यो ऽयम् अर्थं प्रार्थयते तदर्थं यतते तथा । सो ऽवश्यं तद् अवाप्नोति न चेच् छ्रान्तो निवर्तते
साधुसङ्गमसच्छास्त्रपरो भवसि राम चेत् । तद् दिनैर् एव नो मासैः प्राप्नोषि परमं पदम्
आत्मज्ञानप्रबोधाय शास्त्रं शास्त्रविदां वर । किंनाम तत् प्रधानं स्याद् यस्मिञ् ज्ञाते न शोच्यते
आत्मज्ञानप्रधानानाम् इदम् एव महामते । शास्त्राणां परमं शास्त्रं महारामायणाभिधम्
इतिहासोत्तमाद् अस्मात् परो बोधः प्रवर्तते । सर्वेषाम् इतिहासानाम् अयं सार उदाहृतः
श्रुते ऽस्मिन् वाङ्मये यस्माज् जीवन्मुक्तत्वम् अक्षतम् । उदेति स्वयम् एवात इदम् एवातिपावनम्
स्थितम् एवास्तम् आयाति जगद् दृश्यं विचारणात् । यथा स्वप्ने परिज्ञाते स्वप्नार्थाद् एव भावना
यद् इहास्ति तद् अन्यत्र यन् नेहास्ति न तत् क्वचित् । इमं समस्तविज्ञानशास्त्रकोशं विदुर् बुधाः
य इदं शृणुयान् नित्यं तस्योदारचमत्कृतेः । बालस्यापि परं बोधं बुद्धिर् एति न संशयः
यस्मै नेदं त्व् अभव्याय रोचते दुष्कृतोदयात् । विचारयतु यत् किञ्चित् स शास्त्रं ज्ञानवाङ्मयम्
जीवन्मुक्तत्वम् अस्मिंस् तु श्रुते समनुभूयते । स्वयम् एव यथा पीते नीरोगत्वं वरौषधे
श्रूयमाणे हि शास्त्रे ऽस्मिञ् श्रोता वेत्त्य् एतद् आत्मना । यथावद् इदम् अस्माभिर् न तूक्तं वरशापवत्
शाम्यति संसृतिदुःखम् इदं ते स्वात्मविचारमहाकथयैव । नो धनदानतपश्श्रुतवेदैस् तत्कथनोज्झितयत्नशतेन
तच्चित्तास् तद्गतप्राणा बोधयन्तः परस्परम् । कथयन्तश् च तन् नित्यं तुष्यन्ति रमयन्ति ये
तेषां ज्ञानैकनिष्ठानाम् आत्मज्ञानविचारणात् । सा जीवन्मुक्ततोदेति विदेहोन्मुक्ततैव या
ब्रह्मन् विदेहमुक्तस्य जीवन्मुक्तस्य लक्षणम् । ब्रूहि येन तथैवाहं यते शास्त्रदृशा धिया
यथास्थितम् इदं यस्य व्यवहारवतो ऽपि च । अस्तङ्गतं स्थितं व्योम स जीवन्मुक्त उच्यते
बोधैकनिष्ठतां यातो जागर्त्य् एव सुषुप्तवत् । य आस्ते व्यवहर्तैव स जीवन्मुक्त उच्यते
नोदेति नास्तम् आयाति सुखे दुःखे मुखप्रभा । यथाप्राप्तस्थितेर् यस्य स जीवन्मुक्त उच्यते
यो जागर्ति सुषुप्तस्थो यस्य जाग्रन् न विद्यते । यस्य निर्वासनो बोधस् स जीवन्मुक्त उच्यते
रागद्वेषभयादीनाम् अनुरूपं चरन्न् अपि । यो ऽन्तर् व्योमवद् अत्यच्छस् स जीवन्मुक्त उच्यते
यस्य नाहङ्कृतो भावो बुद्धिर् यस्य न लिप्यते । कुर्वतो ऽकुर्वतो वापि स जीवन्मुक्त उच्यते
यश् चोन्मेषनिमेषाभ्यां विधेः प्रलयसम्भवौ । पश्येत् त्रिलोक्याः खसमस् स जीवन्मुक्त उच्यते
भोक्तैव यो न भोक्तैव शुद्धबोधैकतां गतः । बुद्धस् सुप्त इवास्ते ऽन्तस् स जीवन्मुक्त उच्यते
नित्यं द्रष्टैव चाद्रष्टा जीवन्न् एव मृतोपमः । व्यवहर्तैव शैलाभस् स जीवन्मुक्त उच्यते
यस्मान् नोद्विजते लोको लोकान् नोद्विजते च यः । हर्षामर्षभयोन्मुक्तस् स जीवन्मुक्त उच्यते
शान्तसंसारकलनः कलावान् अपि निष्कलः । यस् सचित्तो ऽपि निश्चित्तस् स जीवन्मुक्त उच्यते
यस् समस्तार्थजातेषु व्यवहार्य् अपि शीतलः । परार्थेष्व् इव पूर्णात्मा स जीवन्मुक्त उच्यते
जीवन्मुक्तपदं त्यक्त्वा देहे कालवशात् क्षते । चिद् यात्य् अदेहमुक्तत्वं पवनो ऽस्पन्दताम् इव
विदेहमुक्तो नोदेति नास्तम् एति न शाम्यति । न सन् नासन् न दूरस्थं न चाहं न च वेतरत्