स्थिताḫ पवनभूकम्पमेघतापसहिष्णवः । स्वं प्रदेशम् अनुज्झन्त्यẖ ककुभस् स्तम्भिता इव
उत्पातमेघनिर्ह्रादभूमिकम्पग्रहग्रहैः । अज्ञातैर् अपि विज्ञातैर् भूतानां ज्ञायते गतिः
सप्तानां जलम् अब्धीनाम् और्वाग्निḫ पिबति ज्वलन् । लोकान्तराणाम् आकल्पं कालो भूतगणं यथा
पातालम् आविशति याति नभो विलङ्घ्य दिङ्मण्डलं भ्रमति भूतगणस् समन्तात् । पर्येति पर्वतमहार्णवमण्डलानि द्वीपान्तराणि च मरुत्सरणक्रमेण
यावस् तं सर्गम् आगच्छ प्रसादẖ क्रियतां मुने । आश्चर्येषूपपन्नेषु महान्तो ह्य् अतिकौतुकाः
तयेत्य् उक्ते मया सार्धं गन्तुम् आरब्धम् अम्बरे । वात्यया सौरभेणेव शून्ये शून्येन शून्यया
अथाहं दूरम् अध्वानं शून्यम् उल्लङ्घ्य नाभसम् । नाभसं भूतसञ्चारं तया सार्धम् अवाप्तवान्
तम् उल्लङ्घ्य चिरेणात्र भूतसञ्चारम् आम्बरम् । लोकालोकशिरोव्योम प्राप्तो ऽस्मि धवलाम्बुदम्
उत्तराशेन्दुशुभ्राभ्रपीठान् निर्गत्य तां शिलाम् । आनीतो ऽस्मि तयोत्तुङ्गां तप्तकाञ्चनकल्पिताम्
यावत् पश्याम्य् अहं शुभ्रां शिलाम् एव न तज्जगत् । कलधौतमयीम् उच्चैर् अग्निलोकतटीम् इव
तदा मयोक्ता सा कान्ता क्व भवत्सर्गभूर् इति । क्व चन्द्रार्काग्नितारादि क्व लोकान्तरसप्तकम्
क्वार्णवाकाशककुभẖ क्वोन्मज्जननिमज्जने । क्व महाम्भोदसम्भारẖ क्व ताराम्बरडम्बरम्
क्व शैलशिखरश्रेण्यः क्व महार्णवभूमिकाः । क्व द्वीपावलयस् सप्त क्व तप्तकनकावनिः
क्व कार्यकालकलनाẖ क्व भूतभुवनभ्रमः । क्व विद्याधरगन्धर्वाẖ क्व नरामरदानवाः
क्वर्षिभूपालमुनयẖ क्व नयापनयक्रमः । क्व यामायामयामिन्यẖ क्व स्वर्गनरकभ्रमः
क्व पुण्यपापकलनाẖ क्व कलाकालकेलयः । क्वासुरामरवैराणि क्व द्वेषस्नेहरीतयः
वदत्य् एवं मयि वचस् सोवाच वरवर्णिनी । विस्मयाकुलम् आलोक्य शिलाम् अलिविलोचना
पश्याम्य् अखिलम् आत्मीयम् अहं सर्गम् इहोपले । मकुरप्रतिबिम्बस्थपुरान्यपुरवत् पुरः
नित्यानुभव एवात्र दर्शने कारणं मम । तदभावो मुने मन्ये ते कारणम् अदर्शने
अन्योऽन्यचिरकालैकद्वैतसङ्कथयानया । शुद्धातिवाहिकैकात्म्यदेहता विस्मृतावयोः
ममातिसुचिराभ्यस्तम् अपि श्यामलताम् इव । गतं निजं जगद् इदं यतḫ पश्यामि न स्फुटम्
अभूद् यत् स्वजगत् पूर्वम् अतिप्रकटम् एव मे । तत् पश्यामीदम् आदर्श इव बिम्बितम् अस्फुटम्
चिरव्यर्थोत्थया नाथसङ्कथाव्यथया मिथः । स्वास्थ्यं विस्मृतम् आत्मीयम् अवदाततमं ततम्
यो ऽभ्यासḫ प्रकचत्य् अन्तश् शुद्धचिन्नभसो रसात् । भवेत् तन्मयम् एवान्तर् आबालम् इति लक्ष्यते
न तच् छास्त्रं न सा सिद्धिर् न स न्यायो न सा कला । अस्त्य् अनस्तमितोद्योगाद् यद् अभ्यासान् न सिध्यति
स्वजगत्सन्तताभ्यासवशतो मां कथाभ्रमः । नूनम् आक्रान्तवान् एष द्वयोर् हि बलवाञ् जयी
इष्टवस्त्वर्थिनां तज्ज्ञसूपदिष्टेन कर्मणा । पौनḫपुण्येन करणान् नेतरच् छरणं मुने
अयम् इत्थम् इहाज्ञानभ्रमḫ प्रौढो ऽहमात्मकः । शाम्यति ज्ञानचर्चाभिḫ पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अज्ञो ऽपि तज्ज्ञताम् एति शनैश् शैलो ऽपि चूर्ण्यते । घुणो ऽप्य् अत्ति महावृक्षं पश्याभ्यासविजृम्भितम्
अहं शिष्याबला बाला पश्यामि त्वं न पश्यसि । सर्वज्ञो ऽपि शिलासर्गं पश्याभ्यासविजृम्भितम्