अहन्तोल्लेखतस् सत्ता भ्रमभारविकारिणी । तदभावात् स्वभावैकनिष्ठता शमशालिनी
हेम्नẖ कटकशब्दार्थो व्यतिरिक्तो यथास्ति नो । व्यतिरिक्ता तथासत्या नाहन्तास्ति शमात्मनः
निर्वाणो निर्मना मौनी कर्ताकर्ता च शीतलः । ज्ञ एकश् शान्त एवास्ते शून्य एवाभिपूरितः
निर्वासनं स्पन्दमानो यन्त्रपुत्रकगात्रवत् । स यथास्थितम् एवास्ते ज्ञस् संव्यवहरन्न् अपि
यथा मञ्चकसंस्थस्य स्पन्दते नैव वा शिशोः । अङ्गालिर् अनुसन्धानं विनैवं विदितात्मनः
निस्सम्बोधैकबोधस्य निराशेहैषणाशिषः । शान्ताहन्त्वात्मरूपत्वाद् अनुसन्धानिता कुतः
अद्रष्टुर् अपदृश्यस्य दृग्रूपस्यापरूपिणः । कुतẖ किलानुसन्धानम् अनपेक्षस्य पश्यतः
अपेक्षैव घनो बन्धो ह्य् अनपेक्षैव मुक्तता । सर्वशब्दान्विता तस्यां विश्रान्तेन किम् ईक्ष्यते
पार्थिवत्वे शरीरे ऽस्मिन् स्वस्वप्नाद्राव् इवासति । भ्रममात्रात्मनि कुतẖ क्व कस्य किम् अपेक्षणम्
उपशान्तसमस्तेहं विगताखिलकौतुकम् । निरस्तवेदनं ज्ञेन विदा केवलम् आस्यते
मङ्किनेति श्रुतवता ततो मोहो महान् अपि । अशेषेण परित्यक्तस् तत्र वै त्वग् इवाहिना
प्रवाहापतितं कार्यं कुर्वतापास्तवासनम् । तेन वर्षशतस्यान्ते स्थितम् अद्रौ समाधिना
तत्राद्य यावत् पाषाणसमधर्मा स तिष्ठति । शान्तान्तẖकरणो योगी बोध्यमानḫ प्रबुध्यते
एतेन राघव विवेकपदेन शान्तिम् आसादयोदयवता मनसा विहर्तुम् । मा दीनतां व्रजतु रागमयी मतिस् ते क्षीणा क्षणाद् असलिलेव शरद्घनाली
निर्वाणो भव शान्तात्मा यथाप्रप्तानुवृत्तिमान् । सन्न् एवासत्समस् सोम्यस् स्फटिकाद् इव निर्मितः
एकस्मिन्न् एव सर्वस्मिन् संस्थिते विततात्मनि । नैकस्मिन् न च सर्वस्मिन् नानाता कलनाẖ कुतः
आद्यन्तरहितं सर्वं व्योम चित्तत्त्वनिर्भरम् । शरीरोत्पत्तिनाशेषु का चित्तत्त्वस्य खण्डना
स्फुरन्ति हि जगत्क्रीडाश् चिच्चमत्कारचापलात् । अचापलात् प्रलीयन्ते तरङ्गा इव वारिणि
यथा शुभ्राम्बुदे वस्त्रशङ्का न फलभागिनी । देहो ऽयम् अहम् इत्य् एषा तथा शङ्का न वास्तवी
मावस्तुनि निमग्नस् त्वं भव भूरिभयप्रदे । वस्त्व् अनन्तसुखायाद्यं भव्य भावय भूतये
चिद्व्योमानन्त एवास्मि नेयत्तास्ति ममात्मनः । इत्य् एवं परमं वस्तु वस्तुतस् स्तुत्यम् अस्तु ते
एवंनिश्चयवान् राम त्वम् एवासि निरञ्जनः । ध्याता ध्येयं तथा ध्यानं सत्यं वापि न किञ्चन
द्रष्टा दृश्यं दर्शनं च चित एता विभूतयः । अतस् तत् संविदो नान्यद् अध्येयं ध्येयम् अस्ति वा
उद्यति प्रतिपच्चन्द्रे वहति प्रलयानिले । आत्मतत्त्वं समं सोम्यं न क्षुभ्यति न शाम्यति
यथा नौयायिनस् स्थाणुतरुशैलादिचोपनम् । यथा शुक्तौ रजतधीस् तथा देहादि चेतसः
यथा देहादि चित्तस्य तथा देहस्य चित्तकम् । तथैव जीवḫ परमे द्वैतम् ऐक्यम् अतẖ कुतः
सर्वम् एवम् इदं शान्तं ब्रह्म बृंहितवेदनम् । न किञ्चिज् जगदाद्य् अस्ति भ्रान्तिर् अन्या न विद्यते
न विद्यते यथा व्योम्नि वनं स्नेहश् च सैकते । विद्युच् छशाङ्कबिम्बे वा तथा देहादि चेतसि
अविद्यमाने एवास्मिन् मा बिभीहि जगद्भ्रमे । एतद् एव परं सत्यं विद्धि सत्यविदां वर
जगद् अस्ति न मे वेति यासीद् भ्रान्तिस् तवाद्य सा । शान्ता मदुपदेशेन किम् अन्यद् बन्धकारणम्