नाहम् अस्मि न चान्यो ऽस्ति सर्वं वास्तीतिनिश्चयः । प्रकृतव्यवहारस् त्वं शिलामौनमयो भव
आकाशकोशविशदाकृतिर् एव तिष्ठ निर्देहवच् चिरम् अपह्नुतसर्वभावः । अद्यादितश् च किल चिन्मयम् एव सर्वं नो दृश्यम् अस्ति शिवम् एवम् अशेषम् इत्थम्
अहो नु विततोदारा विपुला विमलाचला । भवता भगवन् भूत्यै भूयो दृष्टिर् उदाहृता
सर्वथा सर्वदा सार्वं सर्वं सर्वत्र सर्वदम् । सद् इत्य् एव स्थितं सत्यं समं समनुभूतितः
अयम् अस्ति मम ब्रह्मन् संशयस् तं निवारय । किम् इदं भगवन् नाम पाषाणाख्यानम् उच्यते
सर्वत्र सर्वदा सर्वम् अस्तीति प्रतिपादने । पाषाणाख्यानदृष्टान्तो मयायं तव कथ्यते
नीरन्ध्रैकघनाङ्गस्य पाषाणस्यापि कोटरे । सन्ति सर्गसहस्राणि कथयेति प्रदर्श्यते
भूताकाशे महत्य् अस्मिन् स्वं शून्यत्वम् अनुज्झति । सन्ति सर्गसहस्राणि कथयेति प्रदर्श्यते
कुड्यादौ सन्ति सर्गौघा इति चेत् कथ्यते मुने । तत् खे विभान्ति सर्गौघा इति किं न प्रदर्श्यते
एतत् ते वर्णितं राम मुख्यम् एव मयाखिलम् । यो ऽयम् आलक्ष्यते सर्गस् सर्ग एव खम् आस्थितम्
आदाव् एव हि नोत्पन्नम् अद्यापि च न विद्यते । दृश्यं यच् चावभातीदं तद् ब्रह्म ब्रह्मणि स्थितम्
नास्ति भूर् अणुमात्रापि सर्गैर् निर्विवरा न या । न च क्वचन विद्यन्ते सर्गा ब्रह्मखम् एव तत्
वारिणो नाणुर् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरो न यः । न च क्वचन सर्गास् ते सन्ति ब्रह्मखम् एव तत्
न तेजसो ऽणुर् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरो न यः । न च क्वचन विद्यन्ते सर्गा ब्रह्मखम् एव तत्
न वायोर् अणुर् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरो न यः । न च क्वचन सर्गास् ते सन्ति ब्रह्मखम् एव तत्
खं नाणुमात्रम् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरं न यत् । न च क्वचन विद्यन्ते सर्गा ब्रह्मखम् एव तत्
न सा महाभूततास्ति सर्गैर् निर्विवरा न या । न च क्वचन विद्यन्ते सर्गा ब्रह्मखम् एव ते
प्राण्यङ्गो नाणुर् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरो न यः । न च क्वचन सर्गास् ते सन्ति ब्रह्मखम् एव तत्
शैलानां नाणुर् अप्य् अस्ति स सर्गैर् यो न निर्घनः । न च क्वचन विद्यन्ते सर्गा ब्रह्मखम् एव तत्
ब्रह्मणो नाणुर् अप्य् अस्ति सर्गैर् निर्विवरो न यः । न च क्वचन सर्गास् ते सन्ति ब्रह्मखम् एव तत्
सर्गेषु नाणुर् अप्य् अस्ति न ब्रह्मात्मैव यस् सदा । ब्रह्म सर्गस् तथा त्व् एष वाचि भेदो न वस्तुनि
सर्ग एव परं ब्रह्म परं ब्रह्मैव सर्गता । मनाग् अप्य् अस्ति न द्वैतम् अत्राग्न्यर्कौष्ण्ययोर् इव
इमे सर्गा इदं ब्रह्म चेत्य् एता वाक्यदृष्टयः । विदार्यदारुरववद् भान्त्य् अर्थपरिवर्जिताः
द्वैतम् ऐक्यं च यत्रास्ति न मनाग् अपि तत्र ते । सर्गब्रह्मादिशब्दार्थाẖ कथं कस्येव भान्तु ते
शान्तम् एकम् अनाद्यन्तम् इदम् अच्छम् अनामयम् । व्यवहारवतो ऽप्य् अङ्ग ज्ञस्य मौनं शिलाघनम्
निर्वाणम् एवम् अखिलं नभ एव दृश्यं त्वं चाहम् अद्रिनिचयाश् च सुरासुराश् च । तादृग् जगत् समवलोकय यादृग् अङ्ग स्वप्ने ऽन्यजन्तुमनसि व्यवहारजालम्
अनन्तरं नभẖकोशकुटीकोटरके मुने । तव ध्यानात् प्रबुद्धस्य वृत्तं वर्षशतेन किम्
ततो ध्यानात् प्रबुद्धो ऽहं श्रुतवांस् तत्र निस्स्वनम् । मृद्व् अव्यक्तपदं हृद्यं न च वाद्यान् न गेयतः
स्त्रीस्वभावाद् इव मृदु मधुरं चानिनादि च । स्वल्पाङ्गत्वाद् अनिर्ह्रादि मया तद् वाक्यम् ऊहितम्
इन्दिन्दिररुताकारं तन्त्रीरणनरञ्जनम् । न रोदनं न पठनं वंशकोशसमस्वनम्