विहरन् भूतलं गच्छंस् त्वत्पितामहपत्तनम् । प्राप्तो ऽस्मि काम् अप्य् आदीर्घाम् अरण्यानीं महातपाम्
पांसुप्रतर्दगहनां प्रकचत्तप्तसैकताम् । अदृष्टपारपर्यन्तां क्वचिद् ग्रामकलाञ्छिताम्
अक्षुब्धखानिलालोकजलभूशान्तिशालिनीम् । ततां शून्यां महारम्भां ब्रह्मसत्ताम् इवामलाम्
अविद्याम् इव सम्मोहमृगतृष्णागतभ्रमाम् । जाड्यदाम् आततां शून्यां दिग्दाहमिहिकाकुलाम्
अथ तस्याम् अरण्यान्यां यावत् प्रविहराम्य् अहम् । तावत् पश्यामि पुरतो वदन्तं पथिकं श्रमात्
अहो नु परिखेदाय प्रौढप्रायातपो रविः । परितापाय पापो ऽयं दुर्जनेनेव सङ्गमः
सङ्गलन्तीव मर्माणि स्फुरतीवाग्निर् आतपे । सङ्कुचत्पल्लवापीडास् ताम्यन्ति वनराजयः
तावत् तद् एतम् अग्रस्थं ग्रामकं प्रविशाम्य् अहम् । श्रमम् अत्रापनीयाशु वहाम्य् अध्वानम् आशुगः
इति सञ्चिन्त्य सो ऽग्रस्थं किरातग्रामकं यदा । प्रवेष्टुम् इच्छति तदा मया प्रोक्त इदं वचः
अपरिज्ञात नीराग मार्गमित्र शुभाकृते । मरुमार्गमहारण्यपान्थ स्वागतम् अस्तु ते
चिरं मनुष्यदेशे ऽस्मिन् निर्जनग्रामधन्वनि । नागराध्वग विश्रान्तिं विश्रान्तो ऽपि न लप्स्यसे
श्रमो विश्रमणेनैव वर्धते पामरास्पदे । तृड् वै लवणपानेन भूय एवाभिवर्धते
एते ग्रामैकशरणाḫ पल्लवस्पन्दभीरवः । अयथायथसञ्चारा हरिणा इव जन्तवः
न स्फुरन्ति विचारेषु न ज्वलन्त्य् अनुभूतिषु । न त्रसन्ति दुराचाराद् अश्मयन्त्रमया इव
कामार्थरागविद्वेषपरिनिष्ठितपौरुषाः । कर्मण्य् आपातमधुरे रमन्ते दग्धबुद्धयः
आभिजात्योन्नतोदारा शीतला रसशालिनी । नेह विश्वसिति प्रज्ञा मेघमाला मराव् इव
वरम् अन्धगुहाहित्वं शिलान्तẖ कीटता वरम् । वरं मरौ पङ्गुमृगो न ग्राम्यजनसङ्गमः
निमेषास्वादमधुराẖ क्षणान्तरविरागिणः । मारणैकान्तनिरता ग्राम्या विषकणा इव
वान्ति भस्मकणाकीर्णा जीर्णास् संशीर्णसद्मसु । तृणपर्णवनव्यग्रा ग्राम्यावकरवायवः
एवम् उक्तेन तेनाहम् इदम् उक्तस् तदानघ । मद्वाक्येन समाश्वस्य स्नातेनेवामृताम्भसा
भगवन् को ऽसि पूर्णात्मा महात्मा कथम् आत्मवान् । पश्यन्न् अनाकुलो लोकं ग्रामयात्राम् इवाध्वगः
किं त्वया पीतम् अमृतं किं त्वं सम्राड् विराड् अथ । सर्वार्थरिक्तो ऽपि चिरं सुपूर्ण इव राजसे
शून्यो ऽसि परिपूर्णो ऽसि घूर्णसीव स्थिरो ऽसि च । न सर्वम् असि सर्वं च न किञ्चित् किञ्चिद् एव वा
उपशान्तं च कान्तं च दीप्तम् अप्रतिघाति च । निभृतं चोर्जितं चेदं रूपं किम् इति ते मुने
भूसंस्थो ऽपि समस्तानां लोकानाम् उपरीव खे । संस्थितो ऽसि निरास्थो ऽसि घनास्थो ऽसि च लक्ष्यसे
प्रसृतं च पदार्थेषु न पदार्थात्म चास्ति च । तवेन्दोर् इव शुद्धस्य मनो ऽमृतमयं स्थितम्
कलावान् अकलङ्को ऽन्तश्शीतलो भासुरस् समः । रसायनपरापूर्णḫ पूर्णेन्दुर् इव राजसे
त्वदिच्छायत्तसदसद्भावं पश्यामि ते चिति । संसारमण्डलम् इदं स्थितं फलम् इवाङ्कुरे
अहं तावद् अयं विप्रश् शाण्डिल्यकुलसम्भवः । मङ्किर् नाम महाभाग तीर्थयात्राप्रसङ्गतः
गत्वा सुदूरम् अध्वानं दृष्ट्वा तीर्थानि सम्प्रति । चिरकालेन सदनम् आत्मीयं गन्तुम् उद्यतः