वस्तुतस् तु न जातो ऽस्मि न च नश्यामि किञ्चन । चिदाकाशश् चिदाकाशे तिष्ठाम्य् अहम् अनावृतः
यद् अयं त्वं ममाहं ते यद् इदं कथनं मिथः । तत् तरङ्गस् तरङ्गाग्रे रणत्य् एवेति मे मतिः
एवंरूपस्य मे कालवशतो विशदाकृतेः । सौकुमार्याच् चिदाभासमात्रस्यान्तस् स्वभावतः
ममानन्या तवान्यस्य चान्येवेह विभाति या । सोदितानुदितैवान्तर् ममाहम् इति वासना
अनाशसत्तामुदितस् त्व् अहम् आत्मनि संस्थितः । स्वभावाद् अच्युताकारस् स्वात्मारामस् स्वयंप्रभः
तस्या अहम् इति भ्रान्तेर् वासनाया जगत्स्थितेः । सम्पन्नेयम् अधिष्ठातृदेवता देहरूपिणी
वासनाया अधिष्ठातृदेवतैवम् इयं स्थिता । न तु मे गृहिणी नापि गृहिण्यर्थेन मत्कृता
स्ववासनावेशवशेन भावं गृहिण्य् अहं ब्रह्मण इत्य् उपेत्य । एषा स्वयं व्यर्थम् इतातिदुẖखं यस्मात् किलैषैव हि वासनान्तः
अद्याहं चिन्मयाकाशस् त्व् अन्याकाशमयीं स्थितिम् । परां ग्रहीतुम् इच्छामि तेनेहोपस्थितẖ क्षयः
महाप्रलयकाले ऽस्मिंस् त्यक्तुम् एषा मयाधुना । मुनीन्द्र नूनम् आरब्धा तेन वैरस्यम् आगता
आकाशत्वाद् यदाद्यायं पराकाशो भवाम्य् अहम् । तदा महाप्रलयता वासनायाश् च सङ्क्षयः
तेनैषा विरसीभूता मन्मार्गम् अभिधावति । नानुगच्छति को नाम निर्मातारम् उदारधीः
इहाद्यायं कलेर् अन्तश् चतुर्युगविपर्ययः । प्रजामन्विन्द्रदेवानाम् अद्यैवान्तो ऽयम् आगतः
अद्यैव चायं कल्पान्तो महाकल्पान्त एव च । ममायं वासनान्तो ऽद्य देहव्योमान्त एव च
तेनेयं वासना ब्रह्मन् क्षयं गन्तुं समुद्यता । क्वेव पद्माकराशोषे गन्धलेखावतिष्ठताम्
यथा जलाब्धिलेखाया जायते लहरी चला । वासनायास् तथैवेच्छा मुधोदेत्य् अपकारणम्
आभिमानिकदेहाया वासनायास् स्वभावतः । अस्या आत्मावलोकेच्छा स्वयम् एवोपजायते
आत्मतत्त्वं त्व् अपश्यन्त्या धारणाभ्यासयोगतः । दृष्टो ऽनया भवत्सर्गो वर्गव्यग्रानिरर्गलः
अनयाम्बरसञ्चारपरयाद्रिशिरश्शिला । दृष्टा स्वजगदाधारभूतास्माकं तु खात्मिका
एतद् अस्मज्जगद् यत्र तद् दृषत् त्वज्जगद्गिरौ । अस्मज्जगत्पदार्थेषु सन्त्य् अन्यानि जगन्त्य् अपि
वयं तानि न पश्यामो भेददृष्टौ स्थिता इमे । बोधैकतां गतास् त्व् आशु पश्यामस् तानि वीक्षणात्
घटे पटे वटे कुड्ये खे ऽनिले ऽम्भसि तेजसि । जगन्ति सन्ति सर्वत्र शिलायाम् इव सर्वदा
जगन् नाम मुधाभ्रान्तिẖ किल स्वप्नपुरोपमा । मिथ्यैवेयं क्व नामासौ चिद्रूपास्त्य् अथ नास्ति वा
परिज्ञाता सती येषां सैषा चिन्नभसैकताम् । गता ते न विमुह्यन्ति शिष्टास् तु भ्रमभाजनम्
अथान्यधारणाभ्यासात् स्वविरागवशोदितम् । साधयन्त्यार्थम् आत्मीयं दृष्टस् त्वम् अनया मुने
इति मायेव दुष्पारा चिच्छक्तिḫ परिजृम्भते । इयम् आद्यन्तरहिता ब्राह्मी शक्तिर् अनामया
प्रवर्तन्ते निवर्तन्ते नेह कार्याणि कानिचित् । द्रव्यकालक्रियोद्द्योता चितिस् तपति केवलम्
देशकालक्रियाद्रव्यमनोबुद्ध्यादिकं त्व् इदम् । चिच्छिलाङ्गकम् एवैकं विद्ध्य् अनस्तमयोदयम्
चिद् एवेयं शिलाकारम् इव तिष्ठति बिभ्रती । अङ्गम् अस्या जगज्जालं मरुतस् स्पन्दनं यथा
विज्ञानघनम् आत्मानं जगद् इत्य् अवबुध्यते । अनाद्यन्तापि साद्यन्तं चित्त्वाद् अतिगतापि चित्