सत्यबुद्धौ विलीनायां जगत् पश्यति शान्तधीः । जलदीपांशुजालाभम् अपिण्डात्माम्बरात्मकम्
जगतो ऽवस्तुनश् शून्यात् परिज्ञानान् निवर्तते । चित्तभ्रमात्मनो भ्रान्तिरूपा स्वदनभावना
यद् अवस्त्व् इति विज्ञातं तत्रोपादेयता कुतः । केन स्वप्नं परिज्ञाय स्वप्नहेमाभिगम्यते
स्वप्नाद् इव परिज्ञाताद् रसो दृश्यान् निवर्तते । द्रष्टृदृश्यदशादोषग्रन्थिच्छेदḫ प्रवर्तते
नीरसश् शान्तमननो निर्वाणाहङ्कृतिẖ कृती । वीतरागो निरायासश् शान्तस् तिष्ठति बुद्धधीः
रसे नीरसतां याते वासना प्रविलीयते । शिखायां प्रविलीनायां प्रदीपस्यांशवो यथा
बोधाद् दीपांशुजालाभम् अघनं व्योम दृश्यते । भ्रान्तिरूपं जगत् कृत्स्नं गन्धर्वनगरं यथा
नैवात्मानं न चाकाशं न शून्यं न च वेदनम् । अत्यन्तपरिणामेन पश्यन् पश्यति तत् पदम्
यत्र नात्मा न शून्यं च न जगत् कलना न च । न चित्तदृश्योदयधीस् सर्वं चास्ति यथास्थितम्
भूम्यादिताज्ञसम्बुद्धा ज्ञानाद् अस्तम् उपागता । ज्ञस्य शून्यैव सम्पन्ना संस्थितापि न विद्यते
भवत्य् एकसमाधानस् सोम्यात्मा व्योमनिर्मलः । तिष्ठत्य् अपगतासङ्गस् स्थित एवाप्य् असत्समः
अस्तङ्गतमना मौनी निरोधपदवीं गतः । तीर्णस् संसारजलधेẖ कर्मणाम् अन्तम् आगतः
तनुभुवनगगनगिरिगणकरणपरं परमम् अज्ञानम् । विगलति गलिते तस्मिन् सकलम् इदं विद्यमानम् अपि
शान्ततरान्तẖकरणो गलितविकल्पस् स्वरूपसारमयः । परमशमामृततृप्तस् तिष्ठति विद्वान् निरावरणः
बोधो जगद् इवाभाति मुने येन क्रमेण हे । तं क्रमेण क्रमं ब्रूहि भूयो ऽबोधनिवृत्तये
दक्षस्येव विमूढस्य यद् दृष्टौ तत् स्वचेतसि । यन् न दृष्टं न तच् चित्ते भवत्य् अल्पतरस्मृतेः
भव्यḫ पश्यति शास्त्रार्थम् एव पूर्वापरान्वितम् । न दृष्टिविषयं वस्तु यत् पश्यति करोति तत्
भव्यानुष्ठाननिष्ठस् सञ् शास्त्रार्थैकमना मुनिः । भूत्वोपदेशं त्वम् इमं शृणु श्रवणभूषणम्
इयं दृश्यभरभ्रान्तिर् नन्व् अविद्येति योच्यते । वस्तुतो विद्यते नैषा तापनद्यां यथा पयः
उपदेश्योपदेशार्थम् एनां मदुपरोधतः । सत्याम् इव क्षणं तावद् आश्रित्य श्रूयताम् इदम्
कुत एषा कथं चेति विकल्पान् अनुदाहरन् । नेदम् एषा न चास्तीति स्वयं ज्ञास्यसि बोधतः
यद् इदं दृश्यते किञ्चिज् जगत् स्थावरजङ्गमम् । सर्वं सर्वविकाराढ्यं कल्पान्ते तद् विनश्यति
अस्य भागविभागात्मा नाशो ऽवश्यम् अवारितः । बिन्दुना बिन्दुनाम्भोधेर् उद्धृतस्यास्ति हि क्षयः
एवं स्थिते द्रव्यनाशे ब्रह्मणस् तन्मयत्वतः । नानन्तत्वं न चास्तित्वं न चैतत् सम्भवत्य् अलम्
मदशक्तिर् इव ज्ञानम् इति नास्मासु सिध्यति । देहावज्ञानतो ऽस्माकं स्वप्नवत् तन् न तत्त्वतः
नश्यत्य् एति च दृश्यश्रीस् सैवान्यैव नवैव वा । इत्थं भवेत् समुचितं कृतं शास्त्रं न चान्यथा
सैवैतीत्य् असमुल्लेखं कथं नष्टस्य सम्भवः । तद्रूपान्येति युक्तं स्याद् अनुभूतार्थगा वयम्
सैव व्योमतयैवासीद् इत्य् असत् सैव सा कथम् । तथैव व्योमसंस्था चेन् नाशं तर्हि न सा गता
कार्यकारणयोर् एकरूपतैवं यदा तदा । कार्यकारणताभावाद् ऐक्यम् एवास्मदागमः
शून्यं त्व् अनुपलम्भत्वं यद् गतं नष्टम् एव तत् । अन्यस् तर्हि भवेन् नाशẖ कीदृशẖ किल कथ्यताम्