अमनोवासनाहन्ता धत्ते यस्य जगच् चिरम् । जीवतो ऽजीवतश् चैव चिज्जीवस् स परं पदम्
मत्तैव जडवाहेन दुẖखभाराय केवलम् । नृणां पाशावबद्धानां पोतकानाम् इवार्णवे
मोक्षसत्तां श्रयति तां नाज्ञो ऽननुभवाद् इव । मृतेन किल यत् प्राप्तं जीवन् प्राप्नोति तत् कथम्
यद् यत् सङ्कल्प्यते तत् तत् सङ्कल्पाद् एव नाशभाक् । न सम्भवति यत्रैतत् तत् सत्यं पदम् अक्षयम्
नान्यो न चाहम् अस्तीति भावनान् निर्भयो भव । सत्यं युक्त्या भवत्य् एतद् विषम् अप्य् अमृतं यथा
जडं देहादिचित्तान्तं विचार्य सकलं वपुः । लभ्यते नाहम् अस्मीति तस्मान् नास्मीति सत्यता
शान्ताशेषविशेषाणाम् अहन्तान्तं विचारिणाम् । केवलं मुक्ततोदेति न तु किञ्चिद् विनश्यति
भोगत्यागविचारात्मपौरुषान् नान्यद् अत्र हि । उपयुज्यत इत्य् अज्ञास् स्वात्मैवाशु प्रणम्यताम्
निर्वासनं मननम् एवम् उदाहरन्ति मोक्षं विना भवति तच् च न जातु बोधात् । सन्नो जगद्भ्रम इतीह परḫ प्रबोधो न प्रत्ययो ऽत्र यद् अतस् स चिराय बन्धः
जगद् अहम् असद् इत्य् अवेत्य सम्यक् सुतधनदारशरीरनिर्व्यपेक्षः । भवति हि सहचेतनो दृषद् यस् स परम् इतẖ खलु नान्यथास्ति मुक्तिः
सर्वात्मनि चिदाभासे तद् एवाश्व् अनुभूयते । संवेद्यते यद् एवान्तर् असत्यं सत्यवस्तु वा
तद् एवाभ्यासतḫ पूर्वं बाह्यार्थानुभवात्मना । स्फुरत्य् एव बहिष्ट्वेन स्वस्वप्नो ऽत्र निदर्शनम्
चिद्रूपं सर्वम् एतच् च चिच् चाच्छा गगनाद् अपि । विच् च नो किञ्चिद् एवातो नैतत् किञ्चन कुत्रचित्
न नाशो नास्तिता नार्थो न जन्ममरणे न खम् । न शून्यतास्ति नो नास्ति सर्वं ब्रह्मैव नैव च
नाशे जगदहन्त्वादेर् न किञ्चिद् अपि नश्यति । असतẖ किल नाशे ऽपि स्वप्नाद्रेẖ किं विनश्यति
मिथ्यावभासे सङ्कल्पनगरे केव नष्टता । तथा जगदहन्त्वादौ नाशो नासति विद्यते
कुतो जगदुपालम्भ इति चेत् तद् अवस्तुनि । न निर्णयस् सम्भवति खपुष्पाणां किम् उम्भ्यते
निर्णयस् त्व् एष एवात्र यद् अशेषम् अभावयन् । यथास्थितं यथाचारं पाषाण इव तिष्ठसि
जगत् सङ्कल्पमात्रात्म तन् नञर्थयुतं क्षणात् । शाम्यत्य् अशेषेणेत्य् एव निर्णयस् सर्गविभ्रमे
सर्गो ऽनर्गल एवायं ब्रह्मात्मकतयाक्षयः । अन्यथापि न सर्गो ऽयम् अस्ति नास्ति च सर्गता
येषां न विद्यते सर्गस् स्वप्नपुंसाम् इवासताम् । स सर्गḫ पुरुषास् ते च मृगतृष्णाम्बुवीचिवत्
असताम् एव सद्भावम् इव चैषाम् उपेयुषाम् । न वयं निर्णयं विद्मो वन्ध्यापुत्रगिराम् इव
परिपूर्णार्णवप्रख्या काप्य् अपूर्वैव पूर्णता । तज्ज्ञानां द्रष्टृदृश्यांशदृष्टौ न हि पतन्ति ते
अचला इव निर्वाता दीपा इव शमाम्ब्व् इव । साचारा वा निराचारास् तिष्ठन्ति स्वस्थम् एव ते
आपूर्णैकार्णवप्रख्या काप्य् अन्तḫपूर्णतोदिता । अन्तश्शीतलता ज्ञप्तिर् ज्ञस्यापूर्वैव लक्ष्यते
वासनैवेह पुरुषḫ प्रेक्षिता सा न विद्यते । तां च न प्रेक्षते कश्चित् ततस् संसार आततः
अनालोकनसिद्धं यत् तद् आलोकान् न विद्यते । कृष्णाह्यनुपलम्भो ऽत्र दृष्टान्तस् स्पष्टचेष्टितः
भूतानि देहमांसादि तच् चासद्विभ्रमो जडः । बुद्ध्यहङ्कारचेतांसि तन्मयान्य् एव नेतरत्
भूतादिमयतां त्यक्त्वा बुद्ध्यहङ्कारचेतसाम् । अत्यन्तं स्थितिर् अभ्येति यदि तन् मुक्ततोदिता
चिच् छिष्टा चेत्यनिष्ठत्वात् तादृश्य् एवात्र कास्तिता । तस्मात् केव कुतẖ कुत्र वासना किंस्वरूपिणी