अर्थोपार्जनरक्षाणां जानन्न् अपि कदर्थनाम् । यẖ करोति स्पृहां मूढो नृपशुस् तं न संस्पृशेत्
मनसो बाह्यम् आरम्भम् आन्तरं च लुनाति यः । समं वैतृष्ण्यदात्रेण तस्य क्षेत्रं प्रकाशते
जगत्त्वम् अज्ञसम्बुद्धं ज्ञो विदन्न् असद् एव यत् । सतीव तत्र स्फुरति तद् अनभ्यासजृम्भितम्
संसारनिर्वेदवशाद् उपेत्य सत्सङ्गमं शास्त्रम् उपेत्य तेन । शास्त्रार्थभावेन निरस्य भोगान् वैतृष्ण्यदार्ढ्यात् परमार्थम् एति
रूढे संसारनिर्वेदे स्थिते साधुसमागमे । शास्त्रार्थे भाविते बुद्ध्या भोगवैतृष्ण्य आगते
जाते विषयवैरस्ये सज्जनत्वे तथोदिते । प्रकाशे सम्मुखीभूते हृदये कलितोदये
धनानि नाभिवाञ्छ्यन्ते तमांसीव विवेकिना । त्यज्यन्ते विद्यमानानि संशुष्कामेध्यपर्णवत्
नीरागपान्थदृष्ट्यैव दृश्यन्ते दारबन्धवः । यथाशक्ति यथाकालम् उपचर्यन्त एव च
इन्द्रियेष्व् अपि संलग्ना इन्द्रियार्थाḫ पुनḫ पुनः । न भोगा अनुभूयन्ते नूनं शान्तमनस्तया
एकान्तेषु दिगन्तेषु सरस्सु विपिनेषु च । उष्यन्ते पुण्यदेशेषु निजेष्व् एव गृहेषु वा
सुहृत्केलिविलासेषु सभोद्यानाशनादिषु । शास्त्रतर्कविवादेषु न तथास्थीयते स्थिरम्
उपशान्तेन दान्तेन स्वात्मारामेण मौनिना । ज्ञतैवान्विष्यते ज्ञेन विज्ञानैकान्तवादिना
एवम् अभ्यासवशतḫ परे विश्रम्यते पदे । निम्ने ऽम्भसेव शान्तेन स्वयम् एव विवेकिना
सबाह्याभ्यन्तरं शान्ता ज्ञतैवार्थतयोदिता । न सम्भवति भिन्नो ऽर्थ इत्य् एव परमं पदम्
नार्थोपलब्धिर् नो शून्यम् अस्ति बोधात्मतां विना । इत्य् अन्तरनुभूतिस्थम् आहुस् तत् परमं पदम्
अबोधबोधबोधेन द्वैतैक्योपशमे सति । निर्वाणम् आसितं शान्तम् आहुस् स्वं परमं पदम्
स्वसंविन्मात्रविश्रामवताम् अमनसां सताम् । न स्वदन्ते हि विषयाḫ पयांसि दृषदाम् इव
निरोधपदम् आपन्नो निर्मना मौनमन्थरः । स्वभावे स्थित एवास्ते चित्रे कृत इवात्मवान्
सर्वार्थम् अर्थरहितं महद् एव पराणुवत् । अशून्यम् एव शून्यात्म हृदयं वेद्यवेदिनः
अहन्त्वंजगदीहादि दिक्कालकलनादि च । ज्ञस्य ज्ञानादि शून्यादि स्थितम् एव न विद्यते
ज्ञेनामलपदस्थेन दीपेनेव न चेत्यते । तमो हार्दं यथा बाह्यं रागद्वेषभयादिवत्
रजोरहितसर्वाशं सत्त्वात् परम् उपागतम् । असम्भवत्तमोरूपं प्रणमेत् तज्ज्ञभास्करम्
भेदप्रविलये जाते चित्ते चादृश्यतां गते । या स्थितिḫ प्राप्तबोधस्य न वाग्गोचरम् एति सा
ददात्य् एतन्मयबुद्धेर् निर्वाणं परमेश्वरः । अहर्निशं परमया चिरं भक्त्या प्रसादितः
ईश्वरẖ को मुनिश्रेष्ठ कथं भक्त्या प्रसाद्यते । एतन् मे तत्त्वतो ब्रूहि सर्वतत्त्वविदां वर
ईश्वरो न महाबुद्धे दूरे न च सुदुर्लभः । महाबोधमयैकात्मा स्वात्मैव परमेश्वरः
तस्मिन् सर्वं ततस् सर्वं स सर्वं सर्वतश् च सः । सो ऽन्तस् सर्वमयो नित्यं तस्मै सर्वात्मने नमः
तस्माद् इमाḫ प्रतीयन्ते सर्गप्रलयविक्रियाः । अकारणं कारणतो गतयḫ पवनाद् इव
अनिशं पूजयन्त्य् एनं सर्वास् स्थावरजङ्गमाः । यथाभिमतदानेन सर्वतो भूतजातयः
सुबहून्य् एष जन्मानि यथाभिमतयेच्छया । यदा सम्पूजितस् तेन प्रसादम् अधिगच्छति