कुर्वन्न् अपीव जगतां महताम् अनन्तस्पन्दं न किञ्चन करोति कदाचनापि । स्वात्मन्य् अनस्तमयसंविदि निर्विकारे त्यक्तोदयस्थितिमतिस् स्थित एक एव
अस्य देवातिदेवस्य परस्य परमात्मनः । ज्ञानाद् एव परा सिद्धिर् न त्व् अनुष्ठानखेददा
अत्र ज्ञानम् अनुष्ठानं न त्व् अन्यद् उपयुज्यते । मृगतृष्णाजलभ्रान्तिशान्तिवेदनरूपि तत्
न चैष दूरे नाकाशे नालभ्यो विषमो न च । स्वानन्दभासरूपो ऽसौ स्वदेहाद् एव लभ्यते
किञ्चिन् नोपकरोत्य् अत्र तपोदानव्रतादिकम् । स्वभावमात्रविश्रान्तिम् ऋते नात्रास्ति साधनम्
शास्त्रसत्सङ्गसद्योगिपरतैवात्र केवलम् । साधनं बोधनं मोहजालस्य यद् अकृत्रिमम्
अयं स देव इत्य् एव सम्परिज्ञानमात्रतः । जन्तोर् न जायते दुःखं जीवन्मुक्तत्वम् एति च
सम्परिज्ञातमात्रेण किलानेनात्मनात्मनि । पुनर् दोषा न बाधन्ते मरणाद्याः कदाचन
देवदेवो महान् एष कुतो दूराद् अवाप्यते । तपसा केन तीव्रेण क्लेशेन कियताथवा
स्वपौरुषप्रयत्नेन विवेकेन विकासिना । स देवो ज्ञायते राम न तपस्स्नानकर्मभिः
रागद्वेषतमःक्रोधमदमात्सर्यवर्जनम् । विना राम तपोदानं क्लेश एव न वास्तवम्
रागाद्युपहते चित्ते वञ्चयित्वा परं धनम् । यद् अर्ज्यते ततो दानाद् यस्यार्थस् तस्य तत्फलम्
रागाद्युपहते चित्ते व्रतादि क्रियते च यत् । स दम्भः प्रोच्यते तस्य फलम् अस्ति मनाङ् न वा
तस्मात् पुरुषयत्नेन मुख्यम् औषधम् आहरेत् । सच्छास्त्रसज्जनासङ्गं संसृतिव्याधिनाशनम्
अत्रैकं पौरुषं यत्नं वर्जयित्वेतरा गतिः । सर्वदुःखक्षयप्राप्तौ न काचिद् उपपद्यते
शृणु तत् पौरुषं कीदृग् आत्मज्ञानस्य लब्धये । येन शाम्यन्त्य् अशेषेण रागद्वेषविषूचिकाः
यथासम्भवया वृत्त्या लोकशास्त्राविरुद्धया । सन्तोषसन्तुष्टमना भोगगर्धं परित्यजन्
यथासम्भवम् उद्योगाद् अनुद्विग्नतया स्वया । साधुसङ्गमसच्छास्त्रपरतां प्रथमं श्रयेत्
यथाप्राप्तार्थसन्तुष्टो यो गर्हितम् उपेक्षते । साधुसङ्गमसच्छास्त्ररतश् शीघ्रं स मुच्यते
विचारणापरिज्ञातस्वभावस्य महामतेः । अनुकम्प्या भवन्त्य् एते ब्रह्मविष्ण्विन्द्रशङ्कराः
भृशं यं सुजनप्रायं लोकास् साधुं प्रचक्षते । स विशिष्टस् स साधुस् स्यात् तं प्रयत्नेन संश्रयेत्
अध्यात्मविद्या विद्यानां प्रधानं तत्कथाश्रयम् । शास्त्रं सच्छास्त्रम् इत्य् आहुर् मुच्यते तद्विचारवान्
सच्छास्त्रसत्सङ्गमजैर् विवेकैस् तथा विनश्यन्ति बलान् मलानि । यथा जलानां कतकानुषङ्गाद् यथा जडानाम् अभयोपयोगात्
य एष देवः कथितो यस्मिञ् ज्ञाते विमुच्यते । वद क्वासौ स्थितो देवः कथम् एनम् अहं लभे
य एष देवः कथितो नैष दूरे ऽवतिष्ठते । शरीरे संस्थितो नित्यं चिन्मात्रम् इति विश्रुतः
एष सर्वम् इदं विश्वं न विश्वं त्व् एष सर्वगः । विद्यते ह्य् एष एवैको न तु विश्वाभिधास्ति दृक्
चिन्मात्रम् एष शशिभृच् चिन्मात्रं गरुडध्वजः । चिन्मात्रम् एव तपनश् चिन्मात्रं कमलोद्भवः
बाला अपि वदन्त्य् एतद् यदि चेतनमात्रकम् । जगद् इत्य् एव कैवात्र नाम स्याद् उपदेशता
चिन्मात्रं चेतनं विश्वम् इति यज् ज्ञातवान् असि । न किञ्चिद् एतद् विज्ञातं भवता भवतारणम्
चेतनं नाम संसारो जीव एष पशुस् स्मृतः । एतस्माद् एव निर्यान्ति जरामरणवीचयः