निर्वाणैकतया ज्ञस्य वासनैव न वासना । लेखा दामोपमास् त्व् अब्धेर् ऊर्म्यादि न जलेतरत्
तरत्तरङ्गो जलधिर् जलम् एव यथाखिलम् । दृश्योच्छूनम् अपि ब्रह्म तथा ब्रह्मैव नेतरत्
अन्तरस्तङ्गतो ऽक्षुब्धो बहिरस्तङ्गतश् शमी । विद्यते चोदितो यश् च स मुक्त इति कथ्यते
अहन्त्वसर्गरूपेण संवित् संविन्मये परे । स्फुरत्य् अम्भो ऽम्भसीवातो नानातेयं किमात्मिका
धूमस्य स्फुरतो व्योम्नि यथागाजगजादयः । व्यूहा धूमान् न ते भिन्नास् तथा सर्गाḫ परे पदे
संविद्भ्रान्तिविचारेण भ्रान्त्यलाभविलासिना । विजयध्वं विषादं मा गताज्ञास् तज्ज्ञतास्ति वः
अङ्कुरो ऽनुभवत्य् अन्तर् वृक्षं पुष्पं फलं यथा । तथा जगदहन्त्वे ज्ञẖ खात्मा खात्म खम् अप्य् अखम्
रूपालोकमनस्सत्ता जलार्चिष्ष्व् इव दण्डताः । सत्यो ऽपि न च सन्त्य् एता भ्रान्तेश् चित्ताचला इव
यथासुखं यथारम्भं यथानाशं यथोदयम् । यथादेशं यथाकालम् अजराश् शान्तम् आस्यताम्
इष्टानिष्टोपलम्भेषु शान्तं व्यवहरन्न् अपि । शववन् नान्यताम् अन्तर् निर्वाणो ऽनुभवत्य् अलम्
अमनोवासनाहन्ता धत्ते यस्य जगच् चिरम् । जीवतो ऽजीवतश् चैव चिज्जीवस् स परं पदम्
मत्तैव जडवाहेन दुẖखभाराय केवलम् । नृणां पाशावबद्धानां पोतकानाम् इवार्णवे
मोक्षसत्तां श्रयति तां नाज्ञो ऽननुभवाद् इव । मृतेन किल यत् प्राप्तं जीवन् प्राप्नोति तत् कथम्
यद् यत् सङ्कल्प्यते तत् तत् सङ्कल्पाद् एव नाशभाक् । न सम्भवति यत्रैतत् तत् सत्यं पदम् अक्षयम्
नान्यो न चाहम् अस्तीति भावनान् निर्भयो भव । सत्यं युक्त्या भवत्य् एतद् विषम् अप्य् अमृतं यथा
जडं देहादिचित्तान्तं विचार्य सकलं वपुः । लभ्यते नाहम् अस्मीति तस्मान् नास्मीति सत्यता
शान्ताशेषविशेषाणाम् अहन्तान्तं विचारिणाम् । केवलं मुक्ततोदेति न तु किञ्चिद् विनश्यति
भोगत्यागविचारात्मपौरुषान् नान्यद् अत्र हि । उपयुज्यत इत्य् अज्ञास् स्वात्मैवाशु प्रणम्यताम्
निर्वासनं मननम् एवम् उदाहरन्ति मोक्षं विना भवति तच् च न जातु बोधात् । सन्नो जगद्भ्रम इतीह परḫ प्रबोधो न प्रत्ययो ऽत्र यद् अतस् स चिराय बन्धः
जगद् अहम् असद् इत्य् अवेत्य सम्यक् सुतधनदारशरीरनिर्व्यपेक्षः । भवति हि सहचेतनो दृषद् यस् स परम् इतẖ खलु नान्यथास्ति मुक्तिः
सर्वात्मनि चिदाभासे तद् एवाश्व् अनुभूयते । संवेद्यते यद् एवान्तर् असत्यं सत्यवस्तु वा
तद् एवाभ्यासतḫ पूर्वं बाह्यार्थानुभवात्मना । स्फुरत्य् एव बहिष्ट्वेन स्वस्वप्नो ऽत्र निदर्शनम्
चिद्रूपं सर्वम् एतच् च चिच् चाच्छा गगनाद् अपि । विच् च नो किञ्चिद् एवातो नैतत् किञ्चन कुत्रचित्
न नाशो नास्तिता नार्थो न जन्ममरणे न खम् । न शून्यतास्ति नो नास्ति सर्वं ब्रह्मैव नैव च
नाशे जगदहन्त्वादेर् न किञ्चिद् अपि नश्यति । असतẖ किल नाशे ऽपि स्वप्नाद्रेẖ किं विनश्यति
मिथ्यावभासे सङ्कल्पनगरे केव नष्टता । तथा जगदहन्त्वादौ नाशो नासति विद्यते
कुतो जगदुपालम्भ इति चेत् तद् अवस्तुनि । न निर्णयस् सम्भवति खपुष्पाणां किम् उम्भ्यते
निर्णयस् त्व् एष एवात्र यद् अशेषम् अभावयन् । यथास्थितं यथाचारं पाषाण इव तिष्ठसि
जगत् सङ्कल्पमात्रात्म तन् नञर्थयुतं क्षणात् । शाम्यत्य् अशेषेणेत्य् एव निर्णयस् सर्गविभ्रमे
सर्गो ऽनर्गल एवायं ब्रह्मात्मकतयाक्षयः । अन्यथापि न सर्गो ऽयम् अस्ति नास्ति च सर्गता