निर्वाणस्योपशान्तस्य ज्ञस्य सोदेति शीतता । अन्तर् यत्रेन्दवो ऽप्य् एते दीप्तज्वलनबन्धवः
किं केन कथम् एकान्तशान्ताततशिवात्मनि । निरालोके परालोके शून्ये जगति जन्यते
या सत्ता ब्रह्मशब्दाख्या रूपं सर्वस्य तन् निजम् । न यत्र काचिद् बाधास्ति सर्वं तन्मयम् अव्ययम्
यद् इदं तु पदार्थत्वं यत्र बाधानुभूयते । यच् च वा बाधनं प्रेक्ष्य तन् न विद्मẖ खपुष्पवत्
ज्ञ एवापगतस्वान्तं शान्तम् आस्स्व महाश्मवत् । अबोधमननो मौनम् अनन्तम् अजम् अव्ययम्
आकाशकल्पे स्वे भावे तिष्ठतो ऽङ्गादिवेदनम् । भवत्य् अभ्यासदार्ढ्येन विना स्वप्नविकारवत्
निरुपादानसम्भारम् अभित्ताव् एव चेतति । ब्रह्माकर्तृ जगच्चित्रं न कश्चिद् वा न किञ्चन
तनोति यत् तद् आत्मैव तस्य तत्र तथा स्थितम् । दृश्याभावाद् अतद्दर्शी तेन कẖ क्व करोति किम्
अहं सुखीति सुखिता अहं दुẖखीति दुẖखिताः । सर्व एव स्वभावस्था व्योमात्मानो ऽपि पार्थिवाः
सर्वेषाम् एव भावानां विदाकाशात्मनाम् अपि । मिथ्यैव स्वप्नशैलानाम् इव पार्थिवतास्ति ते
अहन्तोल्लेखतस् सत्ता भ्रमभारविकारिणी । तदभावात् स्वभावैकनिष्ठता शमशालिनी
हेम्नẖ कटकशब्दार्थो व्यतिरिक्तो यथास्ति नो । व्यतिरिक्ता तथासत्या नाहन्तास्ति शमात्मनः
निर्वाणो निर्मना मौनी कर्ताकर्ता च शीतलः । ज्ञ एकश् शान्त एवास्ते शून्य एवाभिपूरितः
निर्वासनं स्पन्दमानो यन्त्रपुत्रकगात्रवत् । स यथास्थितम् एवास्ते ज्ञस् संव्यवहरन्न् अपि
यथा मञ्चकसंस्थस्य स्पन्दते नैव वा शिशोः । अङ्गालिर् अनुसन्धानं विनैवं विदितात्मनः
निस्सम्बोधैकबोधस्य निराशेहैषणाशिषः । शान्ताहन्त्वात्मरूपत्वाद् अनुसन्धानिता कुतः
अद्रष्टुर् अपदृश्यस्य दृग्रूपस्यापरूपिणः । कुतẖ किलानुसन्धानम् अनपेक्षस्य पश्यतः
अपेक्षैव घनो बन्धो ह्य् अनपेक्षैव मुक्तता । सर्वशब्दान्विता तस्यां विश्रान्तेन किम् ईक्ष्यते
पार्थिवत्वे शरीरे ऽस्मिन् स्वस्वप्नाद्राव् इवासति । भ्रममात्रात्मनि कुतẖ क्व कस्य किम् अपेक्षणम्
उपशान्तसमस्तेहं विगताखिलकौतुकम् । निरस्तवेदनं ज्ञेन विदा केवलम् आस्यते
मङ्किनेति श्रुतवता ततो मोहो महान् अपि । अशेषेण परित्यक्तस् तत्र वै त्वग् इवाहिना
प्रवाहापतितं कार्यं कुर्वतापास्तवासनम् । तेन वर्षशतस्यान्ते स्थितम् अद्रौ समाधिना
तत्राद्य यावत् पाषाणसमधर्मा स तिष्ठति । शान्तान्तẖकरणो योगी बोध्यमानḫ प्रबुध्यते
एतेन राघव विवेकपदेन शान्तिम् आसादयोदयवता मनसा विहर्तुम् । मा दीनतां व्रजतु रागमयी मतिस् ते क्षीणा क्षणाद् असलिलेव शरद्घनाली
निर्वाणो भव शान्तात्मा यथाप्रप्तानुवृत्तिमान् । सन्न् एवासत्समस् सोम्यस् स्फटिकाद् इव निर्मितः
एकस्मिन्न् एव सर्वस्मिन् संस्थिते विततात्मनि । नैकस्मिन् न च सर्वस्मिन् नानाता कलनाẖ कुतः
आद्यन्तरहितं सर्वं व्योम चित्तत्त्वनिर्भरम् । शरीरोत्पत्तिनाशेषु का चित्तत्त्वस्य खण्डना
स्फुरन्ति हि जगत्क्रीडाश् चिच्चमत्कारचापलात् । अचापलात् प्रलीयन्ते तरङ्गा इव वारिणि
यथा शुभ्राम्बुदे वस्त्रशङ्का न फलभागिनी । देहो ऽयम् अहम् इत्य् एषा तथा शङ्का न वास्तवी
मावस्तुनि निमग्नस् त्वं भव भूरिभयप्रदे । वस्त्व् अनन्तसुखायाद्यं भव्य भावय भूतये