यन् न चेत्यं न चिद्रूपं यच् चित्तैर् अप्य् अचेतितम् । तद्भावैक्यं गतास् तज्ज्ञाश् शान्ता व्यवहृतौ स्थितेः
चित्काचकाचकच्यं यज् जगन् नाम्ना तद् उच्यते । अत्यच्छे परमाकाशे बन्धमोक्षदृशẖ कुतः
चिन्नभस्स्पन्दमात्रात्म सङ्कल्पात्मतया जगत् । सभूतमयम् एवेदं न पृथ्व्यादिमयं क्वचित्
नेह देशो न कालो ऽस्ति न द्रव्यं न क्रिया न खम् । सद् इवाखिलम् उच्छूनं चाप्य् अनुच्छूनम् अप्य् असत्
भाति केवलम् एवेत्थं परमार्थघनं घनम् । यन् न शून्यं न चाशून्यम् अत्यच्छं गगनाद् अपि
साकारम् अप्य् अनाकारम् असद् एवातिभासुरम् । अतिशुद्धैकचिन्मात्रं स्फारं स्वप्नपुरं यथा
निर्वाणम् एवम् इदम् आततम् इत्थम् अन्तश् चिद्व्योम्न आबिलम् अनाबिलरूपम् एव । नानेव न क्वचिद् अपि प्रसृतं न नाना शून्यत्वम् अम्बर इवाम्बुनि वा द्रवत्वम्
सर्वत्र सर्वदा सर्वं सर्वथा व्योम्नि चिन्मये । साधु सम्भवति स्वच्छं शून्यत्वम् ख इवाखिले
यत्र वित् तत्र सर्गश्रीर् अव्योम्नि व्योम्नि चास्ति वित् । चिन्मयत्वात् पदार्थानां सर्वेषां नास्त्य् अवित् क्वचित्
पदार्थजातं शैलादि यथा स्वप्ने पुरादि वा । चिद् एवैकं परं व्योम तथा जाग्रत्पदार्थभूः
पाषाणाख्यानम् अत्रेदं शृणु श्रुतिरसायनम् । पूर्वं मयैव यद् दृष्टं चित्रं प्रकृतम् एव वा
अहं विदितवेद्यत्वात् कदाचित् पूर्णमानसः । त्यक्तुम् इच्छुर् इमं लोकं व्यवहारघनभ्रमम्
ध्यानैकनिष्ठताम् एत्य शनैर् विश्रान्तये चिरम् । त्यक्ताजवञ्जवीभाव एकान्तार्थी शमं व्रजन्
इदं चिन्तितवान् अस्मि कस्मिंश्चिद् अमरालये । संस्थितो विविधाḫ पश्यन् भङ्गुरा जागतीर् गतीः
विरसा खल्व् इयं लोकस्थितिर् आपातसुन्दरी । न जातु सुखदा मन्ये कस्यचित् केनचित् क्वचित्
उद्वेगं जनयन्त्य् अन्तस् तीव्रसंवेगखेदतः । इमा दृश्यदृशो द्रष्टुर् इष्टानिष्टफलप्रदाः
किम् इदं दृश्यते किं वा प्रेक्ष्यते को ऽहम् एव वा । सर्वं शान्तम् अजं व्योम चिन्मात्रात्म निरिङ्गनम्
तस्मात् समस्तसिद्धेन्द्रदेवदैत्यादिदुर्गमम् । सुप्रदेशम् इतो गत्वा सङ्गोप्यात्मानम् आत्मना
अदृश्यस् सर्वभूतानां निर्विकल्पसमाधिगः । समे स्वच्छे पदे शान्ते आसे विगतवेदनम्
तस्मात् को नु प्रदेशस् स्याद् अत्यन्तं शून्यतां गतः । यत्रैता नानुभूयन्ते पञ्चबाह्यार्थवेदनाः
शब्दकाननवार्यब्दभूता ध्यानिनम् आकुलाः । क्षोभयन्त्य् अप्य् असङ्क्षुब्धास् तस्मान् मे गिरयो ऽरयः
नानाविधा नगेन्द्राणाम् अन्तरा वलिता जनैः । देशा विषमया एव निश्शेषा विषयाहिभिः
जनैर् जलचरैर् व्याप्तास् सागरागारकुक्षयः । विविधारम्भसंरब्धैर् नगराणीव नागरैः
तटान्य् अद्र्यम्बुराशीनां लोकपालपुराणि च । भूताकुलानि शृङ्गाणि पातालकुहराणि च
गायन्त्य् अनिलशीत्कारैर् नृत्यन्ति लतिकाकरैः । पुष्पैर् हसन्त्य् अगेन्द्राणां गुहा गहनकोटराः
मौनिमीनमुनिस्पर्शकम्पिनालचलाम्बुजाः । सरस्यो विरसा एव वार्यावर्तविराविताः
पवनस्पन्दसङ्क्षुब्धतृणपांसुपताकिनी । रटत्य् अनिलभाङ्कारैर् निर्जनोर्व्य् अप्य् असंयता
तस्माद् आकाशम् आशून्यं कस्मिंश्चिद् दूरकोणके । अत्र तिष्ठाम्य् अवष्टभ्य योगयुक्तिम् अनिन्दिताम्
कस्मिंश्चिद् एककोणे ऽत्र कृत्वा कल्पनया कुटीम् । वज्रोदरदृढां तस्याम् अन्तस् तिष्ठाम्य् अवासनम्
इति सञ्चिन्त्य यातो ऽहम् आकाशम् असिनिर्मलम् । यावत् तद् अपि पश्यामि सकलं विततान्तरम्