बोधẖ कालेन भवति महामोहवताम् अपि । तस्मान् न किञ्चिद् अप्य् अस्ति ब्रह्मतत्त्वाद् ऋते ऽक्षयम्
अतस् तच् चिद्घनं स्वच्छं ब्रह्माकाशं शिलाकृति । दृष्टं मया तथा तत्र न तु पृथ्व्यादि सत् क्वचित्
भूतानाम् आदिसर्गे यच् छुद्धं यत् पारमार्थिकम् । वपुस् तद् एवाद्य तेषां ध्यानलभ्यम् अवस्थितम्
ब्राह्मं वपुर् हि भूतानाम् आत्मीयं यत् पुरातनम् । तद् एवाद्य मनोराज्यं सङ्कल्प इति कथ्यते
स आतिवाहिको देहस् तत् परं परमार्थतः । प्रत्यक्षं प्रथमं तत् तत् तद् आद्यं कचनं चितः
तद् यत् प्रथमम् अध्यक्षं जीवस्य प्रथमं वपुः । मनḫप्रत्यक्षम् इत्य् उक्तं तत् तेनैवाद्य दुर्धिया
योगिप्रत्यक्षम् इत्य् उक्तं मनḫप्रत्यक्षम् इत्य् अपि । तत् स्वम् एव चिता रूपं गतयेवान्यतां मुधा
इदम् अद्यतनं नाम प्रत्यक्षम् असदुत्थितम् । असत्प्रत्यक्षम् एवेति विद्धि प्रत्यक्षम् अङ्ग तत्
अहो नु चित्रा माया यत् प्राक्प्रत्यक्षे परोक्षता । निर्णीतास्मिंस् त्व् अनध्यक्षे प्रत्यक्षकलनादृता
आतिवाहिकदेहित्वं प्रत्यक्षं प्रथमोदितम् । सत्यं सर्वगतं विद्धि मायैव त्व् आधिभौतिकम्
अनुभूतापि नास्त्य् एव हेम्नẖ कटकता यथा । तथातिवाहिकस्याधिभौतिकत्वं न विद्यते
भ्रमम् अभ्रमतां यातम् अभ्रमं भ्रमतां गतम् । वेत्ति जीवो विचारेण विनाहो नु विमूढता
आधिभौतिकदेहो ऽयं विचारेण न लभ्यते । आतिवाहिकदेहस् तु किल लोकद्वये ऽक्षयः
आधिभौतिकचिद् रूढा स्वातिवाहिकदेहके । मरौ मरीचिकास्व् एव यथा मिथ्यैव वारिधीः
जाताधिभौतिकी संविद् आतिवाहिकवित्क्रमे । देहदृष्टिवशात् प्रौढा स्थाणौ पुरुषधीर् इव
शुक्तौ रजतता तापे जलतेन्दौ यथा द्विता । आधिभौतिकता तद्वन् मनोजैवातिवाहिके
यद् असत् तत् कृतं सत्यं यत् सत्यं तद् असत् कृतम् । अहो नु मोहमाहात्म्यं जीवस्यास्याविचारजम्
योगिप्रत्यक्षम् एवास्ति किञ्चिद् अस्ति तु मानसम् । यस्माल् लोकद्वयाचारस् ताभ्याम् एव प्रसिध्यति
आद्यं प्रत्यक्षम् उत्सृज्य यो ऽसत्ये ऽस्मिन् कृतस्थितिः । प्रत्यक्षे मृगतृष्णाम्बु पीत्वा स सुखम् आस्थितः
तत् सुखं दुẖखम् एवाहुẖ क्षणनाशानुभूतितः । अकृत्रिमम् अनाद्यन्तं यत् सुखं तत् सुखं विदुः
प्रत्यक्षेणैवम् अध्यक्षं प्रत्यक्षं प्रविचार्यताम् । यद् आद्यं यत् सद् अध्यक्षं तत् प्रत्यक्षेण दृश्यताम्
लोकद्वयानुभवदं त्यक्त्वा प्रत्यक्षम् ऐहिकम् । मायात्मकं यो गृह्णाति नास्ति मूढतमस् ततः
आतिवाहिकम् एवैषां भूतानां विद्यते वपुः । तत्राधिभौतिकभ्रान्तिर् असत्यैव पिशाचिका
अजातसङ्कल्पमयं प्रत्यक्षं सत् कथं भवेत् । स्वयम् एव न यत् सत्यं तत् सत्कार्यकरं कथम्
यत्र प्रत्यक्षम् एवासद् अन्यत् किं तत्र सद् भवेत् । क्व तत् सिद्धं भवेद् वस्तु यद् असिद्धेन साध्यते
प्रत्यक्ष एव भावत्वे नष्टे क्वेवानुमादयः । उह्यन्ते वारणा यत्र तत्रोर्णायुषु का कथा
अतḫ प्रमाणसंसिद्धेर् दृश्यं नास्त्य् एव कुत्रचित् । अन्यद् यद् इदम् अस्तीव तत् तद् ब्रह्मघनं घनम्
स्वप्ने द्रष्टुẖ खम् एवाद्रिर् गेहे नान्यस्य वै यथा । तथा तद्भावनवतोर् आवयोस् सा शिलैव चित्
अयं शैल इदं व्योम जगद् एतद् इदं त्व् अहम् । इति चिन्मय आत्मान्तẖ खं चमत्कुरुते स्वयम्
पश्यत्य् एतत् प्रबुद्धात्मा नाप्रबुद्धẖ कदाचन । श्रोतुẖ कथार्थसंवित्तिर् नाश्रोतुर् भवति क्वचित्