तज्ज्ञस्याक्लिष्टमुक्तस्य समं ध्यानं विना स्थितिः । निम्नं विनेव तोयस्य न सम्भवति काचन
अर्थ एव मनस्कारो मन एवार्थरञ्जनम् । एक एवैष आभासस् सबाह्याभ्यन्तरात्मकः
आसमुद्रं नदीवाहशतसङ्गमयात्मकम् । यथैकश्लेषपिण्डात्म नयत्य् अम्बु तरङ्गितम्
सबाह्याभ्यन्तराकारम् अर्थानर्थमयात्मकम् । मन एव स्फुरत्य् अर्थनिर्भासं व्याततं तथा
नास्त्य् अर्थमनसोर् द्वित्वं यथा जलतरङ्गयोः । एकाभावे द्वयोश् शान्तिḫ पवनस्पन्दयोर् इव
नूनम् एकोपशान्त्यैव निस्सारे परमार्थतः । एकत्वाद् अर्थमनसी समम् एवाशु शाम्यतः
अर्थस् सङ्कल्परूपात्मा नेहितव्यो विजानता । मनश् च सम्यग्ज्ञानेन शान्तिर् एवं भवेत् तयोः
अनष्टे नश्यतश् चैव ज्ञस्यार्थमनसी स्वतः । मृण्मये द्विषति ज्ञानाद् द्विषद्भावभये यथा
यथासंस्थं स्थिते एव ज्ञस्यार्थमनसी सदा । किम् अप्य् अपूर्वम् एवान्यत् सम्पन्ने ऽभावरूपिणी
सञ्चितार्थजगज्जालो ऽप्य् अज्ञो ज्ञविषये ऽप्य् असन् । पार्श्वसुप्तनरस्वप्न इव क्षीवाग्रयक्षवत्
ज्ञस्य साज्ञं जगन् नास्ति धीरस्येव पिशाचधीः । ज्ञम् अज्ञो भावयत्य् अज्ञं स्वभावं सर्वगं विदुः
मनश्शब्दार्थरहितं विभागान्तविवर्जितम् । बोधवारि मनो विद्धि तरङ्गम् इव निर्मलम्
क्व सम्भवत एवातẖ के वार्थमनसी किल । निरर्थकैव विद्भ्रान्तिस् स्वभावमयम् आस्यताम्
शुद्धबोधस्वभावस्थैर् आकाशैर् इव शारदैः । जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तान्तैर् मनस्त्वं नानुभूयते
विधूयानन्तनानात्वम् असम्भवम् अनामये । ज्ञेयं रज इवाशेषं स्वभावे तिष्ठ चिद्घने
ज्ञप्तिर् एवान्तरं बाह्यं चार्थत्वम् अधितिष्ठति । बीजं शाखाफलानीव क्वातो ऽर्थमनसी वद
ज्ञेयासम्भवतो ज्ञप्तिर् अप्य् अनाख्यं पदं गता । शान्ताशेषविशेषात्मा तेन शेषो ऽसि सन् स्वभाः
अर्थ एव मनस्कारस् स चाभावात्मको भ्रमः । मन एवार्थसंस्कारस् स चाभावात्मको भ्रमः
सर्वात्मत्वाद् अजस्यैतद् अपकारणकं मनः । भ्रमानुभवतो ऽर्थश् च मिथ्यैवास्तीव भासते
अकारणकम् एवार्थनिर्भासं भासते मनः । विद्युद्विलसिताकारम् अस्थिरं तरलायते
त्वं मनस्कारमात्रात्मा संसृतौ विभ्रमायसे । स्वभावैकपरिज्ञानान् नासि नापि भ्रमायसे
मनस्तैव हि संसार आत्मबोधेन शाम्यति । शुक्तिरुप्यभ्रमाकारो जनो मिथ्यैव ताम्यति
अभावभावस् तु परं बोधरूपम् असंसृतिः । निर्वाणाद् इतरा सत्ता दुẖखायाहम् इति भ्रमः
मृगतृष्णाम्बुरूपो ऽहम् असच् छून्यस्वरूपकः । इत्य् एवात्मपरिज्ञानाद् अहम् इत्य् आशु शाम्यति
ज्ञात्वा ज्ञानपरो भूत्वा सबाह्याभ्यन्तरार्थताम् । गतं स्वम् अत्यजद् रूपं तरङ्गत्वं यथा पयः
मूलशाखाग्रपर्यन्ता सत्ता विटपिनो यथा । निर्विकारामला ज्ञप्तिर् ज्ञेयान्तैकैव भासते
यथा योजनलक्षाभम् एकम् एवामलं नभः । एकम् एव तथा ज्ञानं ज्ञेयान्तं भात्य् अखण्डितम्
शून्यत्वाद् एकम् अमलं यथा सर्वगम् एव खम् । तथैकम् अमलं ज्ञत्वाज् ज्ञानं ज्ञेयदशास्व् अपि
घृतेनात्मा घनीभूय पाषाणीक्रियते यथा । चिता चेत्यतयात्मैव स्वश् चित्तीक्रियते तथा
देशकालं विनैवात्मा बोधाद् बोधेन चित्तताम् । अबुद्धो नीयते न्याय एवम् एवैष सुस्थितः