यथा यथास्य पुंसो ऽन्तर् इच्छा समुपशाम्यति । तथा तथास्य कल्याणं मोक्षाय परिवर्धते
आत्मनो निर्विवेकस्य यद् इच्छापरिपूरणम् । संसारविषवृक्षस्य तद् एव परिषेचनम्
हृद्वृक्षजास् स्वसुखदुẖखकुबीजकोश्यो वैराद् इवाशयकृताद् अशुभाच् छुभाच् च । आसाद्य दुष्कृतकृशानुशिखाश् शितान्ता इच्छाश् छमच्छमिति पुंस्पशुम् आदहन्ति
इच्छाविषविकारस्य प्रयोगं योगनामकम् । शान्तये शृणु भूयो ऽपि पूर्वम् उक्तम् अपि स्फुटम्
आत्मनो व्यतिरिक्तं चेद् विद्यते तद् इहेच्छया । इष्यताम् असति त्व् एवं स्वात्मान्यत्वे किम् इष्यते
निर्भागावयवा सूक्ष्मा व्योम्नश् शून्यतरैव चित् । सैवाहं जगद् आशाश् च सती किं तत् तयेष्यते
सा व्योमरूपा व्योम्न्य् एव वेत्तीवावेद्यवेदना । व्योमात्म जगदाभासम् अत्रेच्छाविषयो ऽस्ति कः
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धẖ कुतश् चेद् इति तन् न नः । विद्यते ऽसौ प्रसक्तानां येषाम् अस्ति न वेद्मि तान्
ग्राह्यग्राहकसम्बन्धस् स्वनिष्ठो ऽपि न लभ्यते । असतस् तु कथं लाभẖ केन लब्धो ऽसितश् शशी
एषैव ग्राहकादीनां सत्ता यन् नाम निष्ठता । स्वभावप्रेक्षयासत्या न जाने क्व प्रयान्ति ते
एष एव स्वभावो यद् द्रष्टृदृश्यदृशो ऽखिलाः । ज्ञात्वासत्या विनिर्वाणम् अहन्तात्मनि गच्छति
निर्वाणे नास्ति दृश्यादि दृश्यादौ नास्ति निर्वृतिः । मिथो ऽनयोर् अनुभवो न च्छायातपयोर् इव
उभे एते मिथो ऽसत्यम् असत्यैवात्र निर्वृतिः । यतो निर्वाणम् अजरम् अदुẖखम् अनुभूयते
भ्रमभूतं तु दृश्यादि नित्यानन्तसुखप्रदम् । असच् च तद् भाव्यतां मा निर्वाणे स्थीयताम् अजे
शुक्तिकारुप्यसदृशं प्रेक्षितं यन् न लभ्यते । अर्थकार्य् अपि तन् नास्ति किम् अत्रापह्नवेन वः
तत्सद्भावान् महद् दुẖखम् असद्भावान् महत् सुखम् । अभावस् सोपपत्तिस् तु दृढतां याति भावनात्
तत् किम् आत्मनि बन्धाय विदधध्वं नराधमाः । स्पष्ट एवोपचयदे वस्तुन्य् अस्तमितापदि
कार्यकारणताद्य् अस्मिन् संविन्मात्रात्मके तते । मार्गयन्त्य् अप्रबोधाद्य् एतैर् मृगैर् अलम् अस्तु नः
व्योमरूपे किलैकस्मिन् सर्वात्मनि तते सति । कार्यकारणताद्यानाम् उक्तीनाम् एव कẖ क्रमः
यो हेतुस् स्पन्दने वायोर् द्रवत्वे सलिलस्य च । शून्यत्वे नभसस् सो ऽस्य सर्गादित्वे चिदात्मनः
कार्यकारणभावादि ब्रह्मैव सकलं यदि । तदा ब्रह्मणि सर्गाणां कारणार्थी विलज्जताम्
न दुẖखम् अस्ति न सुखं शान्तं शिवमयं जगत् । नास्ति विन्मात्रतान्यत्वम् अत इच्छोदयẖ कुतः
मृद्देहयोधसेनायां न मृण्मात्रेतरद् यथा । न सज्जगदहन्तादौ दृश्ये ब्रह्मेतरत् तथा
एवं चेत् तद् उदेत्व् इच्छा मा वोदेतु मुनीश्वर । सा तु ब्रह्मैव को ऽर्थस् स्याद् अस्या विधिनिषेधनैः
ज्ञतायां सम्प्रबुद्धायाम् इच्छा ब्रह्मैव नेतरत् । यथासि बुद्धवान् राम तत् सत्यं किं त्व् इदं शृणु
यदा यदा ज्ञतोदेति शाम्यतीच्छा तदा तदा । वस्तुस्वभावाद् उदयत्य् आदित्ये यामिनी यथा
यथा यथोदयो ज्ञप्तेर् द्वैतशान्तिस् तथा तथा । वासनाविलयश् चैव कथम् इच्छोदयो भवेत्
तस्याविद्योपशान्तेयं निर्मला मुक्ततोदिता । अशेषदृश्यवैरस्याद् यस्येच्छोदेति न क्वचित्
विरक्ततास्य नो दृश्ये न चाप्य् अत्रास्य रक्तता । केवलं ज्ञाय दृश्यश्रीस् स्वदते न स्वभावतः
काकतलीययोगेन परप्रेरणयाथ वा । यदि किञ्चित् कदाचिच् च सम्यग् इच्छति वा न वा