवान्तो ऽयम् आगतः
अद्यैव चायं कल्पान्तो महाकल्पान्त एव च । ममायं वासनान्तो ऽद्य देहव्योमान्त एव च
तेनेयं वासना ब्रह्मन् क्षयं गन्तुं समुद्यता । क्वेव पद्माकराशोषे गन्धलेखावतिष्ठताम्
यथा जलाब्धिलेखाया जायते लहरी चला । वासनायास् तथैवेच्छा मुधोदेत्य् अपकारणम्
आभिमानिकदेहाया वासनायास् स्वभावतः । अस्या आत्मावलोकेच्छा स्वयम् एवोपजायते
आत्मतत्त्वं त्व् अपश्यन्त्या धारणाभ्यासयोगतः । दृष्टो ऽनया भवत्सर्गो वर्गव्यग्रानिरर्गलः
अनयाम्बरसञ्चारपरयाद्रिशिरश्शिला । दृष्टा स्वजगदाधारभूतास्माकं तु खात्मिका
एतद् अस्मज्जगद् यत्र तद् दृषत् त्वज्जगद्गिरौ । अस्मज्जगत्पदार्थेषु सन्त्य् अन्यानि जगन्त्य् अपि
वयं तानि न पश्यामो भेददृष्टौ स्थिता इमे । बोधैकतां गतास् त्व् आशु पश्यामस् तानि वीक्षणात्
घटे पटे वटे कुड्ये खे ऽनिले ऽम्भसि तेजसि । जगन्ति सन्ति सर्वत्र शिलायाम् इव सर्वदा
जगन् नाम मुधाभ्रान्तिẖ किल स्वप्नपुरोपमा । मिथ्यैवेयं क्व नामासौ चिद्रूपास्त्य् अथ नास्ति वा
परिज्ञाता सती येषां सैषा चिन्नभसैकताम् । गता ते न विमुह्यन्ति शिष्टास् तु भ्रमभाजनम्
अथान्यधारणाभ्यासात् स्वविरागवशोदितम् । साधयन्त्यार्थम् आत्मीयं दृष्टस् त्वम् अनया मुने
इति मायेव दुष्पारा चिच्छक्तिḫ परिजृम्भते । इयम् आद्यन्तरहिता ब्राह्मी शक्तिर् अनामया
प्रवर्तन्ते निवर्तन्ते नेह कार्याणि कानिचित् । द्रव्यकालक्रियोद्द्योता चितिस् तपति केवलम्
देशकालक्रियाद्रव्यमनोबुद्ध्यादिकं त्व् इदम् । चिच्छिलाङ्गकम् एवैकं विद्ध्य् अनस्तमयोदयम्
चिद् एवेयं शिलाकारम् इव तिष्ठति बिभ्रती । अङ्गम् अस्या जगज्जालं मरुतस् स्पन्दनं यथा
विज्ञानघनम् आत्मानं जगद् इत्य् अवबुध्यते । अनाद्यन्तापि साद्यन्तं चित्त्वाद् अतिगतापि चित्
चिच्छिलेयम् अनाद्यन्ता साद्यन्तास्मीति बोधतः । साकारापि निराकारा जगदङ्गेति संस्थिता
यद्वत् स्वप्ने चिद् एव स्वं रूपं व्योमैव पत्तनम् । वेत्ति तद्वद् इयं वेत्ति पाषाणं जगदङ्गकम्
न सरन्तीह सरितो न चक्रं परिवर्तते । नार्थाḫ परिणमन्त्य् अन्तẖ कचत्य् एतच् चिदम्बरम्
न महाकल्पकल्पान्तसंविदस् संविदम्बरे । सम्भवन्ति पृथग्रूपाḫ पयसीव पयोऽन्तरम्
जगन्ति सन्त्य् एव न सन्ति शान्ते चिदम्बरे सर्वगतैकमूर्तौ । नभोऽन्तराणीव महानभोऽन्तश् चेत् सन्ति तत् तानि पराम्बराणि
वसिष्ठ तद् गच्छ मुने जगत् स्वं त्वं वासने सम्प्रति शान्तिम् एहि । बुद्ध्यादिरूपाणि परं व्रजन्तु वयं बृहद्ब्रह्मपदं व्रजामः
इत्य् उक्त्वा भगवान् ब्रह्मा ब्रह्मलोकजनैस् सह । बद्धपद्मासनो ऽनन्तसमाधानगतो ऽभवत्
ओङ्कारोर्ध्वार्धमात्रान्तश् शान्तनिश्शेषमानसः । लिपिकर्मार्पिताकार आसीद् आशान्तवेदनः
तम् एवानुसरन्ती सा तथैव ध्यानगा सती । वासनासीद् अशेषाशाशान्ता वाकाशरूपिणी
परमेष्ठिन्य् असङ्कल्पे तस्मिंस् तानवम् ईयुषि । सर्वगानन्तचिद्व्योमरूपो ऽपश्यम् अहं तदा