भगवन् को ऽसि पूर्णात्मा महात्मा कथम् आत्मवान् । पश्यन्न् अनाकुलो लोकं ग्रामयात्राम् इवाध्वगः
किं त्वया पीतम् अमृतं किं त्वं सम्राड् विराड् अथ । सर्वार्थरिक्तो ऽपि चिरं सुपूर्ण इव राजसे
शून्यो ऽसि परिपूर्णो ऽसि घूर्णसीव स्थिरो ऽसि च । न सर्वम् असि सर्वं च न किञ्चित् किञ्चिद् एव वा
उपशान्तं च कान्तं च दीप्तम् अप्रतिघाति च । निभृतं चोर्जितं चेदं रूपं किम् इति ते मुने
भूसंस्थो ऽपि समस्तानां लोकानाम् उपरीव खे । संस्थितो ऽसि निरास्थो ऽसि घनास्थो ऽसि च लक्ष्यसे
प्रसृतं च पदार्थेषु न पदार्थात्म चास्ति च । तवेन्दोर् इव शुद्धस्य मनो ऽमृतमयं स्थितम्
कलावान् अकलङ्को ऽन्तश्शीतलो भासुरस् समः । रसायनपरापूर्णḫ पूर्णेन्दुर् इव राजसे
त्वदिच्छायत्तसदसद्भावं पश्यामि ते चिति । संसारमण्डलम् इदं स्थितं फलम् इवाङ्कुरे
अहं तावद् अयं विप्रश् शाण्डिल्यकुलसम्भवः । मङ्किर् नाम महाभाग तीर्थयात्राप्रसङ्गतः
गत्वा सुदूरम् अध्वानं दृष्ट्वा तीर्थानि सम्प्रति । चिरकालेन सदनम् आत्मीयं गन्तुम् उद्यतः
न च मे गन्तुम् उद्योगो विरक्तमनसो गृहम् । दृष्ट्वा तडित्प्रकाशानि भूतानि भुवनोदरे
भगवन् मह्यम् आत्मानं कथयेहानुकम्पया । गम्भीराणि प्रसन्नानि साधुचेतस्सरांसि हि
दर्शनाद् एव मित्रत्वं कुर्वतां महतां पुरः । कमलानीव भूतानि विकसन्त्य् आश्वसन्ति च
ममेमं च मनोमोहं संसारभ्रमसम्भवम् । मन्ये हातुं समर्थस् त्वं सत्त्वबोधानुकम्पनैः
वसिष्ठो ऽस्मि महाबुद्धे मुनिर् अस्मि नभोगृहः । केनाप्य् अर्थेन राजर्षेर् इमं मार्गम् उपस्थितः
मा गा विषादं पन्थानम् आगतो ऽसि मनीषिणाम् । प्रायḫ प्राप्तो ऽसि संसारसागरस्यापरं तटम्
वैराग्यविभवोदारा मतिर् उक्तिर् अपीदृशी । आकृतिश् शान्तरूपा च न भवत्य् अमहात्मनः
मणिर् मधुरकाषेण यथैति विमलात्मताम् । तथा कषायपाकेन चित्तम् एति विवेकिताम्
किं ज्ञातुम् इच्छसि कथं संसारं हातुम् इच्छसि । उपदिष्टम् अहं मन्ये सम्पादयसि कर्मभिः
विमलवासन उन्नतमानसḫ परिविविक्तमतिर् जनचेतसाम् । पदम् अशोकम् अलं खलु युज्यसे जगति नेतुम् इतीदम् इहोच्यते
ममेत्य् उक्तवतो मङ्किर् विनिपत्य स पादयोः । उवाचानन्दपूर्णाक्षम् इदं मार्गे वहन् वचः
भगवन् भूरिशो भ्रान्ता दिशो दश दशावता । मया न तु पुनस् साधुर् लब्धस् संशयनाशकृत्
समस्तदेहवाराणां सारस्याद्य फलं मया । प्राप्तं यद् अस्मि त्वत्पादपद्मे भ्रमरतां गतः
खिन्नो ऽस्मि भगवन् पश्यन् दशास् संसारदोषदाः । पुनर् जातं पुनर् नष्टं सुखदुẖखभ्रमस् सदा
अवश्यम्भाविपर्यन्तदुẖखत्वात् सकलान्य् अपि । सुखान्य् एवातिदुẖखानि वरं दुẖखान्य् अतो मुने
दृढदुẖखवद् अन्तत्वाद् दुẖखयन्ति सुखानि माम् । तथा नाम यथा दुẖखम् एव मे सुखतां गतम्
वयो दशनलोमाङ्गैस् सह जर्जरतां गतम् । उच्चैḫपदे पातपरा बुद्धिर् नाध्यवसायिनी
प्रसुवानं कुसङ्कल्पान् गहनं न प्रकाशते । मनḫ पिप्पलपद्मूलैर् इव कुग्रामकोटरम्
वासनागर्धवृद्ध्यैति श्वश् श्वḫ पापीयसीं स्थितिम् । कण्टकद्रुमवल्लीव करालकुटिला मतिः
आयुर् आयासशालिन्या यामिन्येव तमोऽन्धया । अक्षीवानागतालोकं क्षीणं सन्ततचिन्तया