सलिले ऽन्तर् यथा वीचिर् मृदो ऽन्तर् घटको यथा । तथा यत्र जगत्सत्ता तत् कथं खात्मकं भवेत्
मृज्जलाद्युपमानश्रीस् साकारात्रा समा न सा । ब्रह्म त्व् आकाशविशदं तस्यान्तस्स्थं तथैव तत्
तस्माद् यादृक् चिदाकाशम् आकाशाद् अपि निर्मलम् । तदन्तस्स्थं तादृग् एव जगच्छब्दार्थभाग् अपि
मरिचे ऽन्तर् यथा तैक्ष्ण्यम् ऋते भोक्तुर् न लक्ष्यते । चिन्मात्रत्वं पराकाशे तथा चेत्यकलां विना
तस्माच् चिद् अप्य् अचिद्रूपा चेत्यरिक्ततयात्मनि । जगत्ता तादृश्य् एवेयं तादृङ्मात्रात्मतावशा
रूपालोकमनस्कारास् तन्मया एव नेतरत् । यथास्थितम् अतो विश्वं सुषुप्तं तुर्यम् एव वा
तेन योगी सुषुप्तात्मा व्यवहार्य् अपि शान्तधीः । आस्ते ब्रह्म निराभासं सर्वभासां समुद्गकम्
आकारिणि यथा सौम्ये स्थितस् तोये द्रवक्रमः । अनाकृतौ तथा विश्वं स्थितं तत्सदृशं परे
पूर्णात् पूर्णं प्रसरति निराकारान् निराकृति । ब्रह्मणो विश्वम् आभातं तद् विश्वार्थविवर्जितम्
पूर्णात् पूर्णं प्रसरति संस्थितं पूर्णम् एव तत् । अतो विश्वम् अनुत्पन्नं यच् चोत्पन्नं तद् एव तत्
चेत्यासम्भवतस् तस्मिन् पदे केव चिदर्थता । आस्वादकासम्भवतो मरिचे केव तीक्ष्णता
सत्येवेयम् असत्यैव चितेश् चित्तोदिता परे । अभावात् प्रतिबिम्बस्य प्रतिबिम्बार्हता कुतः
परमाणोर् अपि परं तद् अणीयो ऽप्य् अणीयसः । शुद्धं सूक्ष्मं परं शान्तं तद् आकाशोदराद् अपि
दिक्कालाद्यनवच्छिन्नरूपत्वाद् अतिविस्तृतम् । तद् अनाद्यन्तम् आभासं भासनीयविवर्जितम्
चिद्रूपम् एव नो यत्र लभ्यते तत्र जीवता । कथं स्याच् चित्तताकारा वासनानिलरूपिणी
चिद्रूपानुदयाद् एव तत्र नास्त्य् एव जीवता । न बुद्धिता न चित्तत्वं नेन्द्रियत्वं न वासनाः
एवं स्थितं लयारम्भपूर्णम् अप्य् अजरं पदम् । अस्मद्दृष्ट्या स्थितं शान्तं शून्यम् आकाशतो ऽधिकम्
परमार्थस्य किं रूपं तस्यानन्तचिदाकृतेः । पुनर् एतत् समाचक्ष्व निपुणं बोधवृद्धये
महाप्रलयसम्पत्तौ सर्वकारणकारणम् । शिष्यते यत् परं ब्रह्म तद् इदं वर्ण्यते शृणु
नाशयित्वा स्वम् आत्मानं मनसो वृत्तिसङ्क्षये । यद् रूपं यद् अनाख्येयं तद् रूपं तस्य वस्तुनः
नास्ति दृश्यं जगद् द्रष्टा दृश्याभावाद् विलीनवत् । भातीति भासनं यत् स्यात् तद् रूपं तस्य वस्तुनः
चितेर् जीवस्वभावो यो यदि चेत्योन्मुखो वपुः । चिन्मात्रं विमलं शान्तं यत् तत् कारणकारणम्
अङ्गुष्ठस्याथ वाङ्गुल्या वाताद्यस्पर्शने सति । जीवतश् चेतसो रूपं यत् तद् परमम् आत्मनः
अस्वप्नाया अनन्ताया अजडाया घनस्थितेः । यद् रूपं चिरचिन्तायास् तत् तदानघ शिष्यते
यद् व्योम्नो हृदयं यद् वा शिलायाः पवनस्य च । तस्याचेत्यस्य चिद्व्योम्नस् तद् रूपं परमात्मनः
अचेत्यस्यामनस्कस्य जीवतो या क्रियावतः । स्यात् स्थितिस् सा परा शान्ता सत्ता तस्याद्यवस्तुनः
चित्प्रकाशस्य यन् मध्यं प्रकाशस्य घनस्य वा । दर्शनस्य च यन् मध्यं तद् रूपं परमात्मनः
वेदनस्य प्रकाशस्य दृश्यस्य तमसस् तथा । वेदनं यद् अनाद्यन्तं तद् रूपं परमात्मनः
यतो जगद् उदेतीव नित्यानुदितरूप्य् अपि । विभिन्नवद् इवाभिन्नं तद् रूपं पारमात्मनः
व्यवहारपरस्यापि यत् पाषाणवद् आसनम् । अव्योम्न एव व्योमत्वं तद् रूपं पारमात्मिकम्