शान्ताशेषविशेषस्य निरेषणविशेषिणः । सत्ताम् असत्तासदृशीं क आकलयितुं क्षमः
मारैर् न किञ्चिन् म्रियते जीवैẖ किञ्चिन् न जीवति । शुद्धसंविन्मयस्यास्य समलोकस्य खस्य च
मिथ्या लोकस्य कचतो भ्रान्ती मरणजन्मनी । असत्य् अपि भ्रान्तिभाजि मृगतृष्णानदीतटे
सम्यक्परीक्षितं यावन् न भ्रान्तिर् न परीक्षकः । न नाम जन्ममरणे केवलं शान्तम् अव्ययम्
दृश्याद् यो विरतिं यात आत्मारामश् शमं गतः । स सन्न् एवासदाभासḫ परितीर्णभवार्णवः
दीपनिर्वाणनिर्वाणम् अस्तङ्गतमनोमतिम् । आत्मन्य् एव शमं यातं सन्तम् एवामलं विदुः
आबुद्ध्यादि जगद् दृश्यं यस्मै न स्वदते स्वतः । आकाशस्येव शान्तस्य तम् आहुर् मुक्तम् उत्तमाः
अहम् अस्त्य् अविचारेण विचारेणाहम् अस्ति नो । अभावाद् अहमर्थस्य क्व जगत् क्व च संसृतिः
संवित्संवेदनाद् एव बुद्ध्याद्याकारवत् स्थितम् । रूपालोकमनोरूपं जगद् वेत्ति विदम्बरम्
सर्वार्थशान्तमनसस् सतस् सर्वात्मनस् तव । सर्वथा सर्वदा सार्वं सर्वम् आचरणं शिवम्
यत् करोषि यद् अश्नासि यज् जुहोषि ददासि यत् । यच् च पश्यसि हंस्य् एषि तत् सर्वं शिवम् अव्ययम्
यद् अहम् यत् त्वम् आशा यद् यत् क्रियाकालखादयः । यल् लोकालोकगिरयस् तच् चिद्व्योम शिवं ततम्
यद् रूपलोकमननं यत् कालत्रितयं जगत् । यज् जरामरणार्त्यादि तन् महाचिन्नभश् शिवम्
निर्विवित्सो निराभासो निरिच्छो निर्मना मुनिः । भूत्वा निरात्मा निर्वाणस् तिष्ठ सन्तिष्ठसे यथा
गतेच्छामननं शान्तम् अनन्तस्स्थम् अभावनम् । व्यवहारो ऽस्तु ते मा वा स्पन्दास्पन्दैर् यथानिलः
निर्वासना निष्कलना शान्ता पुरुषतास्तु ते । शास्त्रेण यन्त्रवाहेन वाह्या दारुमयी यथा
भूतालोको ऽस्तु मान्तस् ते स चास्नेहस्य बाह्यगः । अनिर्देश्यपरालोकश् चित्रदीपवद् आस्यताम्
निर्वासनस्य विरसस्य निरेषणस्य शास्त्राद् ऋते क इव वित्त्वविनोदहेतुः । शास्त्रार्थसञ्चलनम् अप्य् अलम् अस्य तस्य संवेदनेष्व् अनभिसन्धिम् अतẖ खरूपम्
सञ्जातकृत्रिमक्षीणसंसृतिप्रत्ययḫ पुमान् । असङ्कल्पो न सङ्कल्पं वेत्ति तेनासद् एव सः
श्वासान् म्लानिर् इवादर्शे कुतो ऽप्य् अहम् इति स्थिता । विद् धि साकारणा दृष्टा नश्यत्य् आशु न लभ्यते
यस्य क्षीणावरणता शान्तसन्देहतोदिता । परमामृतपूर्णात्मा सत्तयैव स राजते
सर्वसन्देहदुẖखान्तमिहिकामातरिश्वना । भाति भास्वद्धिया देशस् तेन पूर्णेन्दुनेव खम्
विसंसृतिर् असन्देहो लब्धज्योतिर् निरावृतिः । शरदाकाशविशदो ज्ञेनैव ज्ञायते बुधः
निस्सङ्कल्पो निराधारश् शान्तस् स्पर्शात् पवित्रताम् । अन्तश्शीतल आधत्ते ब्रह्मलोकाद् इवानिलः
असद्रूपोपलम्भानाम् इयं वस्तुस्वभावता । यत् सर्गवेदनं स्वप्नवन्ध्यापुत्रोपलम्भवत्
अविद्यमानम् एवेदं जगद् यद् अनुभूयते । असद्रूपोपलम्भस्य सैषा वस्तुस्वभावता
असत्येष्व् एव संसारेष्व् आस्ताम् अर्थḫ कुतो भवेत् । स्वर्गापवर्गयोश् शब्दाव् एव वन्ध्यासुतोपमौ
जगद् ब्रह्मतया सत्यम् अनिर्मितम् अभावितम् । अनिष्ठितं चान्यथा तु नाहं नावगतं च तत्
आत्मस्वभावविश्रान्तेर् इयं वस्तुस्वभावता । यद् अहन्तादिसर्गादिदृश्याद्यनुपलम्भता
क्षणाद् योजनलक्षान्तं प्राप्ते देशान्तरं त्व् इतः । चेतने तस्य यद् रूपं मार्गमध्ये निरञ्जनम्