ज्ञस्य साज्ञं जगन् नास्ति धीरस्येव पिशाचधीः । ज्ञम् अज्ञो भावयत्य् अज्ञं स्वभावं सर्वगं विदुः
मनश्शब्दार्थरहितं विभागान्तविवर्जितम् । बोधवारि मनो विद्धि तरङ्गम् इव निर्मलम्
क्व सम्भवत एवातẖ के वार्थमनसी किल । निरर्थकैव विद्भ्रान्तिस् स्वभावमयम् आस्यताम्
शुद्धबोधस्वभावस्थैर् आकाशैर् इव शारदैः । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तान्तैर् मनस्त्वं नानुभूयते
विधूयानन्तनानात्वम् असम्भवम् अनामये । ज्ञेयं रज इवाशेषं स्वभावे तिष्ठ चिद्घने
ज्ञप्तिर् एवान्तरं बाह्यं चार्थत्वम् अधितिष्ठति । बीजं शाखाफलानीव क्वातो ऽर्थमनसी वद
ज्ञेयासम्भवतो ज्ञप्तिर् अप्य् अनाख्यं पदं गता । शान्ताशेषविशेषात्मा तेन शेषो ऽसि सन् स्वभाः
अर्थ एव मनस्कारस् स चाभावात्मको भ्रमः । मन एवार्थसंस्कारस् स चाभावात्मको भ्रमः
सर्वात्मत्वाद् अजस्यैतद् अपकारणकं मनः । भ्रमानुभवतो ऽर्थश् च मिथ्यैवास्तीव भासते
अकारणकम् एवार्थनिर्भासं भासते मनः । विद्युद्विलसिताकारम् अस्थिरं तरलायते
त्वं मनस्कारमात्रात्मा संसृतौ विभ्रमायसे । स्वभावैकपरिज्ञानान् नासि नापि भ्रमायसे
मनस्तैव हि संसार आत्मबोधेन शाम्यति । शुक्तिरुप्यभ्रमाकारो जनो मिथ्यैव ताम्यति
अभावभावस् तु परं बोधरूपम् असंसृतिः । निर्वाणाद् इतरा सत्ता दुẖखायाहम् इति भ्रमः
मृगतृष्णाम्बुरूपो ऽहम् असच् छून्यस्वरूपकः । इत्य् एवात्मपरिज्ञानाद् अहम् इत्य् आशु शाम्यति
ज्ञात्वा ज्ञानपरो भूत्वा सबाह्याभ्यन्तरार्थताम् । गतं स्वम् अत्यजद् रूपं तरङ्गत्वं यथा पयः
मूलशाखाग्रपर्यन्ता सत्ता विटपिनो यथा । निर्विकारामला ज्ञप्तिर् ज्ञेयान्तैकैव भासते
यथा योजनलक्षाभम् एकम् एवामलं नभः । एकम् एव तथा ज्ञानं ज्ञेयान्तं भात्य् अखण्डितम्
शून्यत्वाद् एकम् अमलं यथा सर्वगम् एव खम् । तथैकम् अमलं ज्ञत्वाज् ज्ञानं ज्ञेयदशास्व् अपि
घृतेनात्मा घनीभूय पाषाणीक्रियते यथा । चिता चेत्यतयात्मैव स्वश् चित्तीक्रियते तथा
देशकालं विनैवात्मा बोधाद् बोधेन चित्तताम् । अबुद्धो नीयते न्याय एवम् एवैष सुस्थितः
अत्र यद्य् अपि बोधादेस् सम्भवो नास्ति कश्चन । तथापि कल्प्यते ऽत्रैवं बोधनाय परस्परम्
महानुभावा विगताभिमाना विमूढभावोपशमे लगन्ति । निर्भ्रान्तयो ऽनन्ततयैव शान्ता नित्यं समाधानमया भवन्ति
क्रमात् समाधानतरोर् आजीवं फलशालिनीम् । सलताकुसुमां ब्रूहि सत्तां विश्रान्तिदां मुने
आजीवम् उद्यदुत्सेधं विवेकिजनकानने । पुष्पपत्त्रफलोपेतं समाधानतरुं शृणु
यथा कथञ्चिद् उदितं दुẖखेन स्वयम् एव वा । संसारनवनिर्वेदं बीजम् अस्य विदुर् बुधाः
शुभजालहलाकृष्टं रसासिक्तम् अहर्निशम् । प्रवहच्छ्वसनाकुल्यं क्षेत्रम् अस्य मनो विदुः
समाधिबीजं संसारनिर्वेदḫ पतति स्वयम् । चित्तभूमौ विविक्तायां विवेकिजनकानने
स्वचित्तभूमौ पतितं ध्यानबीजं महाधिया । सेकैर् अमीभिर् यत्नेन संसेक्तव्यम् अखिन्दता
शुद्धैस् स्निग्धैḫ पवित्रैश् च मधुरैर् आत्मनेहितैः । सत्सङ्गमनवक्षीरैर् ऐन्दवैर् अमृतैर् इव
अन्तश्शैत्यप्रदैḫ पूर्णैस् स्वच्छैर् अमृतशीतलैः । विसृतैर् मतिकुल्यासु शास्त्रार्थवरवारिभिः