रूपानुभवम् आदत्ते चक्षुḫ प्रसरणाद् यथा । चितिḫ प्रसरणात् तद्वज् जाग्रद्विभ्रमम् आस्थिता
मासौ प्रसरतु व्यर्थं चेत्याभावान् न सा सती । असत् कथं प्रसरति वन्ध्यापुत्रẖ क्व नृत्यति
अयं त्व् अनुभवाद् एव मुधैवानुभवस् स्थितः । असद् एवाननुभवात् स्वयम् अर्भकयक्षवत्
अयं भवामि दुẖखार्थम् अहम् इत्य् एव वेदनात् । अवेदनान् नाहम् अतस् स्वायत्ते बन्धमुक्तते
तद् ध्यानं स समाधिर् वो यद् अवेदनम् आसितम् । अजडाणां जडम् इव समं शान्तम् अनामयम्
द्वैताद्वैतसमुद्भेदैर् वाक्यसन्दर्भविभ्रमैः । मा विषीदत दुẖखाय विबुधा अबुधा इव
असद् आश्रयते दुẖखं स्वप्नवद् घनवासनः । रूपालोकमनस्कारान् सङ्कल्परचितान् इव
दुẖखं सद् एव नाश्नाति सुप्तवत् तनुवासनः । रूपालोकमनस्कारान् सङ्कल्परहितान् इव
अत्यन्ततनुतां याता वासनैवैति मुक्तताम् । देशकालक्रियायोगात् पदार्थो ऽभावताम् इव
अत्यन्ततनुतां याता वासनैवैति मुक्तताम् । पराणुपरिमाणेन खतां खे ऽभ्रादिता यथा
अभावं भावना याति बोधेन घनतानवा । विपश्चित्सङ्गमाभ्यासात् पाण्डित्यम् इव मूढता
नाहम् अस्मीति सद्युक्त्या निश्चयो ऽन्तश् शमात्मकः । जीवतो ऽजीवतश् चातिरूढो बोध इति स्मृतः
वायौ स्पन्द इवात्रेदं जगदाद्य् अवभासते । को ऽहं कथम् इदं चेति विचारेणैव शाम्यति
नाहम् इत्य् एव निर्वाणं किम् एतावति मूढता । सत्सङ्गमविचाराभ्याम् एतद् आश्व् अवगम्यते
क्षीयते तत्त्ववित्सङ्गाद् अहम् इत्य् एव बन्धनम् । आलोकेनेव तिमिरं दिवसेनेव यामिनी
को ऽहं कथम् इदं दृश्यं को जीवः किं च जीवनम् । इति तत्त्वज्ञसंयोगाद् यावज्जीवं विचारयेत्
जीवितं भुवनं भाति तमो ऽहम् इति नश्यति । तत्त्वालोकेन तज्ज्ञार्कसेवनात् स निषेव्यताम्
यो यो बोधातिशयवांस् तं तं पृथग् उपास्स्व भोः । सङ्गसङ्कथयोदेति तेषां वादपिशाचिका
विवादयक्षे ऽभ्युदिते बालस्येव विपश्चितः । मुक्तिम् उक्ताम् अलं मुख्यम् उदेत्य् अहम् इति भ्रमः
अतḫ प्रत्येकम् एकान्ते प्राज्ञस् सेवेत पण्डितम् । एकीकृत्य तदुक्तांस् तान् अर्थान् बुद्ध्या विचारयेत्
विचारयेत् तदुक्त्यर्थं बुद्ध्या बुद्धिविवृद्धये । सर्वसङ्कल्पमुक्तं यत् तत् सत् तन्मयतां व्रजेत्
विपश्चित्सङ्गमे बुद्धिं नीत्वा परमतीक्ष्णताम् । अज्ञानलतिका सैका कणशẖ क्रियताम् अलम्
एषो ऽर्थस् सम्भवत्य् एव तेनेदं कथयाम्य् अहम् । अनुभूतं वयं बाला नासमञ्जसवेदिनः
व्योम्नो ऽम्बुवाहादिविजृम्भयेव तरङ्गभङ्ग्येव महार्णवस्य । न युज्यते नापि च नश्यतीह नाशोदये निर्मननस्य किञ्चित्
इदं हि सर्वं मृगतृष्णिकाम्बुवन् निरामये ब्रह्मणि शान्त आतते । विचारिते नाहम् इतीव विद्यते कुतẖ क्व कस्मान् मननादिविभ्रमः
स्वपौरुषेण स्वधिया सत्सङ्गमविकासया । यदि नानीयते ज्ञत्वं तद् उपायो ऽस्ति नेतरः
अकल्पितं कल्पितं च प्रतिकल्पनया स्वया । तद् एवान्यत्वम् आदत्ते विषत्वम् अमृतं यथा
कल्पना चाकल्पनान्ता मुक्तता त्यक्तकल्पनम् । एतच् च भोगसन्त्यागपूर्वं सिध्यति नान्यथा
वचसा मनसा चान्तश् शब्दार्थाव् अविभावयन् । य आस्ते वर्धते तस्य कल्पनोपशमश् शनैः
वर्जयित्वाहम् इत्य् एव नाविद्यास्तीतरात्मिका । शान्ते त्व् अभावनाद् अस्मिन् नान्यो मोक्षो ऽस्ति कश्चन