न चिद् अप्रतिबिम्बास्ति दृश्याभावाद् ऋते क्वचित् । क्व विना प्रतिबिम्बेन किलादर्शो ऽवतिष्ठते
जगन्नाम्नो ऽस्य दृश्यस्य सत्तासम्भवनं विना । बुध्यते परमं तत्त्वं न कदाचन केनचित्
इयतो दृश्यजालस्य ब्रह्माण्डस्य जगत्स्थितेः । मुने कथम् असत्तास्ति क्व मेरुस् सर्षपोदरे
दिनानि कतिचिद् राम यदि तिष्ठस्य् अखिन्नधीः । साधुसङ्गमसच्छास्त्रपरमस् तद् अहं क्षणात्
प्रमार्जयामि ते दृश्यं बोधे मृगजलं यथा । दृश्याभावे द्रष्टृता च शाम्येद् बोधो ऽवशिष्यते
द्रष्टृत्वं सति दृश्ये ऽस्मिन् दृश्यत्वं सत्य् अवेक्षके । एकत्वं सति हि द्वित्वे द्वित्वं चैकत्ववेदने
एकाभावे द्वयोर् एव सिद्धिर् भवति नात्र हि । द्वित्वैक्यद्रष्टृदृश्यत्वक्षये सद् अवशिष्यते
अहन्तादि जगद्दृश्यं सर्वं ते मार्जयाम्य् अहम् । अत्यन्तासत्त्वसंवित्त्या मनोमकुरतो मलम्
नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः । यत् तु नास्ति स्वभावेन कः क्लेशस् तत्प्रमार्जने
जगद् आदाव् अनुत्पन्नं यच् चेदं दृश्यते ततम् । तत् स्वात्मन्य् एव विमले ब्रह्म चित्त्वात् स्वबृंहितम्
जगन् नाम न चोत्पन्नं न चास्ति न च दृश्यते । हेम्नीव कटकादित्वं किम् एतन्मार्जने श्रमः
तथैतद् विस्तरेणेह वक्ष्यामो बहुयुक्तिभिः । अबाधितं यथा नूनं स्वयम् एवानुभूयते
आदाव् एव हि नोत्पन्नं यत् तस्येहास्तिता कुतः । कुतो मरौ जलसरिद् द्वितीयेन्दौ कुतो ग्रहः
यथा वन्ध्यासुतो नास्ति यथा नास्ति मरौ जलम् । यथा नास्ति नभोवृक्षस् तथा नास्ति जगद्भ्रमः
यद् इदं दृश्यते राम तद् ब्रह्मैव निरामयम् । एतत् पुरस्ताद् वक्ष्यामो युक्तितो न गिरैव वः
यन् नाम युक्तिभिर् इह प्रवदन्ति तज्ज्ञास् तत्रावहेलनम् अयुक्तम् उदारबुद्धेः । यो युक्तियुक्तम् अवमत्य विमूढबुद्ध्या कष्टावहो भवति तं विदुर् अज्ञम् एव
कयैतज् ज्ञायते युक्त्या कथम् एतत् प्रसिध्यति । न्याये ऽनुभूत एतस्मिन् न ज्ञेयम् अवशिष्यते
बहुकालम् इयं रूढा मिथ्याज्ञानविषूचिका । जगन्नाम्नी विचाराख्याद् ऋते मन्त्रान् न शाम्यति
वदाम्य् आख्यायिका राम या इमा बोधसिद्धये । ताश् चेच् छृणोषि तत् साधो मुक्त एवासि बुद्धिमान्
नो चेद् उद्वेगशीलत्वाद् अर्धाद् उत्थाय गच्छसि । तत् तिर्यग्धर्मिणस् ते ऽद्य किञ्चिन् नापि तु सेत्स्यति
यो ऽयम् अर्थं प्रार्थयते तदर्थं यतते तथा । सो ऽवश्यं तद् अवाप्नोति न चेच् छ्रान्तो निवर्तते
साधुसङ्गमसच्छास्त्रपरो भवसि राम चेत् । तद् दिनैर् एव नो मासैः प्राप्नोषि परमं पदम्
आत्मज्ञानप्रबोधाय शास्त्रं शास्त्रविदां वर । किंनाम तत् प्रधानं स्याद् यस्मिञ् ज्ञाते न शोच्यते
आत्मज्ञानप्रधानानाम् इदम् एव महामते । शास्त्राणां परमं शास्त्रं महारामायणाभिधम्
इतिहासोत्तमाद् अस्मात् परो बोधः प्रवर्तते । सर्वेषाम् इतिहासानाम् अयं सार उदाहृतः
श्रुते ऽस्मिन् वाङ्मये यस्माज् जीवन्मुक्तत्वम् अक्षतम् । उदेति स्वयम् एवात इदम् एवातिपावनम्
स्थितम् एवास्तम् आयाति जगद् दृश्यं विचारणात् । यथा स्वप्ने परिज्ञाते स्वप्नार्थाद् एव भावना
यद् इहास्ति तद् अन्यत्र यन् नेहास्ति न तत् क्वचित् । इमं समस्तविज्ञानशास्त्रकोशं विदुर् बुधाः
य इदं शृणुयान् नित्यं तस्योदारचमत्कृतेः । बालस्यापि परं बोधं बुद्धिर् एति न संशयः
यस्मै नेदं त्व् अभव्याय रोचते दुष्कृतोदयात् । विचारयतु यत् किञ्चित् स शास्त्रं ज्ञानवाङ्मयम्