बोधस्यानन्तरूपस्य स्वयम् एवात्मनात्मनि । जगच्चित्तादिता भाति पिण्डबन्धẖ किलात्र कः
बोधबोधनम् एवेदं जगच् चित्तम् इवोदितम् । तद् एवास्तङ्गतं बोधात् पिण्डबन्धस्य कास्तिता
जहाति पिण्डकाठिन्यं जगत् स्वप्नावबोधतः । परां पेलवताम् एति हेम द्रुतम् इवाग्निना
यथास्थितो बोध एव घनताम् एष गच्छति । विनैव देशकालाभ्यां तौ विनिर्माय हेमवत्
जाग्रत्य् एवं विचारेण स्वप्नाभे पेलवे स्थिते । क्षीयमाणे शरत्काले इवैति तनुतां रसः
परां पेलवतां याता दृश्यलक्ष्म्यस् स्थिता अपि । स्वप्ना इव परिज्ञाता न स्वदन्ते विवेकिनः
क्व किल स्वान्तविश्रान्तिẖ क्वैतद् विषयवेदनम् । सुषुप्तजाग्रतोर् ऐक्यं क्व च्छायातपयोẖ क्व वा
द्रष्टृदृश्यदशा भ्रान्तिर् अभ्रान्तिस् स्वात्मनिष्ठता । कथं सदसतोर् ऐक्यं भ्रान्ताभ्रान्तात्मनोर् भवेत्
चित्तमात्रे भ्रान्तिमात्रे स्वप्नमात्रात्मनि स्थिते । जगतीह पदार्थेभ्यस् सत्यबुद्धिर् निवर्तते
कस्य स्वदन्ते ऽसत्यानि कथम् अप्य् अमहामतेः । मृगतृष्णाजलानीव दृश्यान्य् अपि पुरस्स्थितेः
सत्यबुद्धौ विलीनायां जगत् पश्यति शान्तधीः । जलदीपांशुजालाभम् अपिण्डात्माम्बरात्मकम्
जगतो ऽवस्तुनश् शून्यात् परिज्ञानान् निवर्तते । चित्तभ्रमात्मनो भ्रान्तिरूपा स्वदनभावना
यद् अवस्त्व् इति विज्ञातं तत्रोपादेयता कुतः । केन स्वप्नं परिज्ञाय स्वप्नहेमाभिगम्यते
स्वप्नाद् इव परिज्ञाताद् रसो दृश्यान् निवर्तते । द्रष्टृदृश्यदशादोषग्रन्थिच्छेदḫ प्रवर्तते
नीरसश् शान्तमननो निर्वाणाहङ्कृतिẖ कृती । वीतरागो निरायासश् शान्तस् तिष्ठति बुद्धधीः
रसे नीरसतां याते वासना प्रविलीयते । शिखायां प्रविलीनायां प्रदीपस्यांशवो यथा
बोधाद् दीपांशुजालाभम् अघनं व्योम दृश्यते । भ्रान्तिरूपं जगत् कृत्स्नं गन्धर्वनगरं यथा
नैवात्मानं न चाकाशं न शून्यं न च वेदनम् । अत्यन्तपरिणामेन पश्यन् पश्यति तत् पदम्
यत्र नात्मा न शून्यं च न जगत् कलना न च । न चित्तदृश्योदयधीस् सर्वं चास्ति यथास्थितम्
भूम्यादिताज्ञसम्बुद्धा ज्ञानाद् अस्तम् उपागता । ज्ञस्य शून्यैव सम्पन्ना संस्थितापि न विद्यते
भवत्य् एकसमाधानस् सोम्यात्मा व्योमनिर्मलः । तिष्ठत्य् अपगतासङ्गस् स्थित एवाप्य् असत्समः
अस्तङ्गतमना मौनी निरोधपदवीं गतः । तीर्णस् संसारजलधेẖ कर्मणाम् अन्तम् आगतः
तनुभुवनगगनगिरिगणकरणपरं परमम् अज्ञानम् । विगलति गलिते तस्मिन् सकलम् इदं विद्यमानम् अपि
शान्ततरान्तẖकरणो गलितविकल्पस् स्वरूपसारमयः । परमशमामृततृप्तस् तिष्ठति विद्वान् निरावरणः
बोधो जगद् इवाभाति मुने येन क्रमेण हे । तं क्रमेण क्रमं ब्रूहि भूयो ऽबोधनिवृत्तये
दक्षस्येव विमूढस्य यद् दृष्टौ तत् स्वचेतसि । यन् न दृष्टं न तच् चित्ते भवत्य् अल्पतरस्मृतेः
भव्यḫ पश्यति शास्त्रार्थम् एव पूर्वापरान्वितम् । न दृष्टिविषयं वस्तु यत् पश्यति करोति तत्
भव्यानुष्ठाननिष्ठस् सञ् शास्त्रार्थैकमना मुनिः । भूत्वोपदेशं त्वम् इमं शृणु श्रवणभूषणम्
इयं दृश्यभरभ्रान्तिर् नन्व् अविद्येति योच्यते । वस्तुतो विद्यते नैषा तापनद्यां यथा पयः
उपदेश्योपदेशार्थम् एनां मदुपरोधतः । सत्याम् इव क्षणं तावद् आश्रित्य श्रूयताम् इदम्