शास्त्रदृष्टिर् अपि प्राज्ञैर् आश्रिता तरणाय या । साप्य् अदृष्टिर् इवान्ध्याय वासनावेशकारिणी
तद् एवम् अतिसम्मोहे यत् कार्यम् इह दारुणे । उदर्कश्रेयसे तात तन् मे कथय पृच्छते
शाम्यन्ति मोहमिहिकाश् शरदीव साधौ प्राप्ते भवन्ति विमलाश् च तथाखिलाशाः । सत्येति वाग् भवतु साधुजनोपगीता मद्बोधनेन भवता भवशान्तिदेन
संवेदनं भावनं च वासना कलनेति च । अनर्थायेह शब्दार्थो विगतार्थो विजृम्भते
वेदनं भावनं विद्धि सर्वदोषसमाश्रयम् । अस्मिन्न् एवापदस् सन्ति लता मधुरसे यथा
संसारमार्गे गहने वासनावेशवाहिनः । उपयाति विचित्रोच्चैर् वृत्तवृत्तान्तसन्ततिः
विवेकिनो वासनया सह संसारसम्भ्रमः । क्षीयते माधवस्यान्ते शनैर् वनम् इवारसम्
अस्यास् संसृतिसल्लक्या वासनोत्सेधकारिणी । कदल्या घनजालिन्या रसलेखेव माधवी
संसाराब्धितयोदेति वासनात्मा रसश् चितौ । यथा वनतयान्तस्स्थो मधुमासरसẖ क्षितौ
चिन्मात्राद् अमलाच् छून्याद् ऋते किञ्चिन् न विद्यते । नान्यत् क्वचिद् अपर्यन्ते खे शून्यत्वेतरद् यथा
वेदनात्मा रसो ऽस्त्य् अन्य इति या प्रतिभा स्थिरा । एषाविद्या भ्रमस् त्व् एष एष संसार आततः
अनालोचनसंसिद्ध आलोकेनैष नश्यति । असदात्मा सदाभासो बालवेतालवत् क्षणात्
सर्वदृश्यदृशो बोधे बोधसारतयैकताम् । यान्त्य् अशेषमहीपीठसरित्पूर इवार्णवे
मृण्मयं हि यथा भाण्डं मृच्छून्यं तु न लभ्यते । चिन्मयं हि तथा चेत्यं चिच्छून्यं तु नोपलभ्यते
बोधावबुद्धं यद् वस्तु बोध एव तद् उच्यते । नाबोधं बुध्यते बोधो वैरूप्यात् तेन नान्यथा
द्रष्टृदर्शनदृश्येषु प्रत्येकं बोधमात्रता । सारस् तेन तदन्यत्वं नास्ति किञ्चित् खपुष्पवत्
सजातीयस् सजातीयेनैकताम् अनुगच्छति । अन्योऽन्यानुभवस् तेन भवत्य् एकत्वनिश्चयः
यदि काष्ठोपलादीनां न भवेद् बोधरूपता । तत् सदानुपलम्भस् स्याद् एतेषाम् असताम् इव
यदा त्व् अशेषा दृश्यश्रीर् बोधमात्रैकरूपिणी । तदान्येवाप्य् अनन्यैव सती बोधेन बोध्यते
सर्वं जगद्गतं दृश्यं बोधमात्रम् इदं ततम् । स्पन्दमात्रं यथा वायुर् जलमात्रं यथार्णवः
मिश्रीभूता अपि ह्य् एते जतुकाष्ठादयो यथा । मिथोऽननुभवामिश्रा ऐक्यं ह्य् अनुभवो मिथः
अन्योऽन्यानुभवो ह्य् ऐक्यम् ऐक्यं त्व् अन्योऽन्यवेदनम् । यथाम्भसोẖ क्षीरयोर् वा न काष्ठजतुनोर् इव
अहम् इत्य् एव बन्धाय नाहम् इत्य् एव मुक्तये । एतावन्मात्रके भद्रे स्वायत्ते किम् अशक्तता
चन्द्रद्वयप्रत्ययवन् मृगतृष्णाम्बुबुद्धिवत् । किम् अनुत्थित एवायम् असद् एवाहम् उत्थितः
ममेदम् इति बन्धाय न ममेत्य् एव मुक्तये । एतावन्मात्रके वस्तुन्य् आत्मायत्ते किम् अज्ञता
यẖ काष्ठबदरन्यायो यो घटाकाशयोस् स्थितः । स सम्बन्धो ऽपि नैवैक्यम् ऐक्यम् अन्योऽन्यवेदनम्
अन्योऽन्यवेदनं त्व् ऐक्यं भागशो गतम् अप्य् अलम् । अजडं तज् जडं वापि नैकं रूपं विमुञ्चति
नाजडो जडताम् एति स्वभावा ह्य् अनपायिनः । यच् चाजडं जडं दृष्टं दृष्टे तत्रास्ति नैकता
वासनावेशवलिताẖ कुविकारशतात्मभिः । संसारारण्यकुहरे नृत्यन्ति हतकर्मभिः
वासनारज्जुना कृष्टा दूरं नीतास् स्वकर्मभिः । व्रजन्त्य् अधोऽधो धावन्तश् शिलाश् शैलच्युता इव