ममातिसुचिराभ्यस्तम् अपि श्यामलताम् इव । गतं निजं जगद् इदं यतḫ पश्यामि न स्फुटम्
अभूद् यत् स्वजगत् पूर्वम् अतिप्रकटम् एव मे । तत् पश्यामीदम् आदर्श इव बिम्बितम् अस्फुटम्
चिरव्यर्थोत्थया नाथसङ्कथाव्यथया मिथः । स्वास्थ्यं विस्मृतम् आत्मीयम् अवदाततमं ततम्
यो ऽभ्यासḫ प्रकचत्य् अन्तश् शुद्धचिन्नभसो रसात् । भवेत् तन्मयम् एवान्तर् आबालम् इति लक्ष्यते
न तच् छास्त्रं न सा सिद्धिर् न स न्यायो न सा कला । अस्त्य् अनस्तमितोद्योगाद् यद् अभ्यासान् न सिध्यति
स्वजगत्सन्तताभ्यासवशतो मां कथाभ्रमः । नूनम् आक्रान्तवान् एष द्वयोर् हि बलवाञ् जयी
इष्टवस्त्वर्थिनां तज्ज्ञसूपदिष्टेन कर्मणा । पौनḫपुण्येन करणान् नेतरच् छरणं मुने
अयम् इत्थम् इहाज्ञानभ्रमḫ प्रौढो ऽहमात्मकः । शाम्यति ज्ञानचर्चाभिḫ पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अज्ञो ऽपि तज्ज्ञताम् एति शनैश् शैलो ऽपि चूर्ण्यते । घुणो ऽप्य् अत्ति महावृक्षं पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अहं शिष्याबला बाला पश्यामि त्वं न पश्यसि । सर्वज्ञो ऽपि शिलासर्गं पश्याभ्यासविजृम्भितम्
इत्थं नाम परिप्रौढा मिथ्याज्ञानविषूचिका । शाम्यत्य् एव विचारेण पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अभ्यासेन कटुद्रव्यं भवत्य् अभिमतं मुने । अन्यस्मै रोचते निम्बं त्व् अन्यस्मै मधु रोचते
अबन्धौ घनताम् एति नैकट्याभ्यासयोगतः । यात्य् अनभ्यासतो दूरात् स्नेहो बन्धुषु तानवम्
आतिवाहिकदेहो ऽयं शुद्धचिद्व्योम केवलम् । आधिभौतिकताम् एति भावनाभ्यासयोगतः
आधिभौतिकदेहो ऽसौ धारणाभ्यासभावनात् । विहङ्गवत् खम् अभ्येति पश्याभ्यासविजृम्भितम्
पुण्यानि यान्ति वैफल्यं वैफल्यं यान्ति मातरः । भाग्यानि यान्ति वैफल्यं नाभ्यासस् तु कदाचन
दुस्साधास् सिद्धिम् आयान्ति रिपवो यान्ति मित्रताम् । विषाण्य् अमृततां यान्ति सन्तताभ्यासयोगतः
येनाभ्यासḫ परित्यक्त इष्टे वस्तुनि सो ऽधमः । कदाचिन् न तद् आप्नोति वन्ध्या स्वतनयं यथा
यद् अत्यभिमतं वस्तु स्वभ्यासो न तदर्जनात् । तद्युक्तिपूर्वकं त्याज्य आ मृत्योर् जीवितं यथा
इष्टे वस्तुनि नाभ्यासं यẖ करोति नराधमः । सो ऽनिष्टानिष्टम् आप्नोति नरकान् नरकान्तरम्
तरन्ति सरितं स्फारां संसारीं सारसेविनः । त एवात्मविचाराख्यम् अभ्यासं न त्यजन्ति ये
अभ्यासभासो ऽभिमतं वस्तु प्रकटयन्त्य् अलम् । प्रापयन्ति च निर्विघ्नं घटं दीपप्रभा यथा
यथा कल्पद्रुमलतास् सुचिन्तामणयो यथा । फलन्ति शरदश् चैतास् तथैवाभ्यासभूमयः
इष्टवस्तु चिराभ्यासभास्वान् भासयति प्रजाः । तथेन्द्रियाख्यां देहोर्व्यां रात्रिं पश्यन्ति नो यथा
सर्वस्य जन्तुजातस्य सर्ववस्त्ववभासने । सर्वदैवैक एवोच्चैर् जयत्य् अभ्यासभास्करः
चतुर्दशविधायास् तु भूतजातेर् न कस्यचित् । सिध्यत्य् अभिमतं वस्तु विनाभ्यासम् अकृत्रिमम्
पौनḫपुण्येन करणम् अभ्यास इति कथ्यते । पुरुषार्थस् स एवेह तेनास्ति न विना गतिः
दृढाभ्यासविधानेन यत्ननाम्ना स्वकर्मणा । निजवेदनजेनैव सिद्धिर् भवति नान्यथा
अभ्यासभास्वति तपत्य् अवनौ वने च वीरस्य सिध्यति न यन् न तद् अस्ति किञ्चित् । अभ्यासतो भुवि भयान्य् अभयीभवन्ति सर्वासु पर्वतगुहास्व् अपि निर्जनासु
ततḫ प्रतीपम् अभ्यासं बोधे धारणयामले । कुर्वḫ प्रकटतां तेन जगद् एष्यति शैलगम्