दुẖखं सुखं भावनया कुर्वन् विषम् इवामृतम् । इति निश्चयधीरात्मा प्रबुद्ध इति कथ्यते
तत् स्थितं व्योमनि व्योम शान्ते शान्तं शिवे शिवम् । शून्ये शून्यं सति च सद् यद् ब्रह्मणि जगत् स्थितम्
असंवेदनसंवित्खे तते विश्वम् इति स्थिते । सोम्ये समसमे शान्ते शिवे ऽहन्ताभ्रमẖ क्षयी
यद् इदं दृश्यते किञ्चिज् जगत् स्थावरजङ्गमम् । तत् सर्वं शान्तम् आकाशं परचिन्तापुरोपमम्
परचिन्तापुरो मध्ये गतविघ्नं गमागमौ । यथा स्तस् तव शून्यत्वात् तथैवास्मिञ् जगद्भ्रमे
अद्रिद्यूर्वीनदीशाभा शून्यतात्मनि जृम्भते । अद्रष्टृदृश्यकरणं मृगतृष्णाम्बुवीचिवत्
स्वप्ननिर्माणपुरवद् बालवेतालतालवत् । यद् इदं दृश्यते तत्र किं किलासत्यतेतरत्
असत्यम् एवाहम् इति भासते सत्यम् एव च । भ्रान्तिभाजं विनैवेयं भ्रान्तिस् स्फुरति सासती
नासन् न सन् न सदसत् किम् अपीदम् अतीन्द्रियम् । अवाच्यं जगद् इत्य् एव भात्य् अविक्षुभितं खवत्
इहेच्छानिच्छते ज्ञस्य शमाद् यद्य् अप्य् अलं समे । तथापि श्रेयसे मन्ये नन्व् अनिच्छोदयं स्फुटम्
अहं जगद् इति ज्ञप्तिẖ खे खस्येवेयम् आस्थिता । चिदात्मनो यथा वायोस् स्पन्दो नात्रास्ति कारणम्
चितश् चेत्योन्मुखत्वं यत् तच् चित्तं सैव संसृतिः । सेच्छा तन्मुक्तता मुक्तिर् युक्तिं ज्ञात्वेति शाम्यताम्
इच्छा भवत्व् अनिच्छा वा सर्गो ऽस्तु प्रलयो ऽस्तु वा । क्षतिर् न कस्यचित् काचिन् न च किञ्चिद् इहास्ति हि
इच्छानिच्छे सदसती भावाभावौ सुखासुखे । इत्य् अत्र कल्पना व्योम्नि सम्भवन्ति न काश्चन
इच्छानां तानवं यस्य दिनानुदिनम् आगतम् । विवेकशमतृप्तस्य तम् आहुर् मोक्षभागिनम्
इच्छाक्षुरिकया विद्धे हृदि शूलं प्रवर्तते । जयन्ति यत्र नैतानि मणिमन्त्रौषधानि वः
यẖ कार्यकारणाद्यूहान् कृतवान् पूर्वम् एव तम् । सत्प्रेक्षया न पश्यामो मिथ्याभ्रमभराद् ऋते
भ्रमभूतेन कुर्मश् चेद् व्यवहारम् अवस्तुना । तत् कस्मात् परचिन्ताद्रिẖ कवलत्वं न नीयते
असता व्यवहारश् चेत् प्रेक्षामात्रविनाशिना । क्रियते शशशृङ्गेण तत् कथं च्छाद्यते न खम्
अहम्भावाच् चिदाकाशो जाड्यातिशयतẖ क्षणात् । पाषाणतां जलम् इव मनस्त्वाद् याति देहताम्
चित्त्वाद् अनुभवत्य् एताम् असत्याम् एव देहिताम् । अविनष्टैव चिच्छक्तिस् स्वप्ने स्वमरणं यथा
व्योम्न्य् असत्यम् अवस्तुत्वात् सत्यं चानुभवाद् यथा । नीलत्वं तद्वद् ईशे ऽस्मिन् सर्गो नासन् न सन्मयः
यथा शून्यत्वनभसोर् यथा स्पन्दनभस्वतोः । भेदो नास्ति तथा सर्गब्रह्मणोर् एकरूपयोः
नेह सञ्जायते किञ्चिज् जगदादि न नश्यति । स्वप्नो निद्रागतस्येव केवलं प्रतिभासते
अविद्यमाने पृथ्व्यादौ प्रतिभामात्ररूपिणि । सर्गे क इव संरम्भस् त्यागादानैश् चिदम्बरे
न देहप्रतिभातो ऽस्ति बुद्ध्यादिकरणान्विता । केवलं ब्रह्म चिन्मात्रम् एवम् आत्मन्य् अवस्थितम्
बुद्ध्यादेẖ करणत्वं च द्वैतैक्यासम्भवान् न सत् । अनेनेदं क्रियत इत्य् अस्यार्थस्यात्यसम्भवात्
अहेतुर् अक्रमं भाति चिति कल्पक्रियागणः । क्षणेनैव यथा स्वप्ने मृतिजन्माब्धिसन्तराः
खम् एव पृथ्वी खं शैलाẖ खम् एव दृढभित्तयः । खम् एव लोकास् स्पन्दẖ खं सर्गसंवेदने चितेः
व्योमभित्तौ जगच्चित्रं चिद्रङ्गमयम् आततम् । नोदेति नास्तम् आयाति न ताम्यति न शाम्यति