अस्माद् वरतरोर् एतास् स्वारूढाद् गगनाङ्गने । दृश्यशाखाḫ प्रवर्तन्ते जगज्जालगुलुच्छकाः
व्ययोदयवती नूनम् अत्र दृश्यतरङ्गिणी । नानातानन्तकुसुमा वहत्य् अविचलाचले
अस्मिन् व्योमात्मके रङ्गे भुवनाभिनयभ्रमैः । नृत्यत्य् अविरतारम्भं चारैर् नियतिनर्तकी
जगत्क्रीडो महाकल्पकल्पोन्मेषनिमेषणः । विदानेनाद्यते भूयो जन्यते कालबालकः
उद्यत्स्व् अपि जगत्स्व् एष शान्तम् एवावतिष्ठते । अनिच्छ एव मकुरḫ प्रतिबिम्बगतेष्व् इव
भूतानां वर्तमानानां सर्गाणां स भविष्यताम् । एषो ऽकारणकं बीजम् अगानाम् इव काननम्
अस्योन्मेषो जगल्लक्ष्मीर् निमेषḫ प्रलयागमः । अनुन्मेषनिमेषो ऽसाव् आत्मन्य् एवावतिष्ठते
उद्यन्त्य् अमूनि सुबहूनि महामहांसि सर्गागमप्रलयजन्मदशाजगन्ति । सर्वाणि तान्य् अयम् अपारखरूप एव प्रस्पन्दनानि मरुद् एव यथास्स्व शान्तम्
चमत्कुर्वन्त्य् अथात्रार्था आवर्ता इव वारिणि । एतच् च भावास् सकला यथा वारि तरङ्गकाः
सर्वस्यैवास्य विश्वस्य निर्ज्ञेयज्ञानरूपिणी । परमाकाशता रूपं किं परोपशमश्रमः
बालचिन्तापुरं व्योम्नि न किञ्चिद् अपि मे यथा । तथेदं तत्त्वतो विश्वं सत्यं तु शिशुचेतसि
अरूपालोकमननं शिलापुत्रकसैन्यवत् । रूपालोकमनस्कारा भान्ति केवात्र विश्वता
रूपालोकमनस्कारसारो विन्मात्रतां विना । न लभ्यते सा च परं व्योमैवात्र क्व विश्वता
विदो वित्त्वं जगद्भ्रान्तिर् अवित्त्वं तु न विभ्रमः । वित्त्वावित्त्वे तदायत्ते चिन्ताचिन्ते यथा तव
परमाकाशरूपत्वाच् चिद्व्योम्नो वितताकृतेः । न स्वभावविपर्यासẖ कश्चित् सम्भवति क्वचित्
तन्मयस्यास्य विश्वस्य न स्वभावविकारिता । विद्यते प्रेक्ष्यमाणापि किम् उ सास्य भविष्यति
सर्वं चिद्व्योम चैवेदं न सत् त्वम् अहम् इत्य् अपि । विकाराद्य् अपि न ज्ञप्ताव् अज्ञप्तिं न लभे क्वचित्
सर्वं शान्तं शिवं शुद्धं त्वमहन्तादिविभ्रमम् । न किञ्चिद् अपि पश्यामि व्योमजं काननं यथा
संविदाकाशशून्यत्वं यत् तद् विद्धि वचो मम । इदं त्वत्संविदाकाशे स्वयम् आत्मनि तिष्ठति
परम् आहुḫ पदं सद् यद् अनिच्छोदयम् आसितम् । पाषाणपुरुषस्येव चित्रस्थस्येव वासनम्
स विश्रान्तमना मौनी यस्य प्रकृतकर्मसु । स्पन्दो दारुमयस्येव विगतेच्छम् अनाकुलम्
अन्तश्शून्यं बहिश्शून्यं विरसं गतवासनम् । जरद्वेणोर् इव ज्ञस्य जीवतो भाति जीवितम्
यस्मै न स्वदते दृश्यम् अदृश्यं स्वदते हृदि । सबाह्याभ्यन्तरं शान्तस् स उत्तीर्णो भवार्णवात्
उच्यन्तां शब्दजालानि वंशवद् गतवासनम् । रसेनानङ्गलग्नेन प्रकृतान्य् अन्यचोदनैः
स्पृश्यन्तां स्पर्शनीयानि यथाप्राप्तान्य् अवासनम् । कूटागारवद् अक्षुब्धम् अनिच्छमननोदयम्
स्वाद्यन्तां रसजालानि विगतेच्छाभयैषणम् । अपगर्वाभिलषणं यथाप्राप्तानि दर्विवत्
दृश्यन्तां रूपजातानि पुरḫ प्राप्तान्य् अवासनम् । अरसं निर्मनोमानम् अगर्धं चित्रनेत्रवत्
शिङ्घ्यन्तां गन्धपुष्पाणि विगतेच्छम् अवासनम् । स्पन्दवत्त्वे ऽपि लग्नानि त्यागाय वनवातवत्
इति चेद् विरसत्वेन बोधयित्वा चिकित्सिताः । न भोगरोगास् तद् दुẖखशान्त्यै नास्ति कथैव वः
यस् स्वादयन् भोगविषं रतिम् एति दिने दिने । सो ऽग्नौ स्वमूर्ध्नि ज्वलिते कक्षम् अक्षयम् उज्झति