स्वभावो दृश्यवैरस्यम् एव तत्त्वविदो जनाः । दृश्यस्वदनम् एवाहुर् अतत्त्वज्ञत्वम् उत्तमाः
अतज्ज्ञस्यैव विषयास् स्वदन्ते न तु तद्विदः । न हि पीतामृतायान्तस् स्वदते कटु काञ्चिकम्
वितृष्णस्यात्मनिष्ठत्वाद् एषणात्रयम् उज्झतः । ज्ञस्याप्य् अनिच्छतो ध्यानम् अर्थायातं प्रवर्तते
बोधस् स्फुरति तृष्णायां सैव यस्य न विद्यते । तस्य स्वं रूपम् उत्सृज्य क्वासौ तिष्ठति कẖ कथम्
ज्ञस्यानाधारको ऽध्येयो बोधो नेयत्तया भवेत् । अनन्तो ऽसाव् अतृष्णस्य निर्विभागोदितस् स्वयम्
अनन्तम् अपतृष्णस्य स्वयम् एव प्रवर्तते । ध्यानं गलितपक्षस्य संस्थानम् इव भूभृतः
शुद्धबोधात्मनि ज्ञत्वाद् असमाहिततोदिता । लभ्यते न समिद्धे ऽग्नौ बुकपुष्पम् इव स्थितम्
परं विषयवैतृष्ण्यं समाधानम् उदाहृतम् । आहृतं येन तन् नूनं तस्मै नृब्रह्मणे नमः
नूनं विषयवैतृष्ण्ये परिप्रौढिम् उपागते । शक्नुवन्ति निहन्तुं न ध्यानं सेन्द्रास् सुरासुराः
परं विषयवैतृष्ण्यं वज्रध्यानं प्रसाध्यताम् । भेदे विगलिते ज्ञानाद् अन्यानन्दतृणेन किम्
मूर्खस्थो विश्वशब्दार्थो न तज्ज्ञविषयो यथा । तज्ज्ञस्थो विश्वशब्दार्थो न मूर्खविषयस् तथा
तज्ज्ञाज्ञयोस् तयोश् चैव स्थितयोर् विश्वयोर् यथा । यत्रैकीभूय कचनं तत्र विश्रम्यतां बुधाः
बोधभूमिषु सिद्धानाम् अर्थानां वाविवेकिनाम् । सत्तासत्ते द्वयैक्ये च निर्णीते नेह केनचित्
उपाय एकश् शास्त्रार्थो द्वितीयो ज्ञसमागमः । ध्यानं तृतीयो निर्वाणे श्रेष्ठस् त्व् अत्रोत्तरोत्तरः
जीवादर्शो मिथो रूपं गृह्णात्य् एषां महद् वपुः । जगत्य् उदेति सङ्घट्टाद् अविशेषं समे ऽसमे
ज्ञातपूर्वापराशेषजगदष्टापदस्थितेः । एकसिद्धौ द्वयोस् सिद्धिर् भोगवैतृष्ण्यदा ययोः
मतिवात्या धुतो व्योम्नि दग्धो ज्ञानाग्निनाखिलः । जगत्तूलḫ परे शान्ते न जाने क्वाशु गच्छति
चित्राग्निनेव बोधेन तेन जाड्यं न शाम्यति । निर्मूलापि जगद्भ्रान्तिर् येनाशु न विलीयते
यथाज्ञस्य जगज्ज्ञप्तिर् अपज्ञानात् प्रदीप्यते । तथा ज्ञस्य परिज्ञानात् तदज्ञप्तिḫ प्रदीप्यते
तज्ज्ञस्य त्रिजगज्ज्ञप्तिशब्दार्थरहिता स्थिता । यथा स्थिथैव त्रिजगज्ज्ञप्तिश् चित्र इवोदिता
शून्यत्वेनेव रचिता स्वप्नत्वेनेव निर्मिता । भासते भामयीवाच्छा जगज्ज्ञप्तिर् ज्ञचेतसि
नूनं बोधे विरूढस्य नाहन्ता न जगत्स्थितिः । भासते परमाभासरूपिणẖ काप्य् अवस्थितिः
बोधाबोधात्मकं चित्तं भाति शुष्कार्द्रकाष्ठवत् । बोधाद् एकं जगद्भावैर् जाड्यान् नानात्वम् आगतम्
मिथो ऽबोधाद् विवदति मैत्रीं भजति बोधतः । य एवास्याधिको भागस् तन्मयत्वेन तिष्ठति
बुद्धस् संस् तत्त्वम् आवेत्ति जगतो ऽभावभावयोः । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तानां स्वभावम् इव तुर्यगः
वासनैव मनस् सेयं स्वविचारेण नश्यति । अवस्तुत्वाद् अतो मोक्षे नात्मनाशḫ प्रवर्तते
ध्यानद्रुमात् स्वयम् अनल्पम् उपोढपाकात् कालेन बोधम् उपयातवतẖ क्रमेण । भुक्त्वा रसायनफलं परबोधम् आद्यम् इत्थं मनोहरिणको निगडाद् विमुक्तः
परमार्थफले ज्ञाते भुक्ते परिणतिं गते । बोधे ऽथ स भवत्य् आशु परमार्थो मनोमृगः
क्वापि सा मृगता याति प्रक्षीणस्नेहदीपवत् । परमार्थदशैवास्ते तत्रानन्तावभासिनी
ध्यानद्रुमफलप्राप्तौ बोधताम् आगतं मनः । वज्रसारां स्थितिं धत्ते च्छिन्नपक्ष इवाचलः