अन्येषु व्योममात्रात्मदेहेषु व्योमरूपिणः । प्राणिनस् सन्ति सर्गेष्व् अदर्शनव्यवहारिणः
पातालपातिषु तथाम्बरम् उत्पतत्सु तिष्ठत्सु विभ्रमपरेष्व् अथ दिङ्मुखेषु । नानाजगत्सु किम् इवास्ति मया न दृष्टं यन् नाम चिज्जलधिचञ्चलबुद्बुदेषु
चिदाकाशाश् चिदाकाशे पयसीव पयोरयाः । चित्त्वाज् जीवास् स्फुरन्त्य् एते ये त एव मनांसि नः
विशदाकाशरूपाणि तान्य् एव च मनांसि नः । जगन्ति तान्य् अनन्तानि सम्पन्नान्य् अभितस् स्वयम्
सर्वभूतगणे मोक्षं महाकल्पक्षये गते । पुनẖ कस्य कथं सर्गसंवित्तिर् उपजायते
तस्मान् न कस्यचित् किञ्चित् कदाचिन् नश्यति क्वचित् । न चैव जायते ब्रह्म शान्तं दृश्यम् अजं स्थितम्
वपुर् जगद् इदं तस्या ननु नाम महाचितेः । कथं नश्यत्य् अनष्टायां तस्यां सा च न नश्यति
संविदो हृदयं स्वप्ने यथा भाति जगत्तया । व्योमात्मैव तथैवादिसर्गात् प्रभृति भासते
चिद्व्योमावयवस् सर्गस् सर्गस्यैता दशाः क्षयाः । उदयाश् चेति खं सर्वं किं नाशि किम् अनाशि वा
यद् यद् यदात्मकं तत्त्वं तद् विनाशं विनाक्षयि । तस्माद् ब्रह्मात्मकं दृश्यं विद्धि ब्रह्मवद् अक्षयम्
चिन्मात्रे परमे व्योम्नि कुत एव भवाभवौ । कुतो भावविकारादिẖ कथं व्योम्नि निराकृतौ
महाकल्पादयो भावा रामैतानि जगन्ति च । ब्रह्मात्मकतयैवास्मिन् संविद्ब्रह्मणि संस्थितम्
निराकृत्य् अच्छचिन्मात्रं दृश्यं सङ्कल्प्य तद्वशम् । याति येनैव घटितो यक्षस् तं घट्टयेत् किल
अवयवावयविनोर् दृश्ययोर् वाप्य् अदृश्ययोः । एकात्मनोर् एव सदा न भेदो ऽस्ति कदाचन
इतो भाव इतो ऽभाव इतस् सर्ग इतẖ क्षयः । स्वभावम् एवानुभवद् इति ब्रह्माचलं स्थितम्
एवम्मये ऽपि परमे ब्रह्माकाशे न रञ्जनाः । काश्चिद् एवाङ्ग सन्तीन्दुबिम्बे विषलता यथा
निर्मले परमाकाशे क्व भावाभावरञ्जनाः । क्वादिमध्यान्तकलनाẖ क्व लोकान्तरविभ्रमः
अपरिज्ञानम् एवैकम् अत्र दोषवद् उत्थितम् । केवलं तत् परावृत्य प्रेक्षणात् परिशाम्यति
अज्ञानं ज्ञप्तिबोधेन परामृष्टं प्रणश्यति । येनैवाभ्युत्थितं तेन पवनेनेव दीपकः
अज्ञानं सम्परिज्ञातं नासीद् एवेति बुध्यते । अबन्धमोक्षं ब्रह्मैव सर्वम् इत्य् अवगम्यते
एवम्बोधाद् धि यो राम मोक्ष उक्तस् स्वसंविदा । विचारयन्न् आलभते नात्र कश्चन संशयः
इदं जगज्जालम् अनाद्य् अजातं ब्रह्मेत्थम् आभातम् इतीह दृष्ट्वा । विचारदृष्ट्याष्टगुणेश्वरत्वं पश्यंस् तृणं स्वात्मनि जीव आस्ते
यद् एतद् भवता दृष्टं चिद्व्योमवपुषा तदा । तद् एकदेशसंस्थेन किम् उत भ्रमताम्बरे
सम्पन्नो ऽहम् अनन्तात्मा व्यापी व्योम तदा किल । स्यातां तस्याम् अवस्थायां कीदृशौ तौ गमागमौ
नैकस्थानस्थितिमयो नाहं गतिमयो ऽभवम् । तदा तेन ख एवास्मिन् दृष्टम् एतन् मयात्मनि
यथाङ्गानि शरीरे त्वं पश्यस्य् आपादमस्तकम् । चिन्नेत्रेणाप्य् अनेत्रेण तथैतद् दृष्टवान् अहम्
अनाकृतेर् निरवयवस्थितेस् तदा तथाभवन् विमलचिदम्बरात्मनः । जगन्ति तान्य् अवयवजालकानि मे यथा खता न हि गलिता न वस्तुता
प्रमाणम् अत्र ते स्वप्नदृष्टो भुवनविभ्रमः । स्वप्ने ऽनुभूयते दृश्यं न च किञ्चित् खम् एव तत्
यथा पश्यति वृक्षस् स्वं पत्त्रपुष्पफलादिकम् । स्वसंवेदननेत्रेण तथैतद् दृष्टवान् अहम्
यथाम्बुधिर् अनन्तात्मा वेत्ति सर्वाञ् जलेचरान् । तरङ्गावर्तफेनांश् च तथैतद् बुद्धवान् अहम्