शून्यत्वेनेव रचिता स्वप्नत्वेनेव निर्मिता । भासते भामयीवाच्छा जगज्ज्ञप्तिर् ज्ञचेतसि
नूनं बोधे विरूढस्य नाहन्ता न जगत्स्थितिः । भासते परमाभासरूपिणẖ काप्य् अवस्थितिः
बोधाबोधात्मकं चित्तं भाति शुष्कार्द्रकाष्ठवत् । बोधाद् एकं जगद्भावैर् जाड्यान् नानात्वम् आगतम्
मिथो ऽबोधाद् विवदति मैत्रीं भजति बोधतः । य एवास्याधिको भागस् तन्मयत्वेन तिष्ठति
बुद्धस् संस् तत्त्वम् आवेत्ति जगतो ऽभावभावयोः । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तानां स्वभावम् इव तुर्यगः
वासनैव मनस् सेयं स्वविचारेण नश्यति । अवस्तुत्वाद् अतो मोक्षे नात्मनाशḫ प्रवर्तते
ध्यानद्रुमात् स्वयम् अनल्पम् उपोढपाकात् कालेन बोधम् उपयातवतẖ क्रमेण । भुक्त्वा रसायनफलं परबोधम् आद्यम् इत्थं मनोहरिणको निगडाद् विमुक्तः
परमार्थफले ज्ञाते भुक्ते परिणतिं गते । बोधे ऽथ स भवत्य् आशु परमार्थो मनोमृगः
क्वापि सा मृगता याति प्रक्षीणस्नेहदीपवत् । परमार्थदशैवास्ते तत्रानन्तावभासिनी
ध्यानद्रुमफलप्राप्तौ बोधताम् आगतं मनः । वज्रसारां स्थितिं धत्ते च्छिन्नपक्ष इवाचलः
मनस्ता क्वापि संयाति तिष्ठ्तत्य् अच्छैव बोधता । निर्वाच्या निर्विभागान्ता सर्वा सर्वात्मिका सती
अविविक्ततया चित्तसत्ता बोधतयोदिता । अनाद्यन्ता भवत्य् अच्छप्रकाशफलदायिनी
स्वयम् एव ततस् तत्र निरस्तसकलैषणम् । अनाद्यन्तम् अनायासं ध्यानम् एवावशिष्यते
यावन् नाधिगतं ब्रह्म न विश्रान्तं परे पदे । तावत् तन्मननत्वेन न ध्यानम् अवगम्यते
परमार्थैकताम् एत्य न जाने क्व मनो गतम् । क्व वासनाẖ क्व कर्माणि क्व हर्षामर्षसंविदः
केवलं दृश्यते योगी गतो ध्यानैकनिष्ठताम् । स्थितो वज्रसमाधाने विपक्ष इव पर्वतः
विरसाखिलभोगस्य प्रशान्तेन्द्रियसंविदः । नीरसाशेषदृश्यस्य स्वात्मारामस्य योगिनः
क्रमेण विगलद्वृत्तेर् बलाद् विश्रन्तिम् ईयुषः । अर्थायातं समाधानं केन नाम निवार्यते
तावद् विषयवैरस्यं भावयत्य् उचिताशयः । न पश्यत्य् एव तान् यावद् भोगांश् चित्रनरो यथा
अपश्यञ् जागतान् अर्थान् निर्वासनतयात्मवान् । बलाद् वज्रसमाधाने त्व् अन्येनेव निवेश्यते
प्रावृषीव नदीपूरो यस् समाधिर् उपस्थितः । बलाद् एव तम् आयातं भूयश् चलति नो मनः
सर्वार्थशीतलत्वेन बलाद् ध्यानं यद् आगतम् । ज्ञानाद् विषयवैरस्यं स समाधिर् हि नेतरः
दृढं विषयवैरस्यम् एव ध्यानम् उदाहृतम् । तद् एव परिपाकेन वज्रसारं भवत्य् अलम्
यद् एतद् भोगवैतृष्ण्यं ध्यानम् अङ्कुरितं हि तत् । तद् एव पीठबन्धेन भवति स्कन्धबन्धुरम्
सम्यग्ज्ञानं समुच्छूनं यदैवोज्झितवासनम् । ध्यानं भवति निर्वाणम् आनन्दात् परम् आगतम्
अस्ति चेद् भोगवैतृष्ण्यं किम् अन्यद् ध्यानदुर्धिया । नास्ति चेद् भोगवैतृष्ण्यं किम् अन्यद् ध्यानदुर्धिया
दृश्यस्वदनमुक्तस्य सम्यग्ज्ञानवतो मुनेः । निर्विकल्पं समाधानम् अविरामं प्रवर्तते
यस्मै न स्वदते दृश्यं स सम्बुद्ध इति स्मृतः । न स्वदन्ते यदा भोगास् सम्यग्बोधस् तदोदितः
यस्य स्वभावविश्रान्तिẖ कथं तस्यास्ति भोगिता । अस्वभावो हि भोगित्वं तत्क्षये तत् कथं कुतः
श्रुतिपाठजपान्तेषु समाधिनिरतो भवेत् । समाधिविरतश् शान्तश् श्रुतिपाठजपाञ् श्रयेत्