व्यूढानां वासनावातैर् नृतृणानाम् इतस् ततः । तान्य् आपतन्ति दुẖखानि यानि वक्तुं न पार्यते
भ्रान्त्या भृशं करतलाहतकन्दुकाभं लोकाḫ पतन्ति निरयेषु रयेण रक्ताः । क्लेदेन तत्र परिजर्जरतां प्रयाताẖ कालान्तरेण पुनर् अन्यनिभा भवन्ति
संसारमार्गे गहने पतितस्यापतन्ति हि । वृत्तवृत्तान्तलक्ष्याणि काष्ठा इव घनागमे
सर्व एव त्व् इमे भावाḫ परस्परम् असङ्गिनः । अटव्याम् उपलानीव भावनैतेषु शृङ्खला
चित्तम् आन्ध्याय वृत्तान्तद्रुमैर् गहनयन् स्थितः । रसरञ्जनया लोको वसन्त इव काननम्
अहो बत विचित्राणि वासनावशतो ऽवशैः । भूतकैर् अनुभूयन्ते सुखदुẖखानि जन्मसु
अहो बतातिविषमा वासना यद्वशाज् जनैः । अविद्यमान एवायं भ्रमो ऽन्तर् अनुभूयते
आह्लादिनो ऽमृतवतश् शुद्धस्यालोककारिणः । शीतलस्याखिलार्थेषु ज्ञस्येन्दोश् च किम् अन्तरम्
पूर्वापरम् अनालोच्य यत् किञ्चिद् अभिवाञ्छतः । निर्मर्यादस्य मूढस्य बालस्य च किम् अन्तरम्
लब्धम् आप्राणपर्यन्तं शुभाशुभम् अनुज्झतोः । आमिषे को विशेषो ऽस्ति वद मार्जारमूढयोः
सर्व एव त्व् इमे भावा देहदारधनादयः । क्षिप्रम् आशुष्कसिकताशरावविशरारवः
आब्रह्मस्तम्बपर्यन्तम् अपि योनिशतेषु च । आकल्पं भ्रमतश् चित्तशान्तिर् नास्ति शमाद् ऋते
पर्यालोचनमात्रेण बन्धगन्धो न बाधते । गच्छतो मार्गवैषम्यम् इवालोकनकारिणः
न तवावहितं चित्तं कामẖ कवलयिष्यति । सावधानस्य बुद्धस्य पिशाचẖ किं करिष्यति
यथेक्षणप्रसरणं रूपालोकनमात्रकम् । संवित्प्रसरमात्रात्म तथा साहं जगत् स्थितम्
यथाक्षिसंवृतिस् सर्वरूपालोकशमो ऽरिहन् । संवित्संवरणं नाम सर्वदृश्यशमस् तथा
असद् एव जगत् साहं शुद्धा संवित् तनोति खे । ईषत्प्रसरणेनाशु स्पन्दनं पवनो यथा
सद् इवासत्यम् एवेदम् अकुर्वत्यैव मन्यते । विदा हेम्नेव कुम्भत्वम् अपृथग्लभ्यम् आत्मगम्
शून्यमात्रं यथा व्योम स्पन्दमात्रं यथानिलः । जलमात्रं यथोर्म्यादि संविन्मात्रं जगत् तथा
अव्यवच्छिन्ननिर्भागसंविन्मात्रं जगत्त्रयम् । विद्धि शान्तं तथा व्योम यथा वारिणि पर्वतम्
निर्वाणस्योपशान्तस्य ज्ञस्य सोदेति शीतता । अन्तर् यत्रेन्दवो ऽप्य् एते दीप्तज्वलनबन्धवः
किं केन कथम् एकान्तशान्ताततशिवात्मनि । निरालोके परालोके शून्ये जगति जन्यते
या सत्ता ब्रह्मशब्दाख्या रूपं सर्वस्य तन् निजम् । न यत्र काचिद् बाधास्ति सर्वं तन्मयम् अव्ययम्
यद् इदं तु पदार्थत्वं यत्र बाधानुभूयते । यच् च वा बाधनं प्रेक्ष्य तन् न विद्मẖ खपुष्पवत्
ज्ञ एवापगतस्वान्तं शान्तम् आस्स्व महाश्मवत् । अबोधमननो मौनम् अनन्तम् अजम् अव्ययम्
आकाशकल्पे स्वे भावे तिष्ठतो ऽङ्गादिवेदनम् । भवत्य् अभ्यासदार्ढ्येन विना स्वप्नविकारवत्
निरुपादानसम्भारम् अभित्ताव् एव चेतति । ब्रह्माकर्तृ जगच्चित्रं न कश्चिद् वा न किञ्चन
तनोति यत् तद् आत्मैव तस्य तत्र तथा स्थितम् । दृश्याभावाद् अतद्दर्शी तेन कẖ क्व करोति किम्
अहं सुखीति सुखिता अहं दुẖखीति दुẖखिताः । सर्व एव स्वभावस्था व्योमात्मानो ऽपि पार्थिवाः
सर्वेषाम् एव भावानां विदाकाशात्मनाम् अपि । मिथ्यैव स्वप्नशैलानाम् इव पार्थिवतास्ति ते