ममेत्य् उक्तवतो मङ्किर् विनिपत्य स पादयोः । उवाचानन्दपूर्णाक्षम् इदं मार्गे वहन् वचः
भगवन् भूरिशो भ्रान्ता दिशो दश दशावता । मया न तु पुनस् साधुर् लब्धस् संशयनाशकृत्
समस्तदेहवाराणां सारस्याद्य फलं मया । प्राप्तं यद् अस्मि त्वत्पादपद्मे भ्रमरतां गतः
खिन्नो ऽस्मि भगवन् पश्यन् दशास् संसारदोषदाः । पुनर् जातं पुनर् नष्टं सुखदुẖखभ्रमस् सदा
अवश्यम्भाविपर्यन्तदुẖखत्वात् सकलान्य् अपि । सुखान्य् एवातिदुẖखानि वरं दुẖखान्य् अतो मुने
दृढदुẖखवद् अन्तत्वाद् दुẖखयन्ति सुखानि माम् । तथा नाम यथा दुẖखम् एव मे सुखतां गतम्
वयो दशनलोमाङ्गैस् सह जर्जरतां गतम् । उच्चैḫपदे पातपरा बुद्धिर् नाध्यवसायिनी
प्रसुवानं कुसङ्कल्पान् गहनं न प्रकाशते । मनḫ पिप्पलपद्मूलैर् इव कुग्रामकोटरम्
वासनागर्धवृद्ध्यैति श्वश् श्वḫ पापीयसीं स्थितिम् । कण्टकद्रुमवल्लीव करालकुटिला मतिः
आयुर् आयासशालिन्या यामिन्येव तमोऽन्धया । अक्षीवानागतालोकं क्षीणं सन्ततचिन्तया
न कञ्चिद् रसम् आदत्ते नष्टैवापि न नश्यति । न पुष्पिता न फलिता तृष्णा शुष्कलतेव नः
कर्म मर्मणि निर्मग्नं वासनाख्यम् अशर्मणे । जीवितं जन्मने जीर्णं नैवोत्तीर्णो भवार्णवः
दिनानुदिनम् उच्छूना भोगाशा भयदायिनी । पूर्णापूर्णात्मनि क्षीणा श्वभ्रकण्टकवृक्षवत्
चिन्ताज्वरविकारिण्या लक्ष्म्याẖ खलु महापदः । सम्पन् नाम कृतं सापि विप्रलम्भेन जृम्भते
अन्तस्स्फुरितरत्नेहं भासुरं चान्धकोटरम् । कल्लोलकलिलं शून्यं चेतश् शुष्काब्धिदुर्भगम्
माम् इन्द्रियार्थैकपरं न स्पृशन्ति विवेकिनः । सकण्टकम् अमेध्यस्थं श्लेष्मातकम् इव द्रुमम्
असद् एव महारम्भं वल्गदर्जुनवातवत् । मनो रमणम् अप्राप्तं शून्यं दुẖखाय वल्गति
शास्त्रसज्जनसम्पर्कचन्द्रतारकधारिणी । अहम्भावोल्लसद्यक्षा क्षीणा नाज्ञानयामिनी
अज्ञानध्वान्तमत्तेभसिंहẖ कर्मतृणानलः । उदितो न विवेकार्को वासनारजनीक्षयः
अवस्तु वस्तुवद् बुद्धं मत्तश् चित्तमतङ्गजः । इन्द्रियाणि निकृन्तन्ति न जाने किं भविष्यति
शास्त्रदृष्टिर् अपि प्राज्ञैर् आश्रिता तरणाय या । साप्य् अदृष्टिर् इवान्ध्याय वासनावेशकारिणी
तद् एवम् अतिसम्मोहे यत् कार्यम् इह दारुणे । उदर्कश्रेयसे तात तन् मे कथय पृच्छते
शाम्यन्ति मोहमिहिकाश् शरदीव साधौ प्राप्ते भवन्ति विमलाश् च तथाखिलाशाः । सत्येति वाग् भवतु साधुजनोपगीता मद्बोधनेन भवता भवशान्तिदेन
संवेदनं भावनं च वासना कलनेति च । अनर्थायेह शब्दार्थो विगतार्थो विजृम्भते
वेदनं भावनं विद्धि सर्वदोषसमाश्रयम् । अस्मिन्न् एवापदस् सन्ति लता मधुरसे यथा
संसारमार्गे गहने वासनावेशवाहिनः । उपयाति विचित्रोच्चैर् वृत्तवृत्तान्तसन्ततिः
विवेकिनो वासनया सह संसारसम्भ्रमः । क्षीयते माधवस्यान्ते शनैर् वनम् इवारसम्
अस्यास् संसृतिसल्लक्या वासनोत्सेधकारिणी । कदल्या घनजालिन्या रसलेखेव माधवी
संसाराब्धितयोदेति वासनात्मा रसश् चितौ । यथा वनतयान्तस्स्थो मधुमासरसẖ क्षितौ
चिन्मात्राद् अमलाच् छून्याद् ऋते किञ्चिन् न विद्यते । नान्यत् क्वचिद् अपर्यन्ते खे शून्यत्वेतरद् यथा