इत्थं नाम परिप्रौढा मिथ्याज्ञानविषूचिका । शाम्यत्य् एव विचारेण पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अभ्यासेन कटुद्रव्यं भवत्य् अभिमतं मुने । अन्यस्मै रोचते निम्बं त्व् अन्यस्मै मधु रोचते
अबन्धौ घनताम् एति नैकट्याभ्यासयोगतः । यात्य् अनभ्यासतो दूरात् स्नेहो बन्धुषु तानवम्
आतिवाहिकदेहो ऽयं शुद्धचिद्व्योम केवलम् । आधिभौतिकताम् एति भावनाभ्यासयोगतः
आधिभौतिकदेहो ऽसौ धारणाभ्यासभावनात् । विहङ्गवत् खम् अभ्येति पश्याभ्यासविजृम्भितम्
पुण्यानि यान्ति वैफल्यं वैफल्यं यान्ति मातरः । भाग्यानि यान्ति वैफल्यं नाभ्यासस् तु कदाचन
दुस्साधास् सिद्धिम् आयान्ति रिपवो यान्ति मित्रताम् । विषाण्य् अमृततां यान्ति सन्तताभ्यासयोगतः
येनाभ्यासḫ परित्यक्त इष्टे वस्तुनि सो ऽधमः । कदाचिन् न तद् आप्नोति वन्ध्या स्वतनयं यथा
यद् अत्यभिमतं वस्तु स्वभ्यासो न तदर्जनात् । तद्युक्तिपूर्वकं त्याज्य आ मृत्योर् जीवितं यथा
इष्टे वस्तुनि नाभ्यासं यẖ करोति नराधमः । सो ऽनिष्टानिष्टम् आप्नोति नरकान् नरकान्तरम्
तरन्ति सरितं स्फारां संसारीं सारसेविनः । त एवात्मविचाराख्यम् अभ्यासं न त्यजन्ति ये
अभ्यासभासो ऽभिमतं वस्तु प्रकटयन्त्य् अलम् । प्रापयन्ति च निर्विघ्नं घटं दीपप्रभा यथा
यथा कल्पद्रुमलतास् सुचिन्तामणयो यथा । फलन्ति शरदश् चैतास् तथैवाभ्यासभूमयः
इष्टवस्तु चिराभ्यासभास्वान् भासयति प्रजाः । तथेन्द्रियाख्यां देहोर्व्यां रात्रिं पश्यन्ति नो यथा
सर्वस्य जन्तुजातस्य सर्ववस्त्ववभासने । सर्वदैवैक एवोच्चैर् जयत्य् अभ्यासभास्करः
चतुर्दशविधायास् तु भूतजातेर् न कस्यचित् । सिध्यत्य् अभिमतं वस्तु विनाभ्यासम् अकृत्रिमम्
पौनḫपुण्येन करणम् अभ्यास इति कथ्यते । पुरुषार्थस् स एवेह तेनास्ति न विना गतिः
दृढाभ्यासविधानेन यत्ननाम्ना स्वकर्मणा । निजवेदनजेनैव सिद्धिर् भवति नान्यथा
अभ्यासभास्वति तपत्य् अवनौ वने च वीरस्य सिध्यति न यन् न तद् अस्ति किञ्चित् । अभ्यासतो भुवि भयान्य् अभयीभवन्ति सर्वासु पर्वतगुहास्व् अपि निर्जनासु
ततḫ प्रतीपम् अभ्यासं बोधे धारणयामले । कुर्वḫ प्रकटतां तेन जगद् एष्यति शैलगम्
युक्तियुक्ते तयेत्य् उक्ते विद्याधर्या धरोपरि । बद्धपद्मासनो ऽथाहं समाधाव् उदितो ऽभवम्
सर्वार्थभावनात्यागे चिन्मात्रैकान्तभावितः । अत्यजं तम् अहं पूर्वं कथार्थकलनामलम्
अथ चिद्व्योमतां प्राप्तḫ परां दृष्टिम् अहं गतः । शरत्समयसम्प्राप्तौ व्योम निर्मलताम् इव
ततस् सत्यावधानैकघनाभ्यासेन देहके । ममाधिभौतिकभ्रान्तिर् नूनम् अस्तम् उपागता
उदयास्तमयोन्मुक्ता सततोदयमय्य् अपि । महाचिद्व्योमता स्वच्छा प्रोदितेव तदाभवत्
अथ पश्याम्य् अहं यावत् खस्यैवोपलतेव सा । वस्तुतश् च न चाकाशं नोपलḫ परम् एव तत्
परमार्थघनं स्वच्छं तत् तथाभावि तादृशम् । तथाभावनया स्वात्मा मदीयो दृष्टवांस् तथा
यथा स्वप्ने सुमहती दृष्टा गेहगता शिला । व्योमैव केवलं तद्वत् सा शुद्धं चिन्नभश् शिला
स्वयं स्वप्नान्वितो ऽन्यस्य स्वप्नपुंस्त्वं गतो नरः । स्वप्ने ऽज्ञानप्रबुद्धस्य यादृक् तादृक् स सूपलः
स्वप्नस्थानां शिरश् छिन्नं येषां ते संसृतौ स्थिताः । कालेन ज्ञानलाभेन विना कुर्वन्ति किं किल