उपायं कल्पनात्मानम् अनुपायं विदुर् बुधाः । दुẖखदत्वान् निमेषेण भावाभावैषणभ्रमैः
जगद्भ्रमं परिज्ञाय यद् अवासनम् आसितम् । विरसाशेषविषयं तद् धि निर्वाणम् उच्यते
आख्यायिकार्थप्रतिभानरूपम् अचेत्यचिद्वारिभरद्रवात्मा । अवेद्यविद्रूपम् अशेषम् अच्छं पश्यन् विनिर्वामि जगत्स्वरूपम्
जात्यन्धरूपानुभवानुरूपं यद् आगमैर् बुद्धम् अबोधरूपम् । अधस्पदीकृत्य तद् अन्तर् अस्मिन् बोधे निपत्यानुभवे भवाभूः
अहन्तादि जगच् चेदं परिज्ञानाद् असत्यताम् । याति सानुभवे मोहात् सत्यम् एवान्यथाधियाम्
अज्ञानज्वरमुक्तस्य बोधशीतलितात्मनः । एतद् एव भवेच् चिह्नं यद् भोगाम्बु न रोचते
अलम् अन्यैḫ परिज्ञानैर् वाच्यवाचकविभ्रमैः । अनहंवेदनामात्रं निर्वाणं तद् विभाव्यताम्
अभिज्ञाता यथा स्वप्ने पदार्था रमयन्ति नो । न च सन्ति तथैवास्मिन् नाहं जगद् इति भ्रमे
यथा स्वभावनाद् यक्षस् तरौ सस्वजनं पुरम् । पश्यत्य् असत्यम् एवैवं जीवḫ पश्यति संसृतिम्
विभ्रमात्मा यथा यक्षो यक्षालोकश् च तौ मिथः । सद्रूपौ संस्थितौ मिथ्या तथाहन्त्वजगद्भ्रमौ
अनावरणतो ऽरण्ये यक्षाद् विभ्रमरूपिणः । यथा स्फुरन्ति भूतानि तथेमानि चतुर्दश
भ्रममात्रम् अहं मिथ्यैवेति बुद्ध्या विभावयन् । यक्षो ऽयक्षत्वम् आयाति चित्तं चाचित्तताम् इदम्
निरस्तसकलाशङ्कं त्यागग्रहणवर्जितम् । अविसारिसमस्तेच्छं शान्तम् आस्स्व यथास्थितम्
अत्यन्तासम्भवद्दृश्यं द्रष्ट्रात्मकम् इदं ततम् । अथ वा नैव द्रष्ट्रात्म सवाच्यं किम् अवाप्यते
वसन्तरसपूरस्य यथा विटपगुल्मता । स्वरूपमात्रभरतस् संविदस् सर्गता तथा
यद् इदं जगदाभासं शुद्धचिन्मात्रवेदनम् । कात्रैकता द्विता का वा निर्वाणम् अलम् आस्यताम्
भूयतां चिन्मयव्योम्ना पीयतां परमो रसः । स्थीयतां विगताशङ्कं निर्वाणानन्दनन्दने
किम् एतास्व् अतिशून्यासु संसारारण्यभूमिषु । मानवा वातहरिणा भ्रमथोद्भ्रान्तबुद्धयः
जगत्त्रयमरीच्यम्बुविप्रलब्धान्धबुद्धयः । मा धावत घनव्यग्रम् आशयोपहताशयाः
रूपालोकमनस्कारमृगतृष्णाम्बुपायिनः । व्यर्थं मा यूयम् आयूंषि नराẖ क्षपयतैणकाः
जगद्गन्धर्वनगरागारगर्धेन नश्यथ । सुखरूपाणि दुẖखानि शासनायैव पश्यथ
जगत्केशोण्डुकं भ्रान्त्यै मा महाम्बरमध्यगम् । अवलोकयताभ्रान्ते स्वरूपे परिणम्यताम्
मानवा वातलोलोच्चपत्त्रप्रान्ताम्बुभङ्गुराः । मा नवासु नवास्व् अन्धगर्भशय्यासु शय्यताम्
अविरामम् अनाद्यन्तं स्वभावे शान्तम् आस्यताम् । द्रष्टृदृश्यदशादोषाद् अस्वभावाद् विरम्यताम्
अज्ञावबुद्धस् संसारस् साहं नास्ति मनाग् अपि । अविशिष्टं तु यत् सत्यं तस्य नाम न विद्यते
त्रोटयित्वा तु तृष्णायश्शृङ्खलावलितं बलात् । संसारपञ्जरं तिष्ठ सर्वस्योर्ध्वे मृगेन्द्रवत्
आत्मात्मीयग्रहभ्रान्तिशान्तिमात्रं विमुक्तता । यथातथास्थितस्यापि सा स्वसत्तैव योगिनः
निर्वाणतावासनता परोपशमता ज्ञता । संसाराध्वनि खिन्नस्य शीता विश्रमभूमयः
तज्ज्ञज्ञातो न मूर्खाणां मूर्खज्ञातो न तद्विदाम् । विद्यते जगदर्थो ऽसाव् अवाच्यो ऽन्यस् तयोर् मिथः
विश्वता भ्रान्तिसंशान्तौ संस्थितैव न लभ्यते । महार्णवाम्बुवलिता पुत्रिकेव पयोमयी