एवम् आद्यन्तरहितम् अभ्यासेन शनैश् शनैः । पदम् आसादयाद्वन्द्वम् अतीतं सर्ववस्तुनः
न च द्वैतं न चैवैक्यं जगद् इत्य् एव निश्चयी । परमाम् एहि विश्रान्तिम् आकाशविशदाशयः
यद्य् एवं मुनिशार्दूल तद् अहम्प्रत्ययात्मकः । भवान् एवेह किं तावद् वसिष्ठाख्यस् ततो वद
राघवे गदति त्व् एवं वसिष्ठो वदतां वरः । तूष्णीम् एव मुहूर्तार्धम् अतिष्ठत् स्पष्टचेष्टितः
तस्मिंस् तूष्णीं स्थिते किं स्याद् इति सभ्ये महाजने । पतिते संशयाम्भोधौ रामḫ पुनर् उवाच ह
किमर्थं भगवंस् तूष्णीं भवान् अहम् इव स्थितः । न सो ऽस्ति जगति न्यायस् सतां यत्रोत्तरक्षयः
न मे वक्तुम् अशक्यत्वाद् उक्तिक्षय उपस्थितः । किं तु प्रश्नस्य ते ऽद्यास्य तूष्णीम् एवानघोत्तरः
द्विविधो भवति प्रष्टा तत्त्वज्ञो ऽज्ञो ऽथ वापि च । अज्ञस्याज्ञतया देयो ज्ञस्य तु ज्ञतयोत्तरः
एतावन्तम् अभूत् कालं भवान् अज्ञाततत्पदः । भाजनं सविकल्पानाम् उत्तराणां महामते
तज्ज्ञस् त्वम् अधुना जातो विश्रान्तḫ परमे पदे । योग्यो न सविकल्पानाम् उत्तराणाम् असि स्फुटम्
यावान् कश्चित् किलोल्लेखो वाङ्मयो वदतां वर । सूक्ष्मार्थḫ परमार्थो वा बहुर् अल्पतरो ऽपि वा
प्रतियोगिव्यवच्छेदसङ्ख्याभेदादिभिर् भ्रमैः । स स सर्वो ऽङ्कितस् साधो भा इव त्रसरेणुभिः
उत्तरं सकलङ्कं च तज्ज्ञो नार्हति सुन्दर । नाकलङ्का च वाग् अस्ति त्वं च तज्ज्ञतरस् स्थितः
यथाभूतं च वक्तव्यं ज्ञस्यान्तेवासिनो मया । यथाभूतं विदुẖ काष्ठमौनम् अन्तविवर्जितम्
अविरामम् असङ्कल्पं मौनम् आहुḫ परं पदम् । तद् एव तव तज्ज्ञस्य दत्तस् सुन्दर उत्तरः
यन्मयो हि भवत्य् अङ्ग पुरुषो वक्ति तादृशम् । ज्ञेयमात्रम् असच् चाहं वागतीते पदे स्थितः
वागतीतपदस्थो हि कथं गृह्णाति वाङ्मलम् । अवाच्यं वच्मि नो तेन वाग् घि सङ्कल्पनाङ्किता
वाचि ये ये प्रवर्तन्ते तान् अनादृत्य दोषकान् । प्रतियोगिव्यवच्छेदपूर्वकान् वद को भवान्
एवं स्थिते राघवेह यथाभूतम् इदं शृणु । कस् त्वं को ऽहं जगद् वा किम् इति तत्त्वविदां वर
अयं तावद् अहं शान्तश् चिदालोको निरामयः । चेत्यसंवेद्यरहितस् सर्वसङ्कल्पनातिगः
स्वच्छं चिदाकाशम् अहं भवान् आकाशम् एव च । जगच् चाकाशम् अखिलं सर्वम् आकाशमात्रकम्
शुद्धज्ञानैकरूपात्मा शुद्धज्ञानमयात्मनि । अन्यसंविद्दशोन्मुक्तस् त्व् अन्यद् वक्तुं न वेद्म्य् अहम्
स्वपक्षोद्भावनपरा अहन्तात्मैकबन्धनम् । मोक्षार्थम् अप्य् उद्यमिनो नयन्ति शतशाखताम्
जीवतो ऽप्य् उपशान्तस्य व्यवहारवतो ऽपि वा । शववद् यद् अवस्थानं तद् आहुḫ परमं पदम्
अबहिस्साधनं शान्तम् अनन्तस्साधनं समम् । न सुखं नासुखं नाहं नान्यद् इत्य् आसितं शिवम्
मुक्तताया अहन्तेयम् अभावो भावनाङ्कया । तयैवान्विष्यते सेति जात्यन्धश् चित्रम् ईक्षते
स्पन्दने ऽस्पन्दने चैव यत् पाषाणवद् आसितम् । अजडस्यैव तद् विद्धि निर्वाणम् अजरं पदम्
तच् च नान्यो विजानाति स्वयम् एवानुभूयते । लोकैषणाविरक्तेन ज्ञेन ज्ञत्वम् इवात्मनि
नात्राहन्ता न च त्वत्ता नाहन्ता नैव चान्यता । केवलं केवलीभावो निर्वाणम् अमलं शिवम्
चेत्योन्मुखत्वम् एवाहुश् चेतनस्यास्य चेतनम् । एष एव च संसारो बन्धẖ क्लेशाय भूयसे