निरिन्द्रियबलस्यापि यस्याशेषेन्द्रियक्रियाः । यस्य निर्मनसो ऽप्य् एता मनोनिर्माणरीतयः
यदनालोचनाद् भान्ति संसारोरगभीतयः । यस्मिन् दृष्टे पलायन्ते सर्वथा सर्वदेतयः
साक्षिणि स्फार आभासे ध्रुवे दीप इव क्रियाः । सति यस्मिन् प्रवर्तन्ते चित्रेहास् स्पन्दपूर्विकाः
यस्माद् घटपटाकारपदार्थशतपङ्क्तयः । तरङ्गकणकल्लोलवीचयो वारिधेर् इव
स एवान्यतयोदेति यः पदार्थशतभ्रमैः । कटकाङ्गदकेयूरनूपुरैर् इव काञ्चनम्
यस् त्वम् एकावभासात्मा यो ऽहम् एते जनाश् च ये । यश् च न त्वम् अबुद्धात्मन् नाहं नैते जनाश् च ये
अन्येवाव्यतिरिक्तैव सैवासेव च भङ्गुरा । पयसीव तरङ्गाली यस्मिन् स्फुरति दृश्यभूः
यतः कालस्य कलना यतो दृश्यस्य दृश्यता । मानसी कलना येन येन भासां विभासनम्
क्रियां रूपं रसं गन्धं स्पर्शं शब्दं च चेतनम् । यद् वेत्सि तद् असौ देवो येन वेत्सि तद् अप्य् असौ
द्रष्टृदर्शनदृश्यानां मध्ये यद् दर्शनं स्थितम् । साधो तदवधानेन स्वात्मानम् अवबुध्यसे
अजम् अजरम् अजाड्यं शाश्वतं ब्रह्म नित्यं शिवम् अमलम् अनाद्यं वन्ध्यवेद्यैर् अनिन्द्यम् । सकलकलनशून्यं कारणं कारणानाम् अनुभवनम् अवेद्यं वेदनं वित्त्वम् अन्तः
महाप्रलयसम्पत्तौ यद् एतद् अवशिष्यते । भवत्व् एतद् अनाकारं नाम नास्त्य् अत्र संशयः
न शून्यं कथम् एतत् स्यान् न प्रकाशः कथं भवेत् । कथं वा न तमोरूपं कथं वा नैव खात्मकम्
कथं वा नैव चिद्रूपं जीवो वा न कथं भवेत् । कथं न बुद्धितत्त्वं स्यात् कथं वा न मनो भवेत्
कथं वा न नकिञ्चित् स्यात् कथं वा सर्वम् इत्य् अपि । अनया च वचोभङ्ग्या मम मोह इवोदितः
विषमो ऽयम् अति प्रश्नो भवता समुदाहृतः । भिनद्म्य् एनं त्व् अयत्नेन नैशं तम इवांशुमान्
महाकल्पान्तसम्पत्तौ यत् तत् सद् अवशिष्यते । तन् नाम न यथा शून्यं तद् इदं कथ्यते शृणु
अनुत्कीर्णा यथा स्तम्भे संस्थिता सालभञ्जिका । तथा विश्वं स्थितं तत्र तेन शून्यं न तत् पदम्
अयम् इत्थं महाभोगो जगदाख्यो ऽवभासते । सत्यो भवत्व् असत्यो वा यत्र तत्र क्व शून्यता
यथा न पुत्रिकाशून्यस् स्तम्भो ऽनुत्कीर्णसालिकः । तथा तात जगद् ब्रह्म तेन शून्यं न तत् पदम्
सौम्याम्भसि यथा वीचिर् न चास्ति न च नास्ति च । तथा जगद् ब्रह्मणीदं शून्याशून्यपदं गतम्
देशकालादिशान्तत्वात् पुत्रिकारचनं द्रुमे । सम्भवत्य् अजधातौ तु केन नान्तर् विमुह्यते
तत् स्तम्भपुत्रिकाद्य् एतत् परमार्थजगत्स्थितेः । एकदेशेन सदृशम् उपमानं न सर्वतः
न कदाचिद् उदेतीदं परस्मान् न च शाम्यति । इत्थंरूपं केवलं सद् ब्रह्म स्वात्मनि संस्थितम्
अशून्यापेक्षया शून्यशब्दार्थपरिकल्पना । अशून्यत्वासम्भवतश् शून्यताशून्यते कुतः
ब्रह्मण्य् अयं प्रकाशो हि न सम्भवति भूतजः । सूर्यानलेन्दुतारादि कुतस् तत्र किलाव्यये
महाभूतप्रकाशानाम् अभावस् तम उच्यते । महाभूताभावजं तु तेनात्र न तमः क्वचित्
स्वानुभूतिप्रकाशो ऽस्य केवलं व्योमरूपिणः । यो ऽन्तर् अस्ति स तेनैव न त्व् अन्येनानुभूयते
मुक्तं तमःप्रकाशाभ्याम् इत्य् एतद् अजरं पदम् । आकाशकोशम् एवैनं विद्धि कोशं जगत्स्थितेः
बिल्वस्य बिल्वसञ्ज्ञस्य यथा भेदो न कश्चन । तथेह ब्रह्मजगतोर् न मनाग् अपि भिन्नता