तस्मान् माम् एनम् अपि च बोधयित्वा मुनीश्वर । आमहाकल्पसर्गादौ परमे पथि योजय
इत्य् उक्त्वा माम् असौ तस्य बोधायेदम् उवाच ह । नाथायं मुनिनाथो नस् सद्म सम्प्राप्तवान् इदम्
एषो ऽन्यस्मिञ् जगद्गेहे ब्रह्मणस् तनयो मुनिः । पूजयैनं गृहायातं गृहस्थगृहपूजया
बुध्यताम् अर्घ्यपाद्येन पूज्यतां मुनिपुङ्गवः । महन् महत्सपर्या हि महात्मभ्यो ऽभिरोचते
तयेत्य् उक्ते महाबुद्धिर् बुबुधे स समाधितः । स्वसंवित्तिद्रवात्मत्वाद् आवर्त इव वारिधौ
शनैर् उन्मीलयाम् आस नयने नयकोविदः । मधुश् शिशिरसंशान्ताव् अवनौ कुसुमे यथा
शनैḫ प्रकटयाम् आसुस् तान्य् अङ्गान्य् अस्य संविदम् । मधोḫ पल्लवजालानि नवानीव नवं रसम्
सुरसिद्धाप्सरस्सङ्घास् समाजग्मुस् समन्ततः । यथा हंसालयो लोलाḫ प्रातर् विकसितं सरः
ददर्शासौ पुरḫ प्राप्तं मां च तां च विलासिनीम् । उवाचाथ वचो वन्द्यḫ प्रणवस्वरसुन्दरम्
करामलकवद्दृष्टसंसारासारसार हे । ज्ञानामृतमहाम्भोधे मुने स्वागतम् अस्तु ते
पदवीम् असि सम्प्राप्त इमाम् अतिदवीयसीम् । दूराध्वसु परिश्रान्त इदम् आसनम् आस्यताम्
इत्य् उक्ते तेन भगवन्न् अभिवादय इत्य् अहम् । वदन् मणिमये पीठे निविष्टो दृष्टिदर्शिते
अथामरर्षिगन्धर्वमुनिविद्याधरोदिताः । प्रस्तुतास् स्तुतयḫ पूजा नतयस् स्थितिनीतयः
ततो मुहूर्तमात्रेण सर्वभूतगणोत्थिते । शान्ते प्रकृतसंरम्भे तस्योक्तं ब्रह्मणो मया
किम् इदं भूतभव्येश यद् इयं माम् उपागता । वक्ति ज्ञानगिरास्मांस् त्वं बोधयेति प्रयत्नतः
भवान् भूतेश्वरो देवस् सकलज्ञानपारगः । इयं च का मम च किं ब्रूते ब्रूहि बृहद्द्युते
कथम् एषा त्वया देव जायार्थं जनिता सती । नेह जायापदं नीता नीता विरसतां पुनः
मुने शृणु यथावृत्तम् इदं ते कथयाम्य् अहम् । यथावृत्तम् अशेषेण कथनीयं यतस् सताम्
अस्ति तावद् अजं शान्तम् अजरं किञ्चिद् एव सत् । ततश् चित्कचनैकान्तरूपिणẖ कचितो ऽस्म्य् अहम्
आकाशरूप एवाहं स्थित आत्मनि सर्वदा । भविष्यति स्थिते सर्गे स्वयम्भूर् इति नाम मे
वस्तुतस् तु न जातो ऽस्मि न च नश्यामि किञ्चन । चिदाकाशश् चिदाकाशे तिष्ठाम्य् अहम् अनावृतः
यद् अयं त्वं ममाहं ते यद् इदं कथनं मिथः । तत् तरङ्गस् तरङ्गाग्रे रणत्य् एवेति मे मतिः
एवंरूपस्य मे कालवशतो विशदाकृतेः । सौकुमार्याच् चिदाभासमात्रस्यान्तस् स्वभावतः
ममानन्या तवान्यस्य चान्येवेह विभाति या । सोदितानुदितैवान्तर् ममाहम् इति वासना
अनाशसत्तामुदितस् त्व् अहम् आत्मनि संस्थितः । स्वभावाद् अच्युताकारस् स्वात्मारामस् स्वयंप्रभः
तस्या अहम् इति भ्रान्तेर् वासनाया जगत्स्थितेः । सम्पन्नेयम् अधिष्ठातृदेवता देहरूपिणी
वासनाया अधिष्ठातृदेवतैवम् इयं स्थिता । न तु मे गृहिणी नापि गृहिण्यर्थेन मत्कृता
स्ववासनावेशवशेन भावं गृहिण्य् अहं ब्रह्मण इत्य् उपेत्य । एषा स्वयं व्यर्थम् इतातिदुẖखं यस्मात् किलैषैव हि वासनान्तः
अद्याहं चिन्मयाकाशस् त्व् अन्याकाशमयीं स्थितिम् । परां ग्रहीतुम् इच्छामि तेनेहोपस्थितẖ क्षयः
महाप्रलयकाले ऽस्मिंस् त्यक्तुम् एषा मयाधुना । मुनीन्द्र नूनम् आरब्धा तेन वैरस्यम् आगता